yağmur yağınca aniden şairliğinizin tutması

normalde “şemsiyeyi nereye koydum” seviyesinde yaşayan bir insanın ilk yağmur damlasıyla bir anda duygusal derinlik kazanmasıdır. kaldırıma vuran ses sanki hayatın ritmiymiş gibi gelir, camdaki damlalar “geçmiş” olur, gri gökyüzü “içsel boşluk” diye etiketlenir ve siz daha eve varmadan kafada iki dize bir nakarat yazıp kendinizi romantik dram dizisinin yan karakteri gibi hissedersiniz.

bunu yaşayanlardaki tipik belirtiler şu şekildedir:

* kulaklık takıp en ağır şarkıyı açmak
* “yağmurun kokusu” diye cümleye girip hiç durmamak
* ıslanınca sinirlenmek yerine “arınmak” demek
* yürürken istemsiz yavaşlamak
* eski mesajları hatırlamak ve “neyse” demek

bu duygu durumdaki kişilerin şiirlere giriş cümleleri de genelde şöyle olur:

* “yağmur yağınca şehir değil, ben ıslanıyorum.”
* “gökyüzü bugün benim yerime konuşuyor.”
* “bu damlalar geçmişe düşüyor sanki.”

ilhamın ne zaman geleceği bilinmez.

yağdı yağmur, çaktı şimşek
sende mi şair oldun eşoğlueşek

evet 90lar