suçlu olunmayan konularda insanın kendisini suçlu hissetmesi

bazen olur öyle. hiç alakanız yoktur yaşanılan olaylarla. fakat acaba yaptım mı bir şey diye kendinizi suçlarken yakalayabilirsiniz. mesela bugünkü sözlüğe saldırı olaylarını düşünün. alakam yok olaylarla. fakat acaba ben bir şey yapmış olabilir miyim diye insan düşünmeden edemiyor. tuhaf bir psikoloji. belki de elimde imkan olsa yapardım diye böyle triplere giriyorum. yok lan yapmazdım, ben sözlükten besleniyorum. kendime zarar vermiş olurum.

ismail sen düsünme kardesim.(bkz: swh)

sözlüğü ben mi çökerttim diye düşündürtmüştür.

bi kız okulu kyk çıkmadığı için okulu donduracak raddeye gelmiş, buna ağladım ve özel yurtta kaldığım için kendimi suçlu hissettim. bu dürtümü engelleyemiyorum. kendimden kötü durumda birini gördüğümde önce şükrediyorum ama sonra bir suçluluk sarıyor bedenimi.

allah belamı vermiş de, canımı da almıyor ki öleyim. 3 gün annem ağlar sonra bir vesaire olarak giderim.

omzumda geçmişin yükü var, bana öğretilen insaniyet, toplum duygusu var.

bazan gündeme bakıp hüngür hüngür ağlarım. bakmamaya çalışırım. bu ülkenin takip edileceği bir şeyi kalmamış, insanların sevilecek yeri kalmamış, bu ülkenin komple ölmesi lazım.

her şey için büyük mahcubiyet duyuyorum. elimden bir şey gelmiyor başka.