1.
(bkz: torino atı) ukdesidir.
béla tarr ve ágnes hranitzky tarafından yönetilen gerçek hikâyeden eslinen bir filmdir. film, nietzsche'nin bir gün yolda giderken atını kırbaçlayan sahibini görmesi, ardından ata yaklaşıp sarılması ve ağlaması; sonra ki süreçte kendisinin çöküşüne tanık oluyoruz. hikaye tabii esinlenerek yazılmıştır.
film ise kırsal bir yerde yaşayan hasta bir baba ile kızının 6 günlük sessiz hayatını anlatıyor.
siyah-beyaz estetiği bilinçli bir şekilde kullanılmış. karakterin kasvetli yaşamı renklerle ifade edilemezdi bence. çünkü o yorgun yüzler için hayatın ne kadar sert, acı ve gerçek olduğu renklerin olmayışıyla daha net görüyoruz.
arka fonda hiç bitmeyen bir rüzgar sesi var. filmin ruhunu bence iyi yansıtmış. o sese bir süre sonra alışıyorsunuz zaten. tıpkı o yorgunluğa, sürekli tekrar eden, hiçbir şeyin zamanla düzelmeyeceğini bildiğimiz bir hayata alışmak gibi.
film çoğu kişi için sıkıcı ve anlamsız gelebilir. çünkü aman aman bir konusu yok. ilk başta bu yüzden izleyip izlememek arasında kaldım. ama benim için film süreci öyle geçmedi. hayata bakış açımı sessizce değiştiren bir film oldu. bildiğim tek şey, bazı sahnelerin ve o ağır havanın hâlâ içimde dolaştığı. sadece patates yedikleri sahne bile çok etkileyiciydi. hiçbir şey olmadan insanın ne kadar tükendiğini gösteriyordu. hala ne hissedeceğimi bile bilmiyorum. üstümde büyük bir etki bıraktı. 1 hafta oluyor biteli ama hala ara ara bazı sahneleri aklıma geliyor.
bu sefer izleyin demeyeceğim ama izlerseniz de önceden bir araştırma yapmanızı öneririm.
béla tarr ve ágnes hranitzky tarafından yönetilen gerçek hikâyeden eslinen bir filmdir. film, nietzsche'nin bir gün yolda giderken atını kırbaçlayan sahibini görmesi, ardından ata yaklaşıp sarılması ve ağlaması; sonra ki süreçte kendisinin çöküşüne tanık oluyoruz. hikaye tabii esinlenerek yazılmıştır.
film ise kırsal bir yerde yaşayan hasta bir baba ile kızının 6 günlük sessiz hayatını anlatıyor.
siyah-beyaz estetiği bilinçli bir şekilde kullanılmış. karakterin kasvetli yaşamı renklerle ifade edilemezdi bence. çünkü o yorgun yüzler için hayatın ne kadar sert, acı ve gerçek olduğu renklerin olmayışıyla daha net görüyoruz.
arka fonda hiç bitmeyen bir rüzgar sesi var. filmin ruhunu bence iyi yansıtmış. o sese bir süre sonra alışıyorsunuz zaten. tıpkı o yorgunluğa, sürekli tekrar eden, hiçbir şeyin zamanla düzelmeyeceğini bildiğimiz bir hayata alışmak gibi.
film çoğu kişi için sıkıcı ve anlamsız gelebilir. çünkü aman aman bir konusu yok. ilk başta bu yüzden izleyip izlememek arasında kaldım. ama benim için film süreci öyle geçmedi. hayata bakış açımı sessizce değiştiren bir film oldu. bildiğim tek şey, bazı sahnelerin ve o ağır havanın hâlâ içimde dolaştığı. sadece patates yedikleri sahne bile çok etkileyiciydi. hiçbir şey olmadan insanın ne kadar tükendiğini gösteriyordu. hala ne hissedeceğimi bile bilmiyorum. üstümde büyük bir etki bıraktı. 1 hafta oluyor biteli ama hala ara ara bazı sahneleri aklıma geliyor.
bu sefer izleyin demeyeceğim ama izlerseniz de önceden bir araştırma yapmanızı öneririm.
devamını gör...