zihinde an'ın fotoğrafını çekip hafızaya atmak

bazen an'ı yaşarken insana gelen "bu hayatımın en güzel/kötü anlarından biri" farkındalığı var ya. işte ben o farkındalığı yaşadığım vakitlerde o an'a dair en güzel duran açıya bakıyor ve o an'ı barındıran o görseli zihnimin unutmaması için şartlıyorum, bir nevi an'ın fotoğrafını çekiyorum.

sonraları bunları tek tek hatırlıyorum. tabii albümüm henüz çok geniş değil. ve bunu fiziksel yani maddi olarak da yapıyorum, bilgisayarımda bir klasör var "unutma" adında. böyle an'ların fotoğrafları var orada da. arada bir açıp bakmak iyi geliyor. insan hafızası nankör bazen işine gelmeyince de unutuveriyor; hadi en azından benimki epey nankör diyeyim. bu şekilde -yaşarken kıymetini bilip bilmediğim meçhul- güzel an'ları keyifle hatırlıyor ve genellikle yanlış tercihlerimin sonucu kötü an'ları da unutmuyorum ki tekrarı olmasın.

bakınca epey romantik geliyor evet, ama ben hiç romantik biri değilimdir.

(bkz: an’dan içeru)