sözlük yazarlarının yaptığı en büyük çılgınlık

arkadaşlar selamun aleyküm. yüzyılın anketiyle birlikteyiz. bu ankette sanki bizi çok ilgilendiyormuş gibi yapılan en büyük çılgınlığı yazıyoruz.

bu benimki...2005-2006 arası, evin yakınındaki kırtasiyede emine isminde çok güzel esmer bir kız çalışıyordu. ben bu kıza platonik olarak takıldım. hiç ihtiyacım olmadığı halde kimlik fotokopisi çektiriyordum mesela. daha sonra bir seyyardan e harfli kolye aldım. 4 gün taşıdım bunu yanımda. arkadaşım "oğlum madem aldın git ver kıza" deyince spartacus'e bağladım. girdim dükkana. kolyeyi çıkarıp "bunu sana aldım" dedim. şaşırdı tabi, geri zekalı cebinden kolye çıkarıp veriyor. benim mi dedi, evet dedim. çıktım.

ancak o anlarda dizlerimden aşağısını hissetmiyordum. böyle yoğun bir duyguyu çok çok az yaşadım. sonradan öğrendim ki kız nişanlıymış.

ortaokuldayken okul çıkışı eve değil de arkadaşımın evine gitmem, sonra yolu bulamamam, sonra bütün ailenin beni aramış olması, polislikler şakalar... evin yolunu unutmam cabası... neyse döndüm eve sonra. önce çok sevindi herkes, sonra kızdılar. üzülmüştüm.

kafede beğendiğim kadına peçete katlayarak yaptığım şekilli bir şeyi vermiştim. içine numaramı yazmadım, kendisi ile tanışmak derdim yoktu sadece güzelliğini takdir etmek ve gülümsemesini sağlamak istedim.

edit : normalde çılgınlık sayılmaz ancak avukat arkadaşım şikayetçi olması halinde bunun bir taciz olarak değerlendirilip, tacizden yargılanacağımı söylemesiyle çılgınlık olduğuna karar verdim.

şu ortamda kripto para almak.

bisiklet sürerken, yolda rastgele kendi yaşlarımda iki gençle tanışıp, sohbetin sarması üzerine yemek yemeye gitmemiz.

sakin bir hayatım olduğundan yakın bir geçmişten örnek veremeyeceğim hadiselerdir. sakin dedikse; tanımadığım insana şunu yapmak, yok efenim oraya buraya gitmek bunları hepimiz yaptık zaten. aklıma gelen en çılgın anım dört yaşıma ait.
o zamanlar edirne’de şehrin dışındaki çiftliğimizde yaşıyoruz. baya şeker kız candy gibi ağaç tepelerinde, çayır çimende bir hayatım var. her yaz çiftliğin aşağısına çadır çingeneleri gelir kamp kurardı. o filmlerde gördüğünüz çalgı çengili eğlenceler, kamp ateşleri etrafında danslar cart curt, hepsini gördük. ortam jennifer lopez klibi gibi mübarek. ben birgün çiftlikten çıkıp arkadaş edinme münasebetiyle bunların ortama aktım. daha dört yaşındayım ha. annemler beni ara tara yok, çıldırmışlar. ben baya hiç tanımadığım bu at hırsızlarıyla takılıyorum. beni gelip bir çadırdan bulup almışlardı. yoksa baya esmeralda gibi meydanlarda gerdan kırıyordum bugün.

kendimi delirtmeye çalışıyordum galiba başardım

henüz yapmadım ama haziran ayında x yerinde (ısız bir yer) 20 gün kadar tek başıma kamp atacağım. umarım sorun yaşamam.

az önce google'da google 'ı arattım.

seneeeee 69... amasra kalesi burçlarından denize atlıyoruz.

3 salak yaptık ölmedik hala buralardayız, alandayız. şimdi yapabilmem için biraz daha fazla gaza ihtiyacım olabilir. ama tabii o zamanlar dişisine kur yapmaya çalışan tavuskuşları gibi kabarıyorduk etrafa. gaz zaten full inside biiiietç.

bu yaza kadar bungee derdim buna, tereddtüsüz...

bu yaz scuba diving yaptım, bence daha çılgınca bir deneyimdi. aklımı su altında nefes alırken su altında nefes alınabileceğine ikna etmekle, aklımın su altında nefes alırken beni su altında nefes alınamayacağına ikna etmesi arasında uzun süre gidip geldim çünkü...

lunaparkta kamıkazeye bindim.

bir kadını sevdim.*

15 yaşındayken haritadan rastgele bir yer seçip 2 günlüğüne oraya gitmiştim, şansıma giresun çıkmıştı.....

ocak ayında hava insanın ruhuna faça atarken deniz dalgadan kendini kaybetmisken anadan üryan ıssız bir yerde denize dalmistim. izmir in bir koyunda. direkt nokta atışı lokasyona gerek yok.
buna çılgınlık denmez bence, lakin verdiği huzur ve sükunet hissinin daha eşi benzerini yaşamadım.

sevmek.

duyar kasayım.

çılgınlık kime göre çılgınlık tabi bir de o var.

ben üstteki dostumuzun yaptığı hareketi çılgınlık olarak yorumlarım mesela.

şimdi ortamda hikaye anlatması kolay böyle düşününce aklıma gelmedi.

pedallı yunus ile balık tutmaya diye akdenize doğru açılıp yunusun batması sonucu denizin ortasında yaşadığımız ufak bir can pazarı hikayesi vardı fakat çılgınlık denir mi? denmez, benlik bir durum yok hikaye.

neyse

şu anda bulunduğum mesleği icra etmek.

alnımda deniz gözlüğü izi var.

anlatsam kanınız donar. psikiyatr şoktan şoka girip ter basıyor siz ölürsünüz yüksek ihtimal gerilmekten. böyle bir manyaktım zamanında.