sonu izm ile biten her şey

sonu izm ile her ideoloji bana sanki düşünce derinliğimi kısıtlıyor gibi geliyor. fikirler yanlış olmayabilir hatta huzuru sağlayacak temellere bile dayanıyor olabilir ama en olayların dışındayım diyen bile fanatiği oluyor bu düşünce biçimlerinin. sanki kendinden bir parçayı savunur gibi ölümüne ve hunharca savunmaya geçiyor. adeta savaş ilan ediyor karşısındakine sonrası zaten malum küfürleşmeler, hakaretler vay efendim sen abdülhamidi savundunlar... üzerine bir şey eklemeye çalışmıyor, kafa yormuyor bile çünkü o ideoloji onun için hazır bir metin belgesi gibi ezberden körü körüne savunup duruyor. bu bizi düşünmekten ve sorgulamaktan uzaklaştırıyor aslında. o düşünce sistemi hatalı bile olsa görmüyoruz ya da daha kötüsü gördüğümüz halde yanlışı destekliyoruz. oysa düşünce denilen şey öylesine geniş kapsamlı ve özgür olması gereken bir uğraştır ki idealar, sezgiler, imgeler, bilinç... asla kısıtlanmamalı ve sürekli üzerine katılarak gitmelidir. baskısız, izm lerin olmadığı tamamen bağımsız bir kafanın içinde oluşan düşünceler her zaman yenilik ve farklı bakış açıları getirir. cemil meriç’in dediği gibi “sonunda izm olan her şey idrakimize giydirilmiş deli gömlekleridir.”