yazarların ankara'yı sevmeme nedenleri

askerliğimi orada yaptım.
benim için çok değerli bir yerde
hayran olduğum adamın yanındaydım
sabah ilk ben karşılardım onu
akşam olmaya yakın da ilk ben veda ederdim.
sevmemem mümkün değil.

tek cevabı deniz olmaması olabilecek anket. ki bence bu da sevmemek için yeterli bir gerekçe değil.

t: ankara'yı sevdiğim için olmayan nedenler.

ankarayı tanımıyorum ki sevmeyeyim, kim bu ankara?

bir şehri sevmem için orada sevdiğim olması yeter.orası bana kâbe gibidir o vakit.bir şehri sevmemem için sevmediklerim yeter, orası bana cehennem gibidir.

tanısam severim aslında.

(bkz: tamamen duygusal)

üniversite'yi istanbul'da okumama rağmen o yıllar hep istanbul-ankara arası git gel ile geçti; some uzak ilişki problems.

hele kış mevsiminde yolculuğun 12 saat kadar sürdüğünü bilirim; bolu-gerede arası aşırı kar sebebiyle...

velhasıl, 3. sınıfın sonlarına doğru yanlış hatırlamıyorsam, ayrıldık, 5-6 ay sonra evlenmiş kız; o da yine okuldan arkadaşıyla. işi pişirmişler ben yol yaparken tabi; lan bari okulu bitireydiniz bile diyemedim.

hayır yani şuna şaşıyorum bak aklıma geldi gece gece, yaklaşık 2,5-3 yıllık beraberlik var; biri görse bu kız otuzuna kadar evlenmez der, anası babası okumuş insanlar -anne dişçi baba gazeteci; ekonomik olarak çok rahatlar; o kadar zaman bir kere evlilik konuşması geçmemiş aramızda ki yani çocuk sayılırız daha üni. öğrencisiyiz neticede, noooolmuş olabilir de çat diye evlenir insan, aklım ermiyor, yakıştıramıyorum yani.

neyse, boşanmışlar zaten sonra.

haberi geldi.

n'alçaklar.

dinozorlu okşanlı yıllarını (uzakta yaşamama rağmen) sevmedim. ama bu geçici bir nedendi.. ankara kentim benim..çocukluğum, gençliğim.. hiç sevmemek olur mu ankarayı..
ankara başkentim benim..

çünkü ankara.

"burda deniz yok yeaaaaaaaa..." muhabbeti çok yapılırdı ben ankara'da üniversite okurken. ben de egeliyim. doğduğumdan beri denize yakın yerlerde yaşadım hep. ama balık değilim arkadaşım. balık burcuyum ama balık değilim ve ankara'yı hep sevdim. 11 senem orada geçti, dile kolay. korona dönemine kadar da orada yaşayıp çalışıyordum. canım ankaram. belki bir zaman yeniden kavuşuruz. ama kavuşmasak da olur. şu anda yaşadığım yer(ler)de de mutluyum zira. *

deniz yok deniz. ama haklısınız sevmeyenler, egeid karasına biz de kırgınız o konuda. çökmüşsün işte, gelsene ankara'ya kadar.

bir zamanlar kötü anılar hatırlatmasıydı. şehrin hiç bir kabahati olmamasına rağmen oraya ilişkin bazı kötü anılarımdan dolayı boş yere soğumuştum ankara'dan. ama ankara'ya daha sonraki gidişlerimde çok daha güzel anılara sahip olunca unuttum ve yeniden eskisi gibi sevmeye başladım. kötü anıları silmenin yolu yenilerine sahip olmakmış, bunu gördüm.

türkiye ' de deniz kenarında olmayıp da sevilen bir şehir var mı acaba?

belki eskişehir. onu da yerlisi değil gelen giden öğrenciler seviyordur sosyal hayatından dolayı sanırım.

ankara ankara güzel ankara
seni görmek ister bi bahtı kara

dizelerinde geçen "bahtı kara" tamlamasından mütevellit hep bahtı karalar var orda gibi algı oluştu bende tee çocukluktan itibaren. ondan yani yoksa sevmeyi denerdim hep.

ankara olması

tekdüze olması. o kadar standart, o kadar gri, o kadar memur ki, sanki hiç değişik bir şey olmayacakmış gibi geliyor bana. uzun süre yaşamadım ama çok defa gidip geldim. gidip gelmelerim genelde üç beş günlük oluyordu.

diyeceksin ki, sen çok mu renklisin ya da istanbul çok mu güzel. ikisi de değil ama benim de, istanbul'un da renkli olma ihtimali var. ankara'da o ihtimal de yokmuş gibi hissediyorum. truman show gibi orası benim için. sayabileceğim bir dünya iyi tarafı var ama enteresan şekilde sevemiyorum. ankara da çok üzülüyordur buna eminim.*

şu aralar çok uzak olması. 500 km öteye başkent kurmuşsunuz kardeşim, ayıptır yaw :)

çok soğuk kardeşim be. ayazı insanı hayattan soğutuyor. trafiği de gün geçtikçe berbatlasiyor. 5-10 seneye tası tarağı toplayıp gideceğim.