telefonda muhabbet etmek istemiyorum

sadece acil mevzulari konusmak istiyorum muhabbete aramayin duyun sesimi

telefonda muhabbet türleri:
"bi şey soracaktım" → 45 dakika
"kısa keseyim" → en az 30 dakika
"merak ettim aradım" → allah yardım etsin.

en acı olanı:
telefonu kapatıyorsun...
5 dakika sonra tekrar arıyor...
_bir de şunu diyecektim_

aksam evde konusacagimiz seyleri gunduz telde konusmak istemiyorum

evet bende katılıyorum bu duruma.

inadını bırak da ara beni,
söyle neler oldu söyle neden oldu?

biri beni aradığında, çok rahatsız hissediyorum çünkü hayatımdan/ zamanımdan çalınıyormuş gibi geliyor. başka insanların dertlerini/ sıkıntılarını dinlemek bağların temeli değildir. kimse kimseyle iletişim halinde olduğu için dert/sıkıntı dinlemekle görevlendirilemez.

türkiye'de insanlar birbirlerinin sıkıntısını/ derdini dinlemeye zorunlu bırakılıyor. hele "arkadaş" konseptindeyseniz, bu kaçınılmaz. sanki arkadaşlığın temel görevi karşınızdaki insana psikologluk yapmakmış gibi bir algı var. evet, zor zamanlarımızı tabi ki paylaşmalıyız ama insanlar yaşadıkları her sıkıntıyı da karşısındaki insanı arayarak veya gelerek 7/24 aktaramazlar. bu "karşınızdaki insanın hayatını ve zamanını çalmak" olur. kişinin de yaşaması gereken, kendisine ait bir hayatı var. sizi dinlemeye ayırdığı vakit, kendi hayatından çaldığı vakittir. sizi dinlemeye ayırdığı vakitte, kendi için bir sürü şey yapabilir. basitçe "zaman gaspçısı" oluyorsunuz. neden hayatımı başka biri için harcayayım ki? hemde zaman sadece ileri akıyorken?

bazı arkadaşlarımı yakın zamanda bu yüzden hayatımdan çıkarttım. artık telefonlarım zırt pırt çalmıyor. sadece kendi hayatıma zaman ayırıyorum. hayat kalitemin arttığını söyleyebilirim. bundan sıyrılmış biri olarak söylüyorum " sizi telefonda saatlerce ve sık sık arayarak tutan insanlar ciddi problemlidir." hayatınızı ve kendinizi korumak adına mecburen iletişimi kesiyorsunuz.