şimdiye dek yaşamda en mutlu olunan an

bir tane bile yok .

ygs'de beş bine girdiğimi öğrendiğim an.böyle de boş bir yaşam işte.

uzak mesafe ilişkisinde bir gün ansızın onu bankta yanımda otururken görmek :) 2 3 gün sonra ilişkimizi kestik ama mutluluktan ağladığım ilk anımdı. umarım şu an çok iyidir.

terhis olunan an.

annem bir keresinde seninle gurur duyuyorum demişti ama akşamına kavga etmiştik.
sayılır mı?

ne zaman en mutlu anım desem arkasından o mutluluktan daha büyük bir yıkım yaşadım. o yüzden yok.

iş hayatına başladığım 15. günde benimle performans görüşmesi yapılmıştı. normalde 6. ayda yapılır. muhteşem hissetmiştim.

onun yanımda olduğu zamanlar.

duanın kalbi temizlediği o an,

sırtım kaşınınca kapının çerçevesine sürterek kaşıdığım o an

lisedeykenmiş.

nasıl desem? en mutlu anlarımda hep yalnızdım.

allah belamı versin bir tane bile yok diyen yazar beni kahretti.

anlar var.




ben dizlerine uzanmışım. o da bana yakın tarihini anlatıyor. saçlarımı okşuyor bir yandan da... *

bir de , daha belki ilkokuldayım. yılbaşı.

evdeyiz. kapı çalıyor. ben açıyorum. kocaman kırmızı bir oyuncak ayı var. babam almış.


rahmetli anneannemdeyim. bütün aile pikniğe gitmiş. ben gitmemişim.
çünkü anneannemi yalnız bırakmak istememişim.

bir süre bana da kızdığını, söylendiğini hatırlıyorum. hatta "sen de gitseydin ne kaldın ki" diyor. sitem edip duruyor.
çünkü o da gitmek istemiş ama çok yaşlandığı ve biraz da rahatsız olduğu için götürmemişler.
çok üzülmüşüm. içim sızlamış.


ve sonra sokağa bakan odanın camının önünde, karşılıklı oturmuş mahalleden gelen geçeni bana tanıtmasını dinliyorum.




ne kadar zor hatırlamak mutlu anları.
ve hiçbiri de öyle çığlıklarla sevinilen anlar değil.