sözlük yazarlarının söylemekten nefret ettiği söz

takma kafana,
hayırlısı,
ne dertler var,
akışına bırakalım.

söylemekten de duymaktan da nefret ediyorum.

(bkz: olur öyle)
(bkz: her şeyin bir şeyi var)

hallederiz kadar gevşek bir kelimeyi, ne duymayı ne de söylemeyi severim. bunu ağzını yayarak, hafif sırıtarak ve aşırı rahatça söylediğini duyduğum kişilerle asla iş yapmam, benden duyan olursa da benden koşarak uzaklaşsın; çünkü ya delirmişimdir ya da niyeti bozmuşum demektir.

e ben demistim

"senden hoşlanmadım" demek yerine, nezaket kılıflı 'elektrik alamadım' cümlesinden nefret ediyorum; oysa her şey gözdeki ışıktan ve mimiklerden zaten anlaşılıyor.

bir de borcuna sadık olmayana ya da daha dün tanıştığım insana karşı kurmak zorunda kaldığım 'param yok' şeklindeki zorunlu fakirlik beyanından.* karşı tarafın pişkinliği yüzünden kendi paramızla rezil olup durduk yere günaha giriyoruz.

(bkz: nasıl olacak bu işler)

olacak işte bir şekilde,
hem ne zaman olmadı ki.