zaman tüneli

6 şubat sabahı.
aklımda deprem sonrası yaşanan görüntüler.
yavrularını arayan analar.
bir babanın göz yaşları.
hiçbir anne baba evladı için ağlamamalı.
hiçbir insan bu acıyı yaşamamalı.
harabeye dönmüş şehirler.
toplu mezarlar.
müdahale etmekte geciken bir devlet
ve sonrasında kurtarma rezaleti..
tutulmayan vaadler..
ve dilime dolanan bir şiirden birkaç satır..

"ustam.
aklım firarda.
gözbebeklerimde müebbet bir hüzün,
dilimde ay kesiği bir yara,
düşüm kırık dökük.."

gün aydın değil bugün...

ben doğum günümü kutlarken, bir yerlerde ajda pekkan'da doğum gününü kutladığını öğrendiğim başlık.

yemek yapmayı yeni öğrendiğim yıllarda portakallı kereviz yapıcam diye kocamın fakir ailesini umutlandırmıştım. sonra kayınvalidem tadına bakıp ee bu bişeye benzemiyoki demişti. alışmış ördeğin gırtlağını yemeğe kerevizi beğenmedi hanım.

aga ayın parçalanıp tekrar birleşmesi size mantıklı geliyorsa, 7. yüzyılda araplardan daha ileri medeniyetler bunu not etmiyorsa eyvallah aga eyvallah. inanın olm.

bayılırım bayılırım. yazın beni derneğe.

naptiniz yine be.

geçen aydan beri uğramamışım bu başlığa. yağmurlu bir izmir sabahından günaydın. kulakta in the end çalıyor. emektar jbl 520bt hala iş görüyor. bugün simsiyah olasım geldi ama siyah sweatshirt kirliydi, mecbur bordo giydik. gerisi kapkara. gününüz güzel geçsin.

elalem.

az cok deme yarab.

eskiden sevdigim kereviz.

“eskiden 50 yaşında ölüyorduk, bugün emekli 78 yaşına kadar maaş alıyor” diyen sosyal güvenlik kurumu başkanı raci kaya görevinden alındı.

*bddk üyeliğine getirildi.

(bkz: mutluluk)

seninle dinlediğim ilk şarkıydı.

hepimiz bebektik doğduğumuzda sen ne yedin ne içtin be abla. şunun binde birini bize bırakaydın.

her şeyin gönlünüzce olduğu gün olsun, günaydın.

günaydın..

zor bir gün. bir yanda devam eden hayatımız bir yanda acısı ile kalan herkes çok arafta bir gün benim için..

o sene bahçede açan bir güle tutunmuştum hayat devam ediyoru hatırlatıyor gibiydi.. yaşıyorsak sebebi var demekki.. umarım aldığımız her nefeste de bunu hissettiğimiz bir gün olur.




öptüm. by.

başlamıştır. sporcularımıza başarılar dileriz.

şu yaşıma kadar vatanımda gördüğüm en ağır felaketti sanırım. biraz ağzımızın tadı kaçacak, yine kitlenip öfkeleneceğiz ama hatırlatmakta fayda var.

3 sene önce bugün insanlar betonların altındayken borsa kapatılmamış, bazı şeytansı varlıklar harıl harıl çimento, demir hisseleri satın alıyordu.

insanlarımız canlarımız beton altındayken interneti yavaşlattılar, yağmacı hırsızlar insanlara yardım etmek yerine onlardan kalanları çalmakla meşguldüler. kızılayın başkanı parayla çadır satıyordu, kendisine emniyet müdürü denen bazı şerefsizler gelen yardım tırlarını kendi depolarına yönlendiriyor ve onları sonra satıyordu. siyasiler laf ebeliğine girişmiş kendi pr ları için kavga ediyordu. ve daha niceleri, insan yazarken utanıyor ama bunların hepsi yaşandı.

yaşanan felaket mi daha ağırdı? yoksa sonrasında şahit olduklarımız mı? o gün bir kez daha anlamıştım, yalnızdık bize bizden başka bir yardımcımız da yoktu yaradandan başka.

ben hala bir yerden bisküvi bulupta bunu çocuklarıma verecektim hiçbiri çıkamadı diye ağlayan amcanın olduğu yerdeyim. değil 3 yıl 30 yıl geçse unutmam.

allah mekanınızı cennet etsin, söyleyecek bir şey bulamıyorum. ne denir ki?

kuran'daki mucizeleri/kanıtları sunan yabancı siteler de mevcut:

www.miracles-of-quran.com/