zaman tüneli

- anthony bourdain ve steve jobs'un ölüm haberini okuyup, ekşi sözlük'te haklarında yazılmış entryleri okuyana değin kim olduklarını bilmiyordum.

-kripto ve borsaya hiç girmedim. konuya ilgisiz olduğumdan iş yerimdeki erkeklerin sohbetine dahil olamıyorum. çünkü sürekli ellerinde telefon borsa takip ediyorlar ve alım satım konuşuyorlar.

- yüzüklerin efendisi, harry potter, spartacus, game of thrones, leyla ile mecnun, asmalı konak, aşk-ı memnu, kuzey-güney, 01, spider-man ve marvel dünyasının diğer ögelerini içeren dizi ve filmleri hiç izlemedim. bu yapımlar hakkındaki bilgim sıfır. bir kere leyla ile mecnun'a maruz kalmıştım. etrafımdaki arkadaşların gülmelerinden bir distopyada yaşadığımı zannettim. hayatımın en tuhaf anlarından birisiydi.

bisiklet sürmek
yürümek

korkuyorum
bir karalamaya başlasam
sonsuza kadar yazacakmışım gibi
ama üşeniyorum işte

six pack yapma çalışmalarım devam ediyor, vesselam.

tıpkı bilardo masasının deliğinin kenarında bu işe bir son vermeden önce bir süre nazlanıp olduğu yerde dönerek titreşen toplar gibi birbirimize kavuştuğumuzu söyleyebilecektik.

toplar da epey şiddetli, gümbürtülü şekilde giderler ve aslına bakarsanız, asla bir yere gittikleri yoktur. biz de bir yere gitmeyiz, zaten toprak da yalnızca bu işe yarar, hepimizi kavuşturmaya. hayat devam ettiği sürece kavuşmak olanaksızdır. sizi oyalayan fazlasıyla renk ve çevrenizde hareket eden fazlasıyla insan vardır. ortalık sessiz olmadan kavuşamayız, yani iş işten geçtikten sonra, ölüler gibi. benim de biraz daha hareket etmem, başka yerlere gitmem gerekiyordu. olacakları biliyor olmam bir işe yaramıyordu, elimden bir şey gelmiyordu... onunla birlikte burada kalamazdım.

başkalarının karanlığını aydınlatmaya çalışırken kendi mumunu tüketen ruhları anlatmak zordur. içlerinde büyüttükleri o sessiz deniz dışarıdan bakıldığında hep sakindir ama dipte fırtınalar kopar. ışık saçmak bir seçim gibi başlar önce. etrafındakilerin incinmesine, yalnız kalmasına ya da yüklerinin altında ezilmesine gönlü elvermeyen bir insanın merhametidir bu. sorun değil der her defasında. oysa o iki kelimenin arkasına gizlenmiş devasa bir kabulleniş, bir o kadar da göz ardı edilmiş kırgınlık vardır. dünya üzerine geldikçe herkesin sığınacağı o güvenli liman olmaktan asla vazgeçmez. kendisi fırtınanın tam ortasındayken bile başkalarının üzerini örten bir şefkat taşır. ama işte hikayenin can yakan kısmı da burada başlar. herkes o ışığın etrafında toplanıp ısınırken kimse o ışığı yakanın neyle beslendiğini sormaz. herkesin gideni, kaçanı, sığınacak bir kucağı varken onun yorulduğunda dizlerine başını koyabileceği, ben de buradayım diyen bir insanı yoktur. çünkü o herkesin zaten güçlü sandığı yıkılmaz bir kaledir dışarıdan. zamanla bu güç insanın üstüne giydiği ağır bir zırha dönüşür. etrafı alabildiğine ışıklı, alabildiğine kalabalıktır fakat o ışıltının tam ortasında duran ruh kendi yalnızlığının karanlığında boğulur. siyah olmak bir tercih değil, tüketilmişliğn son durağıdır. kendine tek bir damla bile ışık saklayamamış olmanın sessiz çığlığıdır. yine de bu karanlık incelikten ve zarafetten doğar. insanların bencilliğine sorun değil diyebilmek kötülüğe karşılık verememekten değil, kalbin yük taşıma kapasitesinin derinliğindendir. kendine gidecek bir yeri olmayan insan aslında her yeri kendine ev yapmaya çalışan ama hiçbir yere ait olamayan insan demektir. bu uzun ve yorucu yolda o ruhun öğrenmesi gereken belki de tek bir şey vardır. kendi karanlığına çekiömek bir yenilgi değil, başkalarına harcanmış bir ömrün yorgunluk molasıdır. ışıklar söndüğünde ve herkes kendi evine çekildiğinde o siyahlığın içinde bile hâlâ ayakta durabilen o kalp dünyanın tüm sahte parıltılarından çok daha değerlidir ve çok daha yalnızdır
aman ya ahahha bu insan kim böyle?
aaa benmişim.
ben bildiğin insan görünümlü kriz masasıyım. milletin ufak bir rüzgarda devrilen hayatına tonluk kalkan olurum, kendi fırtınamda üzerime serpecek incecik bir battaniye bile bulamam. soran olursa "hallederiz ya, sorun değil" derim ama o "sorun değil"lerin altında koca bir enkaz yatar. dışarıdan bakınca millet her derdini bana boşaltır
çünkü ben onlar için asla yıkılmaz, yorulmaz, acıkmaz bir kalesiyimdir. oysa o kalenin içi bomboş, tek başınadır. yine de her gece kendi soğuk odamda bataryam %1'deyken bile bir başkasının karanlığına ışık yakmaya çalışırım. şaka bir yana, harbi iyi dayanıyorum ama artık harcanan ben oluyorum işte.
enayi mi diyorduk buna? bilmiyorum ama bildiğim tek şey iyi olmadığım.
neyse yeter bu kadar

ben reddedince
"şu" oldum
o yok oldu

yaş: 29
boy: 173
kilo: 80
meslek: bilgisayar mühendisi.

#4029986
abla şaka yaptım
atma

abi bi memeyi ne büyüttünüz da. vallaha sarkık markık demiycem atçam. yaşanacaklardan dolayı mesüliyet kabul etmiyom.

not; normalsozluk.com/entry/4029987
canım ablam ha işte böyle yola gel. sırf sana özelden atçam. gıcık etme minnoş beni.

davutov mitingi esnasında konya kılıçarslan meydanının yanından öfleye pöfleye geçtiğim sırada canlı canlı duyduğum 11 sene geçmesine rağmen hala hafızamdan silemediğim kudretli bir beyandır.

dumanın yorumunu çok sevdim. bree efeler

(bkz: seks cumhuriyetten bahseder)

koca bir imparatorluğu fantastik hayallerine kurban eden beceriksiz bir iç güveyi.
sermayeyi batıran damat gibi koca imparatorluğu batırmuş.
alman hayranı sorunlu kompleksli.
nihayetinde alman denizaltısoyla kaçmıştır.

babandır senin şeytan. tanımlarınıda engelleyeyim şunun bari.

basbariton ruhi su türküler söylüyor
buradan

var mı kendine güvenen bir babayiğit ?
mani yazmak değil punch ve ryhme görelim .
şayet çıkarsa öyle birisi onu sözlükten azâd ederim .

şuraya cideden bir gün bir dişi meme atsın da sözlük hem rahatlasın hem de kaos çıksın.

meme atacak hafif çatlak dişi aranıyor başlığı.

çağrıya yanıt var mı?

-karanfilin moruna-