susuz kalmak

fiziksel anlamda susuz kalmak değildir burada bahsedilecek olan. ama sonunda oraya da varabilir.
hayatta beslendiğimiz çok şey var. ruhumuzu besleyen onlarca şey sayabiliriz. beslendikçe de özümüzü bulmaya başlarız. buna karşın fazla beslenenler de özünden oldukça uzaklaşmaya başlayabilir. fazla beslenmek doyumsuzluk getirir. kendimi bulma yolunda beslendiğim şeyler var. bazen çok iştahla bazen de mecbur kaldıkça beslendiğim. hayaller, şarkılar, kitaplar, filmler, sesler, aşk tarafından beslendiğim. bi de birkaç değerli insan.
fakat bir iştahsızlık hâkim sözlük. beslenmeyi bırak, susuz kalmak hâkim, susuz bırakılmak. belki de suya bile ihtiyaç duymamak artık.
uzun zamandır susuz kaldığımı hissediyorum. kaynağın kendimde olduğunu biliyorum.
ça-ba-lı-yo-rum. belki de doyumsuzum.
siz hiç susuz kaldınız mı ?

fuzûlî'nin şu kasidesinde geçen susuz kalmak ile ilgili ifadeleri hatırlattı, susuzluktan toprakların "cak cak" çatlaması, aynı şekilde susuz kalan insanın dudaklarınında toprak misali çatlaması, hatta bu noktada, kerbela da hz hüseyin ve aile fertlerinin susuz kalarak ölmelerine de atıfta bulunulması söz konusu, susuzluktan ölen her insanda kerbelayı üzüntü içinde hatırlamak...

susuzluğunda dozunu ayarlamak gerekiyor. sayın yazar. bu iştahsızlığın sizi ele geçirmesine beslendiğiniz şeylerin daha fazla susuz kalmasına müsade etmeyin.

susuz kalmak o kadar da kötü mü. yani beslenmeye çalışıyorsun sürekli bir arayış hali yeni kaynaklar besinler yorucu kabul ama aynı miktarda da tatmin edici bir yönü de yokmu? mesela suyu ararken geçirdiğin süre ve suyu içtiğin zaman aldığın haz gibi. doyumsuzluk değil de aldıklarımızın yeterli olmaması olsa bile çeşitlilik arayışı insani birşey değil mi?