şehirler arası yolculuk molalarında yerinden kıpırdamayan yolcular

acıkmayan, yorulmayan, çişi gelmeyen, oturduğu koltuğun şeklini alarak sekiz on saat uyuyan gizemli varlıklar. uzaylı olabilirler belki.

“eğer birileri oturduğu koltuktan kalkmakta sıkıntı yaşıyorsa, kesin altına pisletmiştir.”

bir kere çantam çalınmıştı çiş ve sigara uğruna. o günden beri sırt çantamı da alıp çıkıyorum

koltuktan kalmak geri oturmak yorucu gelir. araç hareket ederken ses ve hareket ile uyumak zordur ama duran araçta bebek gibi uyunabilir. her zaman uyuyamayan insanlar otobüsün durmasını dört gözle beklerler. ben iki türlü de uyuyamam o da ayrı bir meseledir.

hukukçular, tostçular ve tavuk döner satıcıları.

sigara kullanmıyordur ya da belden aşağısı henüz yapışmamıştır.

aklı başında olan yolcu sabitliği. 1982 yılında ufak bir şehrin ufak bir mola yerinde beni tuvalette unutup gitmişlerdi. 3 gün orada bekledim. ondan sonra akıllandım.

otobuse bınerdım kafamı koyardım ankara'da muavin uyandırırdı abi geldik uyan diye .

garanticidir.

parasını seviyordur. gözleme olmuş 20 tl alüminyum.

otobüsten indiğinde ayaklarını hissetmeyecek yolcudur.

aç değildir ve rahatını bozmak istemiyordur.

ilk kez yalnız başına otobüs yolcuğu yapıyordur.
genellikle orta yaş üstü annelerimiz bu gruba girerler ,hep bi tedirgin olurlar,hatta anneyle o otobüse bindiysen seninde molalarda inmemen için elinden geleni yaparlar.

samsun'dan antalya'ya gidiyordur ve doğal olarak ince giyinmiştir.

gecenin 3'ünde, sungurlu'da, hipotermi geçirmek istemiyordur.

belki de enerjisini gideceği yerdeki kişiye saklıyordur. sabırsızca bir an önce kavuşmak istiyordur.
belki de artık hevesi kalmamıştır. şehirler arası yolculuklar biraz hüzünlüdür bazen.
belki de çok uykusu vardır ve 'artık şu yolculuk bitsin' diyordur içinden.

gece seyahat ederken uyuduğum için benim bu. gece yemek yemem, acıkmam, sigaram yok hatta çişim gelmesin diye su bile içmem. dinlenme tesislerinde olmuş tuvaletler iki lira, hemen her yerde yiyebileceğim gözlemeye de 20 lira verecek değilim. uzaylı değil, kerizlenmeyi sevmeyen insanım.

"ya otobüs kaçarsa" korkusu yüzünden.

bazen insanı otobüsü kaçırırım fobisi sarmıyor değil yanımda arkadaşım yoksa veya otobüste biriyle samimi olmadıysam çok tercih etmem ama genelde ikisinden biri olur

eğer yarım saatlik bir mola verildiyse pek de korkulacak bir şey yoktur. ama anons edilmediyse de ve her an kalkılacak gibiyse, bu riske girmeye değer mi, bilemedim.

(bkz: yaşayan ölüler)

en son üniversitede bindim galiba şehirlerarası otobüse; şoför emmi dursa da tüttürsem diye hayaller kurardım.

geceyi gündüz eden bir tesiste mola verilecek, yanımda oturan dedeyi pestil ederek yerimden fırlayacağım, soğuk havayı içime çekip çakmağa havai fişek patlattırdıktan sonra ilk sigara nefesi verdiğim anda beyaz tenli, ani soğuk hava etkisi ile burnu ve yanakları hafif pembeleşmiş, gece mavisi uzun saçları ile beni dikizleyen o'nu fark edeceğim.

gözler birbirine değdiği an kıvılcımlar çıkacak, acaba hayal mi görüyorum diye düşündürecek, kalbimi tekrar attıran an eğri bir yolculuk muydu diye sorgulatacak.

karşılıklı atılan ilk adımda, zaman duracak.

sonra bir bakacağım benim otobüs çoktan terk-i diyar eylemiş, hatun basmış gitmiş, armut gibi kalmışım ortada.