1.
devamını gör...
2.
dire straits'in echoes'idir. mükemmel bir şarkı. ne zaman dinlesem kafam kıyak olur. ya da kafam kıyakken dinlerim.
devamını gör...
3.
gelmiş geçmiş en keyifli sololardan birini barındırır. hikayesi müthiştir. ve tabi ki mark knopfler elinden çıkmıştır.
devamını gör...
4.
#667210
şu moddayım yine. dünyada en sevdiğim 3. şarkı olabilir.
like a rolling river
bu satırdan sonra şarkı arşa çıkıyor.
şu moddayım yine. dünyada en sevdiğim 3. şarkı olabilir.
like a rolling river
bu satırdan sonra şarkı arşa çıkıyor.
devamını gör...
5.
hayatım düz bir çizgide ilerledi. ne varlığımın başkaları için bir anlamı vardı, ne de ölümüm herhangi bir kayıp olarak görülecektir. insana aslında bir hiç olduğunu yaşayarak öğreten bir hayata sahip olması müthiş bir nimet. ölüme kadar geçecek süreyi anlamlı kılan şey, bir kaç samimi ve içten gülüş, insanı gönendiren bir kaç sohbet, güzel dizeler, güzel metinler, şarkılar ve filmler.
telegraph road'u işitebilecek bir kulak sahibi olduğumda yaşım 43'e ulaşmıştı. şehrin ortasına yabancı sermaye devasa bir alışveriş merkezi dikiyor ve depreme dayanıklı olması için temeli yerin metrelerce altından başlatıyordu. bu merkez tam da daracık bir caddeye açılan kavşaktaydı. dolayısıyla hususi araçla 15 dakikada gidebileceğimiz yol, bazı sabahlar 1 saat 45'ya kadar uzuyordu.
insanlar otobüste cık cık diye sabır taşlarını yontarken, kulaklığı takmış yüzümde acı bir tebessümle telegraph road'u dinliyordum. her gördüğümüz toprak parçasına tasaallut etmemeliydik, dörder beşer ürememeliydik, yeşili yokedip, kuşların cıvıltısını kesmemeliydik. bizler kötü bir ırktık. trafik altı şerit olmasa da şarkıdaki gibi ağır ağır akarken, seni daha iyi bir yere götüreceğim diye vaatler verebileceğim kimse yoktu. zira beni sevmeyen birisiyle evliydim.
mark knopfler'in arşa iliştirdiği notalar hala orada duruyor. kaçınılmaz sona doğru ilerlerken, hala yeryüzünde bilge insanların ürettiği ve keyif alınacak sanat eserlerinin bulunduğunu bilmek güzel bir şey. umarım onlara da ihtiyacımız olmayan bir beldeye gideriz. hem cennet, insanın sevmediği şeylerden uzak olduğu yer değil midir ?
telegraph road'u işitebilecek bir kulak sahibi olduğumda yaşım 43'e ulaşmıştı. şehrin ortasına yabancı sermaye devasa bir alışveriş merkezi dikiyor ve depreme dayanıklı olması için temeli yerin metrelerce altından başlatıyordu. bu merkez tam da daracık bir caddeye açılan kavşaktaydı. dolayısıyla hususi araçla 15 dakikada gidebileceğimiz yol, bazı sabahlar 1 saat 45'ya kadar uzuyordu.
insanlar otobüste cık cık diye sabır taşlarını yontarken, kulaklığı takmış yüzümde acı bir tebessümle telegraph road'u dinliyordum. her gördüğümüz toprak parçasına tasaallut etmemeliydik, dörder beşer ürememeliydik, yeşili yokedip, kuşların cıvıltısını kesmemeliydik. bizler kötü bir ırktık. trafik altı şerit olmasa da şarkıdaki gibi ağır ağır akarken, seni daha iyi bir yere götüreceğim diye vaatler verebileceğim kimse yoktu. zira beni sevmeyen birisiyle evliydim.
mark knopfler'in arşa iliştirdiği notalar hala orada duruyor. kaçınılmaz sona doğru ilerlerken, hala yeryüzünde bilge insanların ürettiği ve keyif alınacak sanat eserlerinin bulunduğunu bilmek güzel bir şey. umarım onlara da ihtiyacımız olmayan bir beldeye gideriz. hem cennet, insanın sevmediği şeylerden uzak olduğu yer değil midir ?
devamını gör...