zaman tüneli

benim de içinde bulunduğum tayfadır. gururla bu tayfanın bayrağını taşıyabilirim... birçok müzik grubunun ilk ve son albümleri arasındaki dağlarca farklı gören ve bundan dert yakınır bu tayfa... bu tayfa olarak müziğin daha net ve daha profesyonel olmasını kaldıramıyoruz galiba, bir şey ne kadar yüksek bütçeli ya da profesyonel gözüküyorsa dinlemesi o kadar kötü ve kalitesiz gibi geliyor...

bu tayfa olarak kanayan yaralarımız muse, editors, interpol, strokes ve bilimum indie-alternatif grupları.

anekdoten çok iyi grup yaa writing on the wall diye bi şarkıları var. müthiş. progresif rock da ayrı bir yerdeler. abi yaa falan yaa

konu pek bilinmeyen bir tarzdan açılır, kahramanımız o tarzı çok iyi bildiğini belli etmek için o tarzın da içinde bulunan başka bir tarzdan açar konuyu, ısrarla konuyu isveç'in dağlarındaki iki manyağın sadece ağaç seslerini kaydedip üzerine tuhaf konuşmalar koyarak yayınladığı albüme getirir.

- zontagar'ın boktagar albümünü biliyorsun değil mi? çok içsel bir rüya...

ayrıca bu tarz grupları bir de kendiyle bağdaştırıp ruh sağlığını bi üst noktaya taşıyanlar vardır. ekşiye, oraya, buraya yazarlar.
- o duyulan ses belirsiz mırıltılar ya da çam ağaçlarının yaprak seslerinden ibaret değil... tamamen insan doğasının ruhuna basılan ritimler...

işte zontagar böyle tuhaf bir gruptur... grup üyeleri dışında herkes anlar, anlamaya çalışır onları...

ya şimdiye kadar kimi gördüysem halka yakın olma gayesiyle yalandan tarkovsky, trier filmi falan söylüyor.

ulan halk onlara da uzak ki. demek ki festival filmlerinden falan girseler idam edeceksiniz adamları.

genel olarak ortaya öyle çok da matah şeyler çıkarmayan sentez.

feuerbach katolik kilisesinin hüküm sürdüğü bir yerde doğduktan sonra (bkz: hıristiyanlığın özü)nü yazdı, marx bir yahudi ailenin çocuğu olarak (bkz: yahudi sorunu üzerine)yi yazdı. herkes kendi dininin ateistidir ilk önce. ülkemizde bunun bir garez üzerinden yetersiz birikim sahipleri tarafından yapılıyor olması eleştirilebilir noktadadır fakat az buçuk yeterli sayılacak adam yapınca da öldürüyorlar (bkz: turan dursun).

ben amin maaloof gibi, herman hess gibi, henry james, halil cibran gibi cok kulturlu yazarları seviyorum en cok.
bence dogu batı savası ve dusmanlıgını politakacılara bırakalım.
biz daha iyisini yapabiriz;
sentezle scooty;)

gece yarısı dar bir sokakta ünlümüz magazin habercileri tarafından kıstırılır. ünlümüz önce giydiği giysilerini sergilemek için cesurca hareketler yapar, daha sonrasında ısrarla beklediği sorunun sorulduğunu duyunca karnında kelebekler uçuşmaya başlar...

bir magazin habercisi '' x bey/hanım, bildiğimiz gibi zort filmi vizyonda, izlediniz mi acaba? sizin favori filmleriniz neler?'' sorusunu yöneltir. ünlümüz otuz iki dişiyle gülümseyerek vizyondaki filmi izlemediğini ve izlemeyeceğini belirtir, sonrasında yönetmenin bile çektiğini unuttuğu o filmleri sıralar.

'' osuruklar içerisinde filmini öneriyorum. lynch'vari bir görüntü yönetimi ve hitchcock gibi senaryo ilerleyişi... aynı zamanda leş gibi kokan ter ve metrobüsün metalik kokusu filmi de bu konuda tartışılamayacak ölçüde iyi.'' diyerek şovunu yapar, alkışlar eşliğinde uğurlanır.

bir muhabbetin vedaya evrildiğini ya da tıkandığını gösteren yegane detay. o tekrar sonrası muhabbetin bitişi ile ya başka bir konuya geçilir ya da ortam dağılıverir.

- seneye inşallah gidiyorum buradan, ispanya hayalim var.
- inşallah, inşallah.

hiç kendine acıyan bir hayvan görmedim

asla anlaşılamayan diyaloglara ev sahipliği yapar. ''löpaleö böelaöbö ölbleö'' gibi bir şey duyan taksicinin gururla ''mecidiyeköy kilit, diğer yolu kullan.'' demesi bile başlı başına telsizceyi öğrenme sebebi...

telsizce öğrenip üniversitelerden birinde telsiz dili ve edebiyat bölümü kurucusu olma hayalim var.

yazılanlar ve iletişim şekilleri bana çocuksu geliyor. biraz saf biraz basit. düşünülenler çoktan düşünülmüş. konuşulanlar çoktan konuşulmuş. etkisini yitirmiş ve unutulup gitmiş.

belgesellerin vazgeçilmez ölçü birimi.
bir mega antik kent yapısını anlatmak için kullanılan yegane büyüklük...

üstteki en iyi ihtimalle ot içiyor, bu çok açık.

insanın mutsuzluğuyla ortaya çıkan bir evirme seansı bu. mutsuz, düşünceli bir hal varken sohbeti adım adım varoluşsal krize çevirir insan...

- kahve mi içsek ya?
- içelim ya, fal da bakalım hatta... sanki geleceğe karşı umudumuz var da iyi şeyler duymayı bekler gibi...

-yarın erken kalkacaksın, değil mi?
- kalkacağım tabi... geç kalkma lüksüm mü var benim? kuşlar bile uyanmadan uyanmam lazım, yoksa bu çark nasıl dönecek sahi?

- şarj aletin yanında mı?
- yanımda tabi... telefonun şarjı bitmemesi için hep yanımda duruyor zaten, hızlı bitiyor şarjı artık benim gibi, keşke kendi şarjımı da yanımda taşıyabilsem.

performans sergilenen her şeyde hissedilen yapaylık burada da hissedilir

askım da degisebilir, gerceklerim de;:)
su an icin 'kendini karpuz sanan kavun'
varolussal sıkıntıları var.
cözicez inşallah;)
hristiyan mahallesinde tespih satmaya calısıyor.
sonra musluman mahallesinde salyangoz satmaya calısıyor.
sonra da gelip bana bunca karpuz varken neden ben dşye soruyor şapşik;)
senden bi tane daha bulamam olm ben.
numuneliksin.
deli;)

erkekte sevdiğimiz nadir şeylerden biridir. #ülkücübıyığıhariç #aysakın