1.
bartu bölükbaşı isimli genç bir arkadaş, o gelenekten gelmemesine rağmen 80 darbesi öncesi üyesi olduğum devrimci yol üzerine bir belgesel hazırlayıp sosyal medyada paylaşmış. türkiye'de sol fraksiyonların amacının ne olduğunu, nasıl geliştiğini ve kaça bölündüğünü anlatan güzel bir çalışma olmuş.
"kıyaslama, hayatın gerçekleriyle yüzleşme sanatıdır."
belgeselde devrimci gençlerle ülkücüler kıyaslanmış; özellikle maraş katliamı'na özel bir ağırlık verilmiş. anlatılanlar kulaktan dolma, afaki iddialar değil; mahkeme tutanaklarına geçmiş, resmi itiraflarla ortaya konmuş gerçekler. maraş'ta yapılanları duyunca insan kulaklarına inanamıyor. maraş'ta, çorum'da, malatya'da, elazığ'da ve daha birçok yerde insanın yaşam hakkına kasteden bu katliamlar yeni nesillere aktarılmış.
peki devrimci gençler ne yapıyordu, karşı taraf neler yapıyordu?
karşı taraf kahvehaneleri tarıyor, bahçelievler'de savunmasız gençleri katlediyor; toplumun önde gelen aydınlarını, sanatçılarını ve değerlerini hedef alıyordu. maraş'ta kadınların bedenlerine, hamilelerin karınlarına kadar uzanan vahşeti gerçekleştiriyorlardı. sadece bu tablo bile iki anlayış arasındaki farkı anlatmaya yeter.
devrimcilerin yaptıkları ise bambaşkaydı; benim de katıldığım bazı çalışmalardan da bahsedilmiş. karadeniz'de sağlık ocağına ulaşımı olmayan yolun yapılması bunlardan biri. ülkenin dört bir yanında karaborsacılığa ve tefeciliğe karşı mücadele yürütülmesi, stokçuların mallarına el konulup halka dağıtılması üstelik bedeli günlük rayiç fiyat üzerinden sahiplerine ödenerek bu yaklaşımın bir parçasıydı.
keza hakkari'de zap suyu üzerinde üniversite öğrencileri ve yöre halkının ortak çabasıyla köprü yapılmıştı. yöresel dilde kışın hayvanlara yedirilmek üzere kesilip saklanan yapraklı ağaç dallarına "neker" denir. devrimci gençler meşe dalları kesip hayvan sahiplerine yem olarak dağıtıyordu; bu faaliyet 12 eylül döneminde "neker komiteleri" adı altında geçiyor ve o gençler bu yüzden yargılanıyordu. 1970 gediz depremi'nde devrimci gençlerin bölgede yaptıkları yardımlar da herkesçe bilinir. ülkenin dört bir yanında halkın yararına yapılan çalışmaların örnekleri saymakla bitmez.
kelkit'te yoksul öğrenciler için patates eken, onların sofrasına bir lokma ekmek koymaya çalışan anlayışla; insanları inançları, kimlikleri ve düşünceleri nedeniyle topluca katleden güruhun anlayışını yan yana koymak gerekir. biz bunları yaşayıp gördüğümüz için biliyoruz; bilmeyenler için de güzel bir anlatım olmuş.
özellikle dev-genç'in rusya'dan herhangi bir yardım almadığını, rol modellerinin güney amerika direnişçileri olduğunu belirtmesi, bugüne kadar anlatmak isteyip de anlatamadığım şeyi insanın yüzüne bir tokat gibi çarpıyor.
iki gün önce devlet bahçeli 1978 bahçelievler katliamı'nın faillerinden haluk kırcı ile makamında fotoğraflar paylaştı..

geçmiş, yalnızca geçmişte kalmıyor. bugün kiminle yan yana durulduğunda, kimin meşrulaştırıldığına bakıldığında da kendisini ele veriyor.
devlet, katliamcılarını sahiplenirken halk hafızasına sahip çıkıyor.
