yatık emine

refik halit karay 'ın (bkz: memleket hikayeleri)nde geçen 18 hikayeden biri. ankara'nın kasabasında geçen hikayede hayat kadını olan, açlık ve soğuk sebebiyle hazin şekilde ölen emine'nin hikayesini konu ediliyor. hikaye insanların önyargı ve menfaat gibi kötü yönlerine vurgu yapıyor. emine ile birlikte asıl ölenin insanlık olduğu mesajını veriyor.

refik halit karay'ın memleket hikayeleri adlı kitabında bulunan, zamansız, insanı tokat yemişe döndüren öyküsü.

öykü, 1974 yılında ömer kavur'un yönettiği ve necla nazır'ın başrolünde olduğu, nubar terziyan, renan fosforoğlu, bilal inci, serdar gökhan, mahmut hekimoğlu gibi isimlerin de rol aldığı bir filme dönüşmüştür aynı zamanda. türk sinemasının az bilinen ancak iyi örneklerinden biri olan bu filmi ömer kavur ve turgut özakman birlikte senaryolaştırmışlardır.

memleket hikayeleri’nin en travmatik olanı… filmi de keza öyle. ankara’da “uygunsuz takımından” olan yani kötü kadınlık yapan yatık emine’nin ıslah olması için bir kasabaya gönderilmesini ve burada yaşadığı zorlukları anlatır. kasabada namus, din laflarını ağzından düşürmeyen insanların içinde nasıl merhamet kırıntısı olmadığını… peki emine’ye neden yatık lakabı takılmış; sanırım her şeye boyun eğdiği için. kendi hayatı konusunda bile en ufak bir çabası kalmadığı için hiçbir haksızlığa karşı çıkmaz o… filminde necla nazır bakışlarıyla bile çok iyi yansıtıyor bunu…