tam selamlaşacakmış gibiyken kafasını çeviren tanıdık kişi

en az el sıkışmak için uzatılan elin havada kalması kadar beter bir durumdur. bu geçmişinde çok fazla insanla tanışmış insanlarda sık görülen bir eksikliktir. eğer çok şey paylaşmamışsanız o insanla, o da diğer insanlar gibi aynı siluet sepetine girer ve tanımayabilirsiniz. ben şahsen biraz fazla yapıyorum bunu ve eğer sonradan farkedersem kendimden çok utanıyorum ama artık bununla yaşamaya da alıştım...

can sıkabilir lakin ön yargılı olmamanız gerek zira başıma geldi. birbirimizi gördüğümüzde selamlaştığımız bir abi vardı. her ne hikmetse birden bire selamı kesti. daha doğrusu selam verdiğimde kafasını çevirdi, göz göze gelmemize rağmen.

sonra "belki de fark etmemiştir " dedim ama olay tekrarlanınca, "lan bi yanlışımızda olmadı ki, neden böyle yaptı acaba" diye düşünüp sinirlendim.

fekatt, kader yine bir gün bu abiyle bizi karşı karşıya getirdi. bakmadım tabi, ilgilenmedim. bana doğru sokuldu, yaklaştı, "sen kimsin" babamın adını söyleyip "oğlu musun"diye sordu, afalladım "ne diyo la bu" diye düşündükten sonra "hee benim" dedim.

"ne var ne yok, nasılsınız, baban nasıl" dedi. "iyiyiz abi " diyerek geçiştirdim, kızgınım ya. "ben de iyi sayılırım, göz damarlarımda bir sorun çıktı. (sanırım tıkanmış, ya da onun gibi bir şey) % 90 görme kaybı yaşadım" deyince kafama dank etti.

"vay annesini keseyim, adam ne hale düşmüş, biz neyin derdindeyiz" diyerek daha önce göstermem gereken hürmeti gösterdim, ikramda bulundum. meğer adam görme kaybı yaşadığı için beni, diğer her şeyi fark edemiyormuş. yani art niyet yokmuş.

elinizden tutmayan kişidir.