çünkü tarih yalnızca kimin iktidarda olduğuyla değil, kimin insanlığın yanında durduğuyla da yazılır.
katliamcıların fotoğrafları unutulabilir. ama katledilenlerin hafızası, halkın vicdanında yaşamaya devam eder.
buradan
"kıyaslama, hayatın gerçekleriyle yüzleşme sanatıdır."
belgeselde devrimci gençlerle ülkücüler kıyaslanmış; özellikle maraş katliamı'na özel bir ağırlık verilmiş. anlatılanlar kulaktan dolma, afaki iddialar değil; mahkeme tutanaklarına geçmiş, resmi itiraflarla ortaya konmuş gerçekler. maraş'ta yapılanları duyunca insan kulaklarına inanamıyor. maraş'ta, çorum'da, malatya'da, elazığ'da ve daha birçok yerde insanın yaşam hakkına kasteden bu katliamlar yeni nesillere aktarılmış.
peki devrimci gençler ne yapıyordu, karşı taraf neler yapıyordu?
karşı taraf kahvehaneleri tarıyor, bahçelievler'de savunmasız gençleri katlediyor; toplumun önde gelen aydınlarını, sanatçılarını ve değerlerini hedef alıyordu. maraş'ta kadınların bedenlerine, hamilelerin karınlarına kadar uzanan vahşeti gerçekleştiriyorlardı. sadece bu tablo bile iki anlayış arasındaki farkı anlatmaya yeter.
devrimcilerin yaptıkları ise bambaşkaydı; benim de katıldığım bazı çalışmalardan da bahsedilmiş. karadeniz'de sağlık ocağına ulaşımı olmayan yolun yapılması bunlardan biri. ülkenin dört bir yanında karaborsacılığa ve tefeciliğe karşı mücadele yürütülmesi, stokçuların mallarına el konulup halka dağıtılması üstelik bedeli günlük rayiç fiyat üzerinden sahiplerine ödenerek bu yaklaşımın bir parçasıydı.
keza hakkari'de zap suyu üzerinde üniversite öğrencileri ve yöre halkının ortak çabasıyla köprü yapılmıştı. yöresel dilde kışın hayvanlara yedirilmek üzere kesilip saklanan yapraklı ağaç dallarına "neker" denir. devrimci gençler meşe dalları kesip hayvan sahiplerine yem olarak dağıtıyordu; bu faaliyet 12 eylül döneminde "neker komiteleri" adı altında geçiyor ve o gençler bu yüzden yargılanıyordu. 1970 gediz depremi'nde devrimci gençlerin bölgede yaptıkları yardımlar da herkesçe bilinir. ülkenin dört bir yanında halkın yararına yapılan çalışmaların örnekleri saymakla bitmez.
kelkit'te yoksul öğrenciler için patates eken, onların sofrasına bir lokma ekmek koymaya çalışan anlayışla; insanları inançları, kimlikleri ve düşünceleri nedeniyle topluca katleden güruhun anlayışını yan yana koymak gerekir. biz bunları yaşayıp gördüğümüz için biliyoruz; bilmeyenler için de güzel bir anlatım olmuş.
özellikle dev-genç'in rusya'dan herhangi bir yardım almadığını, rol modellerinin güney amerika direnişçileri olduğunu belirtmesi, bugüne kadar anlatmak isteyip de anlatamadığım şeyi insanın yüzüne bir tokat gibi çarpıyor.
iki gün önce devlet bahçeli 1978 bahçelievler katliamı'nın faillerinden haluk kırcı ile makamında fotoğraflar paylaştı..

geçmiş, yalnızca geçmişte kalmıyor. bugün kiminle yan yana durulduğunda, kimin meşrulaştırıldığına bakıldığında da kendisini ele veriyor.
devlet, katliamcılarını sahiplenirken halk hafızasına sahip çıkıyor.
çünkü tarih yalnızca kimin iktidarda olduğuyla değil, kimin insanlığın yanında durduğuyla da yazılır.
katliamcıların fotoğrafları unutulabilir. ama katledilenlerin hafızası, halkın vicdanında yaşamaya devam eder.
buradan
devamını gör...