the skull

demin açtığım two moons başlığında "2013 tarihli circle albümünden itibaren buz gibi soğuduğum bir topluluk oldu amorphis maalesef..." demiştim ama işte amorphis'in 2015 tarihli albümü under the red cloud'dan olan bu parçanın da başlığını açıp yazının ilerilerinde övecek olarak nasıl da bir çelişkiler yumağı olduğumu cümle aleme gösteriyorum... şaka şaka. cidden öyle oldu aslında ama under the red cloud'dan çok sevdiğim iki parçanın olduğunu hatırladım sonra. bunları da albüm çıktığında 1'er kere dinlemiştim sadece, albümden bütüncül olarak hoşlanmadığımdan. demin açıp ikişer kere daha dinledim, 11 sene sonra falan ve başlıklarını açıp öveyim dedim. bu iki parçadan biri işte başlığın konusu olanı, diğeri de dark path: onun da başlığını birazdan açacağım.

the skull gerçekten de çok zengin içerikli ve farklı farklı duyguların yansıtıldığı bir amorphis harikalığı. böyle çok sert, "brütal" kısımları da var, orta seviye sert kısımları da var, pamuk şeker kıvamında kısımları da var. gerçekten zengin bir parça, amorphis'in imza karakterini dibine kadar taşıyor ve cidden çok iyi melodilere sahip, bence harika bir çalışma.