sosyal medya olmadığı dönemde lise okumak

ben 17 yaşındayım. sosyal medyanın olmadığı bir dönemde lise okumak çok isterdim. daha iyi bir sosyal hayatım olurdu diye düşünüyorum. linç kültürü, yargılanma korkusu ve herkesin birbirine benzemeye çalışması gibi sorunların büyük bir tetikleyicisinin de sosyal medya olduğunu sanıyorum. bilhassa 2012 öncesi lise okumuşlar yeşillendirsin.

güzel zamanlardı. msn'den bol bol titreşim yollardık. ne dinliyorum özelliğini açıp kızlara imada bulunurduk.

2000
2001
2002
lise yılları
gerisini siz hesaplayın.

1992'de lisede olan bir teyzen olarak yazayım nasıl olduğunu.
linç kültürü şimdiki gibi değildi ama yine vardı. kulaktan kulağa aktarılan dedikodular yüzünden bazılarının lise hayatı cehenneme döndü.
yargılanma korkusu çok daha fazlaydı. ben kolejde okudum, nispeten koşullarım rahattı ama pek çok akranım saçma sapan yaftalar yüzünden çileler çekti.
herkesin birbirine benzemeye çalışması o yaşlarda kaçınılmazdır. dönemin yıldızlarına öykünmek, onlar gibi saç modelleri kestirmek, giyinmeye çalışmak elbette bizim lise zamanlarımızda da vardı.
yeni nesil ile en büyük farkımız bizim bilgiye ulaşma imkanımızın çok kısıtlı olmasıydı. aynı ansiklopediden aynı bilgilerle gelişmeye çalışıyorduk.
haberleşme şimdiye göre çok zordu ama haberleşmek isteyen için imkansız değildi. bizim whatsapp gruplarımız yoktu ama her fırsatta birlikte bir şeyler yapma motivasyonumuz yüksekti.
ailelerimiz çok daha katıydı bugünlere oranla ama o kuralcılığın sonucunda baskıcı ebeveynliğin yanlış olduğu bilincine hızla vardık. bize yapılan yanlışları çocuklarımıza yapmamaya çabalıyoruz şimdi.
biz fiziken birlikte vakit geçirdik. saatlerce duvarın üzerine oturup sohbet etmeyi bilirdik. en küçük fırsatta buluşma ayarlar, söz verdiğimiz gün ve saatte buluşma yerinde olurduk.
zor yanları vardı, bazı yönleriyle bugünden kolaydı ama şunu atlamamak lazım, 14-18 yaş arası, insanın bedenin büyüme hızıyla aklının büyüme hızını birbirine denk getiremediğinden olsa gerek her dönemde zordur.

1993'lü liseli de geldi.
tek söyleyeceğim, çok eğlenirdik, hoşlandık mı gider söylerdik.
temizdik.

süperdi bence.
yavrum siz şimdi sosyal medyadan arta kalan zamanda nasıl ders çalışıyorsunuz? ciddi zaman kaybı.

istanbul'u bilenler için, kocamustafapaşa da oturuyorduk dönem ödevi için beyezıt kütüphanesine gidip ansiklopediden ödev konusunu bularak hızlıca yazıp eve gidince temize çekiyorduk. sadece zengin insanlarım evinde ansiklopedi vardı. gazeteden kupon biriktirerek bende meydan larousse almıştım.

şimdi liselilere sosyal medyada sosyal medyasizligi ovuyoruz. ama buradayız. önce biz görmedik sonradan görüp yerleştik. üniversitede bir araştırma görevlisi " google" diye bir yer var ordan bulursunuz dediğinde bu kaval neymiş diyen kitlenin bir parçası olsak da daha kanlı canlı ilişkiler kurabiliyor ve bunu sadece an içinde yasayabiliyorduk. hem sonra unutmak kolaydi hatırlatıcı azdı. mesela çok aşık olduğum kız kağıt beş yüz bin liramin üzerine notlar yazmıştı sonra ben atari salonunda o parayı harcarken çok duygusal anlar yaşamıştım. cadillac and dinosours da mustapha ile dertlesmis hem ağlamış hem yenilmistim. bunun neyini merak ettiğiniz konusunda bir fikrim yok. eskiden her şey çok güzel değildi. şimdi de değil. her şey çok güzel değil özetle. bunu bir idrak etmekle başlayabilirsiniz. sonrasında olanlar da olması mümkün olan bir takım sıradan olayların sizin çevrenizde ya da yaşantınızın bir bölümünde olacak olanlardan ibaret.

çok büyük saçmalardım ben lisede. eğer sosyal medya şimdiki gibi olsaydı insan içine çıkamayabilirdim abov. hele bir de kırklareli gibi küçük şehirde afiş olursun. düşününce bile gerildim. ha ama yonja vardı biz lisedeyken yeni yeni pişiyordu sosyal medya.

bence farkı şu an lise okuyanlar, çocuk olduklarının farkında. biz büyüdük sanıyorduk.

ben 1995'te liseye başlamıştım. sosyal medya olmasa bile akran zorbalığı vardı. ben kolejdeydim*, bizim okulda bosna hersek'ten savaştan dolayı türkiye'ye yeni gelmiş kızlar burslu olarak okuyorlardı. mesela, onlara akran zorbalığı yapan tipler vardı. yurtta kaldığım için zaten ailemden çok arkadaşlarımı görüyordum, güzel anılarımızın yanı sıra iftiraya uğramalar da dahil çok çeşitli şeyler yaşamıştık. her dönem her şey var, "biz daha şanslıydık, sizin işiniz daha zor" diyemem. benim de 16 yaşında oğlum var. şahsen şuandaki liselilerin daha aklı başında olduğunu düşünüyorum. en azından savaş nedeniyle ülkemize gelmiş bir arkadaşına akran zorbalığı yapan bir liseli görmedim. sosyal medyanın da etkisiyle yeniliklere, yeni insanlara, yeni durumlara daha kolay adapte oluyorsunuz. bu da güzel bir şey bence.. ben yeni nesli seviyorum, başarılı buluyorum şahsen her şeyin üstesinden gelebileceklermiş gibi geliyor...

daha güzeldi her şey. daha anlamlıydı.
iletişim bile daha güzeldi. daha sosyaldik..daha masum.