utanmadan hiç sevgilim olmadı diyebilen insan

sorduklarında sevgilim yok. demesi kafi gelir aslında. insanlara bu kadar detay vermeye gerek olduğunu düşünmüyorum.. ama söylenmesi de çok sakıncalı mı? yooo değil..
bence gayet normal bir insandır. ha tabii, bunu nasıl söylediği de önemli..
içlenerek, dertli dertli söylüyorsa çok komik olur...
bir insan bunun ezikliğini yaşamıyorsa niye utansın ki, üzülsün ki?

bana beni tanıyanlar her sorduklarında sevgilim yok dediğim için artık kimse sorma gereği duymuyor. rahatsız etmek istemiyorlar.
mesela benim bütün akrabalarım benim asosyal olduğumu ve bu işlerle uğraşmadığımı biliyor. onlara da anormal gelmiyor. her tip insan var çünkü hayatın içinde. herkes farklı neticede.

yengem bi kaç ay önce bizdeydi sen de artık bi yolunu çiz, hayatını düzene sok artık dedi. sana kız bulucaz, seni evlendiricez dedi. tamam, deyip odama kaçtım.

odada şunları düşündüm,
bunlar bana kız bulmaktan söz ediyorlar. şakayla karışık olsa da.
benden de o ışığı bekliyorlar ve benim de normal insanlar gibi heveslenmemi ve aile kurmamı istiyorlar. bana kız bulacak olsalar herhalde tanıdıkları, bildikleri bi ailenin kızı olur bu, iyi bir kız olur galiba..
yari ciddi yarı esprili bi konuşma olsa da bana kızdan söz ediyorlar..
meçhul bir kız, fakat nasıl bir kızdır o kız?

işte böyle düşünceler geldi gitti.
sonra da sözlüğe girdim.

hele bide 28 senelik bir süreçse, eldivenle sevilmeli hatta en az 3-4 metre mesafeden konuşulmalıdır. zira kitle imha silahı gibi dolaşılıyordur zannımca

hiç sevgilisi olmayanlar, şimdi tıp, endüstri mühendisliği vs. okuyorlar yalnız. ben hatırlatayım da. şimdiki aklım olsa, o yılları hatun peşinde koşarak heba etmezdim de, işte.

yakında bir şeyler olacak gibi.

olmadı kardeşim niye yalan söyleyeyim bunun için? hiç olmadı gerçekten.

dünyanın sonu değil, olmayınca olmuyor işte. birkaç duygusal yaklaşma dışında benim de gerçek anlamda olmadı. gerekli koşullar oluşmadı.

utanmadan hiç sevgilim olmadı diyebilen

yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
incinirsin.

keşke hiç olmasaydı da utanmadan söyleyebilseydim. ya yalnız olsaydım ya da ilk elini tuttuğum kadın eşim olsaydı. insanoğlu o kadar ahmak ki; çok yüce, çok özel ve eşsiz duyguları tüketmeyi, ucuzlaştırmayı bile maharet sayıyoruz. keşke eski zamanlarda anlatılan hikayelerdeki gibi bir işlemeli mendile ömrümüzü verseydik.

yârin elini tutmak bile ne kadar büyük bir şeydi bizim için, nasıl da heyecanlıydı. kıymeti, değeri vardı. ne kaldı şimdi allah aşkına? bozuk para gibi harcadığımız tenlerde ne kazandık? gerçekten keyif aldık mı? bu haz bizi ne kadar mutlu etti? ya da mutlu etti mi?

geçici olan hiçbir şeyle mutlu olmadığımızı, başta kendimizi aldattığımızı anladığımızda geç olmasından korkuyorum. korkmalıyız da. çok şey kaybettik, kazandığımızı sandığımız nice yalan soluklarda..

biz şunu anlamıyoruz hiç kimsenin kimseye aşk seks ilgi vs. borcu yok. normal insandır.

bırak sevgiliyi iki kere evlendim ben. ha. şu an ne sevgilim var, ne de karım. ne fark etti. hiç. sonunda yine yalnızım. her şey gelip geçici sevgili de öyle. ne sevgilinin olması bir başarı ne de olmaması. utanılacak bir şey yok yani. olmasaydı ne kaybederdim? bir sürü gereksiz anı. keşke olmasaymış lan. oldu artık, yapacak bir şey yok. neyse. en azından benlik değilmiş bu işler, onu anladım. aidiyet duygum yok bir kere benim. ve çok keyfi bir yapım var. keyfimin istemediği şeyleri yapamıyorum. salak saçma bir insanım. evet.