sözlükte tanışılan kadının mağara insanı çıkması

her şey 'sözlük yazarlarının fotoğrafları' başlığında paylaştığım bir fotoğrafla başlamıştı. uzun bir günün ardından akşam saatlerinde james brown dinlerken scotch yudumladığım sırada sözlükten mesaj bildirimi almıştım. fotoğrafımı alıntılayarak gönderilmiş olan mesajda "normalde yılışıklığı sevmem ama sen baya iyisin yaa ofoffofofoluksunnn" yazıyordu, sonunda da gözleri kalpli bir emoji vardı. neyse ki böyle mesajlara alışıktım, hemen cool bir tavır takındım ve cevap yazdım. kısa bir konuşmanın ardından muhabbet pek sarmadığı için konuşmayı bitirmek zorunda kaldım. daha sonraki günlerde paylaştığım başka bir fotoğrafın ardından yine şöyle bir mesaj aldım aynı kadından:

"biraz daha yaşın küçük olsaydı kaçırırdım seni"

alevlenmeye hazır sönmüş bir volkan gibi özgüven patlaması yaşıyordu adeta. bir önceki konuşma iyi geçmediği için tekrar cevap yazıp yazmama konusunda kararsızlık yaşıyordum. neyse olabilir, herkes ikinci bir şansı hak eder deyip cevap verdim. bir süre konuştuktan sonra aynı çağın insanı olmadığımız apaçık ortaya çıkmıştı. cümlelerinin kişiliği olmaması bir yana aşırı derece sığ ve yavandı. hatta sık sık emojilerle iletişim kurmaya çalıştığı için artık dayanamadım ve:

"bak datlum, sadece emoji kullanarak iletişim kurulmaz. mağara insanı mısın sen? oldu olacak petroglif gönder. taş tabletle anlaşalım." dedim.

alınmıştı, bir homo erectus'un kalbini kırmıştım ama yapabileceğim hiçbir şey yoktu. çünkü farklı yüzyılların canlıları olduğumuzu anlamıştım. daha geçirmesi gereken bir düzine evrim vardı çağımızı yakalaması için ve benim bekleyecek zamanım yoktu.

gerçekten; tarih öncesi çağlardan günümüze gelmiş, sadece mağara duvarına çizim yaparak varlığını anlatan bir ruha normal sözlükte denk gelmiştim. sanki zaman makinesinden bilet almış da mesaj kutuma düşmüş gibi. 2025’te dijital arkeoloji yapıyormuşum meğer.

insanlık ay’a çıktı, mars’a koloni planlıyor, yapay zekâ insanlarla sohbet edebiliyor… ama bir insan evladı var, hâlâ mağara duvarına resim çizer gibi iletişim kuruyor. neyse en azından kızın petroglifleri renkliydi. kendi çağının ötesinde her şeye rağmen.

lan oğlum kim sizinle buluşur, ilgi alıp bırakıyorlar siz de seviyo sanıyonuz.

#3701585 en son yoldaydın ne oldu dostum*

yine sözlük hikayesi mi yazıyorsun feridun abi?

dany de vito'nun yaratıcı drama kursu öğretmeni rolünde olduğu annemi trenden nasıl atarım adında bir film vardı. orada da herkes denemelerini okurken, sıra genç bir erkek elemana gelince de vito yüzünü buruşturup, peki oku gibisinden söz veriyordu. eleman da başlıyordu:
yatmak istediğim 100 kadın bölüm 47. yine de tek elle uzun entry yazma becerisini takdir ediyorum.

entrylerine baktım bu adamın evine dişi hurma fidanı girse affetmez.

mağara kadını deyip cinsiyetçi bir dil kullanmadığın için teşekkür ederim bıro.

bu kadın gerçekten normal sözlükte karşınıza çıkmamıştır. öyle olsa şu an linç yiyor olurdunuz. jhdkl

(bkz: yazarların haklı isyanları)