velininogluyum yazar profili

ivedilikle derdest edilsinler

evlenmekten korkmayın, evleneceğiniz kişiden korkun.

biz geldiğimizde 40 dolara insanlar geçinebiliyordu şimdi 480 dolar bile yetmiyorun itirafı olarak anladım

what dedin gülüm?

kötüler kural tanımazlar. yeri gelir kendi koydukları kurallara, anlaşmalara dahi uymazlar. kazanmak için her şey yapılabilir onların gözünde. hile hurda aklınıza gelemeyecek her türlü hinlik mevcuttur. bu durumda kaybetse bile kazanacaktır.

eğer

o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı belki de,
kalp,göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer…

düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman
meydan savaşlarında korkular aşkı ağır yaralamasaydı eğer…
rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,
tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer…
uykusuzluklar yıkıp geçmezdi kısacık kestirmelerin ardından,
dokunulası ipek ten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer…
gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,
ihanetinden de onlar payını almasaydı eğer…
ıssızlığa teslim olmazdı sahiller,
kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle avunmaya kalkmamış olsaydın eğer…

sen gittikten sonra yalnız kalacağım
yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini tutmak isterse?

evet sevgili,
kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu,
kim uzanmak isterdi ince parmaklarına,
mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa tanıklık etmiş olmasalardı eğer…

can yücel

yargılanması

sadece 500 milyon dolarcık. cash. fazlasında gözüm yok

kendimi özlüyorum. bir zamanlar fırtınalar estirirdim, eskisi gibi değilim şimdi değiştim.

oysa herkes bıçaklar sevdiğini

sabahattin ali'nin sırça köşk adlı kitabında "çirkince" adlı hikayede geçen yerleşim yeri. hikayeyi okuyunca içimi bir hüzün kapladı. hüzün içinde kaldım. rahat yaşamak haram bize.

feridun düzağaç - fd

açılın bir şey öğrendim onu anlatayım. çok açılmayın cereyan yaptı kapanın.

bebeklerin sırtında soğuğa dirençli olmamıza yarayan yağlar bulunurmuş. bebek üşümesin diye kat kat giydirince bu yağlar da eriyip gidiyormuş. yani rusların bebekleri buz gibi havada kara yatırmaları, suya sokmalarının hep bir anlamı varmış.

çocukken umarsızca eritilen bu yağlar geri gelir mi? 19 derecenin altındaki bir sıcaklığa maruz kaldığımız süre boyunca hafiften yağlanma oluyormuş. ama donuyorum sözlük! sırtımda iki gram yağ bıngıldayacak diye bu yaştan sonra kendimi karlara atamam.

bebeğiniz varsa çok sarıp sarmalamayın diyeceğim de hangi ebeveyn bu riski alır? o yüzden bunun tek çaresi sıcak iklimlere göç etmemiz.

aşkın nur yengi - ay inanmıyorum

kendi horlamama uyanmıştım. sonra bir daha uyumadım.

bükülmek için yaratılmış,
dizlere öpücük niye?
bükmesini bilmiyorsan
çökme sakın önümde

bir yerimiz kesildiğinde yara ne kadar derinse izi o kadar belirgin oluyor. yaranın acısı geçiyor ama izi kalıyor. yara izini gören "aa burana n'oldu?" diye soruyor, sen de hikayesini anlatıyorsun. küçükken düştüm, babam beni hortumla dövüyordu falan filan. yara izine dokunduğunda acısı yok ama izi var. duygusal yaralar da böyle. o an hissettiğin acıyı unutuyorsun ama izi bir şekilde kalıyor. bu izler her zaman belirgin olmuyor. izleri fark edebilmek için kişiye dikkatli bakmak gerekiyor. çoğunlukla buna vaktimiz olmuyor. koldaki kesik izi gibi belirgin değil elbette ama o izler yaşanmışlıklara atılmış çentik izleri olarak bizimle yaşıyorlar.

hiç umudum yok. geçen sene bu zamanlar kievi yenememiştik. okan burukla 4. senede yine aynı virajda yine aynı çöküşteyiz. nasıl bir futbol aklı varsa gram ders alma gayreti yok.