türkiye büyük millet meclisi

600 milletvekili'nin birbirine hakaret, küfür ettiği, tekmeli yumruklu kavgaların olduğu, sandelyelerin havada uçuştuğu yer. yani atatürk'ün açmış olduğu seviyeli meclisten fersah fersah uzaklarda şimdi ki hali.

türkiye cumhuriyeti devletinin yasama organı. altı yüz milletvekilinden oluşur. tek meclislidir. 23 nisan 1920 tarihinde gazi mustafa kemal atatürk tarafından kurulmuştur.

23 nisan 1923'te kurulan yasama görevi gören "egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir"ilkesini benimseyen kurumdur. meclisin açılış konuşmasını şerif bey yapmıştır.
--- alıntı ---

bu yüksek meclisin en yaşlı üyesi sıfatıyla ve allah'ın yardımıyla milletimizin iç ve dış tam bağımsızlık içinde alın yazısının sorumluluğunu doğrudan doğruya yüklenip ,kendi kendine yönetmeye başladığını tüm dünyaya ilan ederek, büyük millet meclisi'ni açıyorum.

--- alıntı ---

23 nisan 1920’de kurulmuş olan, türkiye cumhuriyeti'nin yasama organı.

u anki başkanı mustafa şentop olan ve başkanlık sistemi ile pek de icraati kalmayan, eski öneminden uzak olan.

yemekleri inanılmaz ucuz olan. öyle ki, iyi bir restoran da 200 tl’lik bir akşam yemeğinin aynısını 28-30 tl gibi bir fiyata meclis lokantasında yiyebiliyorsunuz.

(bkz: gazi meclis)

bir zamanlar tavanına çiğ köfte yapıştırma sporlarının düzenlendiği mekan.

ismi millet meclisi ama kendisinin milletle alakası yok.
vatandaş için bir yasa çıkarılacak olsa meclise gelmeye bile tenezzül etmeyen tipler, söz konusu kendi maaşlarına gelecek zam olunca gece yarısında meclis salonunda oturacak boş koltuk bırakmıyorlar.
bu utanç size yeter diyeceğim ama manda derisi gibi yüzünüz var utanmazsınız.

ülke yönetimindeki payını çok büyük ölçüde yitirmiş bir yapı. bu haliyle olsa olsa danışma meclisi olur ki zaten danışan da yok.
milletvekili sayısının en fazla 100 olması gerekir.

bünyesinde atatürkçü türk gençliğinin bir tane bile temsilcisi bulunmayan yozlaşmış kurum. içerdeki herkes tekme tokat dışarı alınıp yargı önüne atılmalı. sonra da düzgün ve karakterli insanlarla yeni bir meclis oluşturulmalı. binaya dokunmaya gerek yok, bina kalsın. mustafa kemal’in anısı var.

birbiriyle aynı kafadaki 50 yaş üstü dayıların yatma merkezidir.

buradan
teröristlerin cirit attığı apo iti için özgürlük istediği bir yer. dünyanın başka hangi ülkesinde var ulan böyle bir şey ? bu teröristlere maaş veriliyor milletten kesilen vergilerle. bu ülkede terör merör bitmez kardeşim. terörist mecliste istediği gibi söylemini yayabiliyorsa bu ülkeden hiçbir cacık olmaz.

bazı sesler vardır, sokakta bağırmaz. ama yankısı asırlık taş duvarlara kazınır.

1920’nin baharında, ankara’da küçük bir binanın önünde toplanan birkaç yüz adam... üstlerinde palto değil, umut vardı. ayaklarının altı çamur, gözlerinin içi ateşti. kimisi öğretmendi, kimisi çiftçi, kimisi esnaf. ellerinde silah yoktu, ama sözleri kurşun gibiydi. çünkü konuşmak, karar almak, millet adına “buradayız” demek istiyorlardı.

işte o gün, 23 nisan’da, bir meclis açıldı. adına türkiye büyük millet meclisi dediler.

sarayın altın tahtından değil, halkın taştan yollarından geldi temsilciler. imza attıkları her karar, masa başı hesapların değil, cephelerde titreyen askerlerin, köyünde oğlunu bekleyen anaların, elindeki ekmeği paylaşan çocukların duygusuydu.

bu meclis bir kurum değildi sadece. o; yorgun, yıkık ama başı dik bir milletin, haykırışını duyan tek yerdi.

yıllar geçti.

meclis büyüdü. duvarları kalınlaştı, sıraları yenilendi, mikrofonları çoğaldı. fakat hep bir soru asılı kaldı havada: "hâlâ milletin sesi misin, yoksa kendininkini mi bastırıyorsun?"

çünkü meclis dediğin şey, sadece kanun çıkarmak değildir. bir çocuğun geleceğini, bir annenin yoksulluğunu, bir işçinin alın terini anlamaktır. vekil olmak, sadece konuşmak değil; susanların yerine dert anlatmaktır.

bugün, meclis’in önünden geçen binlerce insan var. kimisi ona gururla bakıyor, kimisi öfkeyle. kimi umutla bakıyor, kimi umutsuzlukla. ama hâlâ o binaya her bakışta aynı şey hatırlanmalı:

bu yapı, halkın elinden doğdu.
halk susarsa, meclis sağır kalır.

belki şimdi ekranlarda izliyoruz o sıraları, tartışmaları, kaldırılan elleri... ama esas mesele, halkın kalbinde yükselen sesi, orada biri dillendirebiliyor mu?

çünkü bir milletin meclisi, sadece konuşanların değil, sesi duyulmayanların da yeri olmalı. yoksa adının “büyük” olmasının bir anlamı kalmaz.

içi terör destekçileriyle dolmuş bir meclis.

teröristlerin cirit attığı meclis(?), türkleri temsil ettiğine inanmıyorum. içeride vekil olarak adlandırılan vatandaşların da ne işe yaradığı muammadır.

meclisin iç işleyişinden bihaber bırakıldığımız için bir milletvekilinin ne iş yaptığını bilmediğimiz türkiye'nin yasama organı. almanya ve isviçre meclislerinde bilgilendirici onlarca makale ve video bulunuyor mesela. grup nedir, kanun teklifi nasıl verilir, cumhurbaşkanı yüce divan'a nasıl sevkedilir, araştırma önergesi nedir, komisyonlar neye göre belirlenir hiçbir fikrimiz yok. bir fikrin oluşması için hukuk kitabı okumak gerekiyor, öyle düşünün.

edit: geçen seneye kadar tbmm tv'nin hd yayını yoktu yahu

sahi yav. bizim böyle bir kurumumuz var dimi..

özeti şudur: "akp ve mhp oylarıyla reddedildi."

"tbmm genel kurulu... saadet partisi'nin "yenidoğan çetesi" skandalına ilişkin verdiği önerisi akp ve mhp oylarıyla reddedildi"

link

neden mi? cevabı islam.

halka, kendi kendini yönetiyorsun algısını vermek için ortaya konmuş yapı.

sömürülürken halkın gazını alan yapı.

halka sürekli vağad eden yapı.

bağzı dindarların, köle düzenini değiştirmek için girip, varlık aleminde helak olarak köleci olduuğu yapı.

sık sık asker tarafından hizaya çekilip dayak yiyen yapı.

sermaye ve medya tarafından iplenmeyen yapı.

akp öncesine kadar bürokrasıyi bile aşamayan kukla yapıydı.