terasta sigara içerken farkına varılan yalnızlık ve boşluk hissi

farkina varilisi defalarca olan histir. defalarca sigara icer defalarca da farkina varirsin. soguk ruzgar da carpar yuzune, icin biraz ezilir. sonra telafi icin kendini oyalamaya devam.

hayatımın ana duygusu galiba arafta kalmak gibi.

eşlik eden şarkıya göre mutsuzluk seviyesi artabilir.

uykusuz bir gecenin sonunda, gün doğumunda daha çok hissedilir.

terasta sigara içerken farkına varılan dinginlik, huzur ve kafa dinleme hissinin yanında esamesi okunmayack histir. hele ki teras deniz, göl, vb. görüyorsa.

ulan buda mı gol değil diye eskilere dalıp gidilmiştir. şimdiki zamana vay arkadaş denilmiştir. birde sevda yarası varsa paketin dibi görünene kadar devam

melankolik bir eylem olmasına karşın, bunun bir üst versiyonu otogarda sigara içerken farkına varılan yalnızlık ve boşluk hissidir. oldu ki çevrede mutlu aile tabloları çiziliyorsa ve sizin yanınız boşsa, psikoloji bozar.

insan ve gökyüzü. yıldızlar. sessizlik ve sen. biraz zorlasan hani kalbin atışlarını duyucaksin.kimse duymuyor seni. dusunuyorsun. iste düşündukce yalnizlasip boşluğu hissediyorsun. yanan bir sigara ile.

öyle yorgunum ki bugünlerde, öyle kırgınım ki bazılarına, öyle korkuyorum ki insanları sevmekten, onlara değer vermekten... öyle canım acıyor ki yapılan haksızlıkları, vefasızlıkları hatırladıkça. gecenin bir yarısı uykudan uyanıp sigaramı yakıyorum. üstelik son günlerde alkol almadan uyuyamıyorum...

(bkz: siz de mi partiden sıkıldınız)

hep sigara içerken hissediliyor bu yalnızlık zaten.
sigarayı sırf bundan bile bırakabilirim..

teras olması şart mı?

veya yalnızlık ve boşluk hissi oldugu icin terasta sigara içiyorsun.

ınsanı bu havalarda üsütecek histir.

bazen geliyor bu his terasta olmasam da sigara içmesem de. en kalabalık ortamlarda hele. ait olamamakla başlıyor. kendimi o karenin bir parçası gibi hissedemiyorum. herkes kendi dünyasında o kadar tam geliyor ki varlığımın fazlalık olduğuna inandırıyor beni. olmasam da olur kimsenin hayatında bir şey değişmez. içime kapanmaktan alamıyorum kendimi, ortamın rengi değişiyor sanki daha soğuk ve karanlık hissettirmeye başlıyor. hala var olmaya çalışıp kendini kabullendirme ihtiyacı içinde oluşumun verdiği eziklik hissiyle devam ediyor. kendi kendime yetebilmeliyim, kimseye ihtiyacım yok, herkes kendi hayatını yaşıyor ne bunda diye düşünüyorum sonra. buna bu kadar takılmamam lazım. ihtiyaçlar ve ortak amaçlar uğruna bir araya geldiğim insanlara bu kadar anlam yüklememeliyim diye düşünüyorum. ama hissettiklerim ve hissetmem gerektiğini düşündüklerim birbiri ile uyuşmuyor çoğu zaman olduğu gibi.

ilerde eşim olacak kişi nasıl dua ediyorsa artık kimseyle görüşmüyor konuşmuyor tanışamıyorum bile.