yüzünde ucuz futbol topu izi çıkmış efsane nesil

2000'lerin sonuna doğru doğan bir vatandaş olarak ben de kendimi bu nesilden sayarım.

futbol topu üzerinde pütürleri olan türdendi. şu sarı kırmızı, sarı lacivertli olanlardan. allah ne verdiyse bir abanırdık topa. herkes damgalı damgalı gezerdi. hele bir de hava yağmurluysa herkesin yüzü sanat eserine dönerdi.

bir de bunun kuzeni var. markasız, üstü soyulmuş rengi beyazdan griye dönenler. kuru zeminde pek bir esprisi yoktu ama yağmurda yüzüne geldiğinde kırbaç yemiş gibi bir etkisi vardı.

tabii biz ilkokula giderken topumuz yoktu. sert plastik uludağ limonata alırdı birisi onu içer içine su doldurur öyle oynardık. bir iki tane hayvan çıkardı tabii yükseltirdi şişeyi birinin dudağı yarılırdı 3 ay arayla.

şimdiki çocuklar ne bilsin bunun tadını? ya sabahtan akşama kadar ekran başındalar ya da oynadıkları top en kıyağından marka. artık öyle mahallede de oynamıyorlar. herkes halı sahada ya da futbol okuluna gidiyor. herkes ayağa pas yapma derdinde.
ulan pragmatik kel, tüm dünyada bencil oynayıp ronaldinho gibi şov yapan çocukları öldürdün. bir de bu çocukları durduran sessiz babayiğitler vardı. adam herkesi takır takır geçerdi ama o mazlum, sessiz sedasız stoper ayağı bi koydu mu alır ileri atardı topu. zamanında mahallelerde böyle yetenekler varken günümüzde nasıl milli takımda çağlar ve samet gibi çöpler var aklım almıyor.

beton top dediğimiz dışı dikişsiz olan bir top vardır çarptığı yerde göt kızartır. bir de kames diye bir top vardı bu plastik sert toptu, ne acılar çektik zamanında. sokağın en küçüğü olduğum için genellikle kaleci yaparlardı beni ellerim şişmiş kızarmış bacağım ghötüm yanmış bir şekilde dönerdim eve.. ah o mahalle maçları kola gazoz çekirdek karşılığında yapılan. şimdiki gençlik ne durumdadır bilinmez. belki de o canımızı acıtan toplar bizi bu günlere getirdi. tşkler...