yazarların aşıkken nasıl biri olduğu sorusu

duşa girmeye üşenip,girince de çıkmaya üşenenler gibiyim..

haydo dur allasen , zaten ortalık karışık.

iyiyim sen nasılsın allah iyilik versin.(bkz: engelle)

çok kötüyüm. hem zaten aşk dedikleri de o kadar matah bir şey değil.
ben hiç aşık olmadım , olanlardan edindiğim izlenim bu yönde.

beyle:

aşkta da kazanamıyorum. kumarda da. ne olacak bu halim yav...

-zavallı çocuk. cahil kafacığını çürük ümitlerle doldurmuşlar. ee, ne yaparsın? aşağılık mecmualar, kötü filmler pis efsaneler. ben sana şimdi hakikati nasıl anlatacağım?"

derim. kendime. kalbime.

-ah, zavallı eftalya. yine düştü kim bilir kime?

**
gerçekçiydimdir âşık olunca. çok sürmeyecek bilirim. bir duman gibi, görüp, avucuma alamayacağım.

hiç hülyalı âşık olmadım.

normal biriyim. ask hormonal 1 duygu, karakteristik yapiyi degistirmez.

insanlar asik misin diye soruyorlar... evet almanya'dan bir kiz var diyorum. oysa gercekte hissettiklerim o kadar farkli ki birilerine karsi.

bunu gerçekten ben de merak ediyorum, bir gün aşık olursam editlerim bu tanımımı. *

aşık gibibişi

gözüm hiçkimseyi görmez, o derece.

gözlerim parlıyormuş bide sürekli gülüyormuşum öyle diyorlar

(bkz: tam bir mal olmak)

mallık, aptallık ve gerizekalılık abidesi...

sorma ne haldeyim...

sorma utanırım. *

aslında gerçek anlamda bilmiyorum... bildiğim kadarına aşk mı demek gerekir hayal mi, onu da bilmiyorum.

ben aşkı sessiz ve uzaktan yaşayan ya da yaşadığını zanneden biriyim. çünkü kendimi böyle güvende hissediyorum nedense. çünkü böyle sevmek kolay ve hiçbir sorumluluk yüklemiyor. çünkü böyle sevmek beğenilmeyi, sevilmeyi hak edecek bir insan olmadığın düşünceleriyle seni yormuyor.
aşkın gerektirdigi ilgi ve iletişimi de zorunlu hale getirmiyor. kimse sana, üç gün boyunca neredeydin, beni paşa keyfin isteyince mi özlüyorsun, aklına getiriyorsun? diye hesap da sormuyor..
bugün ne yaptın? sorusunun cevabı olarak hiçbir şey... demenin utancı da yok orada.

uzaktan aşk benim gibi korkaklar ve tutuk insanlar için güzel ve güvenli bir liman. belki gerçek değil bu aşkta hiçbir şey. belki hepsi unutulmaya mahkum hayaller...

derste işlemiş oldukları konuyu anlatması için tahtaya kaldırılacak şanslı kişi olmamak için içinden tanrıya yalvaran o çocuklar hala yaşıyorsa, artık hayattır onlar için atışındaki isabetin şaşmamasından korkulan öğretmen..

tahtaya doğru yürürken adımlarındaki tedirginlikle yorulan ve omuzları düşen bir çocuk gibi aciz hisseder kendini insan.
adı söylenir söylenmez alaycı gülüşmeleriyle utancına utanç ekleyen arkadaşları da çıkmaz kafasının içinden.. ne yapsa da kurtulamaz onlardan..

ve bulanık kafasının içinde kendisini bu utanç tablosundan kurtarabilecek hiçbir şey bulunmadığını kendine itiraf ederek dönmek ister bir an önce ait olduğu yere.

aşk gerçeğiyle yüzleşmek ve birini gerçekten sevebilmek. çok büyük cesaret.

üftâdesin ol sâye-i hûbân sana düşmez.

sen ona aşıksın ama o güzelin gölgesine bile layık değilsin.

hüseyin fâzıl bey'in şiirinden bir dize.

(bkz: mal)

gerçi o mallık bende doğuştan ama aşık olunca ekstra bi mal oluyorum.

aşık olduğumda sahip olduğum ruh halini çok seviyorum. stabil/sıkıcı bir insan değilim. tüm duygularımı uçta yaşıyorum. bu yüzden bana inanılmaz bir umut, neşe ve dehşet bir kelebek hissi veriyor. yani her şeyi, her an yapabilecek kadar deli bir ruh haline bürünüyorum. başka bir ülkeye taşınma kararını 10 dakika içinde alabilirim. - keza geçmişte yaptım. yani doğruluğu muamma hususlar üstüne konuşmuyorum.

aşk dünyanın en güzel deliliğidir. size içinde yaşadığınız sistemi aşırı farklı gösterir ve bence yara almış ruhun- zihnin en hızlı ve kesin tedavisidir. dünyanın en ağır duygusal çöküşünde olun, hislerinizin karşılıklı olduğu biri hayatınıza girdiğinde anında iyileşirsiniz.

duyguların gücü saptanamaz. hafife almayın dolayısıyla.