yazarların insanlardan beklentileri

hayatımı karartmamaları onu ben kendi kendime hallediyorum

anlamaları değil favlamaları..

susmaları.

uzak dursunlar yeter.

insan olmaları

kimseye bile isteye zarar vermedim, hakkına girmedim.
rica edeceğim benim damarıma basmayın. delirtmeyin beni.

trafikte tehdit edercesine dibine yanaşmamaları,
aynı şekilde bir yerde sırada bekliyorsam dibime yanaşmamaları,
yere balgam atmamaları,
madde kullanıp dışarı çıkmamaları,
umuda en ihtiyacım olanın umut tacirliği yapmayıp açık ve net bir cevap vermesi, gerektiğinde acı gerçeği suratıma söyleyecek kadar taşları olması.
dakik olmak tabii ki her zaman mümkün olmuyor fakat buluşacağım kişi geçicekse haber vermesi,
yalan söyleyecek kadar korkak olmaması,
hatası varsa kabul edecek kadar erdemli olması,
tanımıyorsam veya sadece iş arkadaşımsa temas etmemesini bekliyorum.

ya nelere tav olucak kıvama gelmişim, dönüp baktığımda. yaygın standart kadar insan olamayanlar maalesef enerjimi kötü yönde etkiliyor.

enerjimi emmesinler yeter.

herkesten her şeyi beklerim ama kimseden bir beklentim yok; bence beklentiler hayal kırıklıklarının oluşmasına fırsat tanımaktır.

artık yeni insanlar istemiyorum beklentiye de girmiyorum zaten kafamızda tasarladığımiz insanlar olmuyorlar genelde.

benden uzak durmaları.
sevdiklerim, sevmediklerim, saygı duyduklarım, tahammül edemediklerim lütfen gölge etmeyin, beni benimle bırakın artık.

bana zararları dokunmasın da...