sevimsiz karga yazar profili

kibar beyefendi.. muhabbet kuşu babası yazar

- sevimsiz gaaaaarga -

uzata uzata söyliyceniz gari

en çok kullandığımdır..
aslında bana hep şöyle gelmiştir..
nokta koyduğun zaman her şey bitiyor.. üç nokta koyduğun zaman ise sonrasında uçsuz bucaksız bir olasılık açılıyor ve devamı gelecek diyor..
iki nokta ise bu ikisinin arasında olan hisleri yansıtıyor..
geniş açıdan "araf" gibi..

#3849554
ancak bir deli, benim gibi olmayan bir işareti kullanmayı seviyor olabilirdi.. *

süleyman çakır'ın racon keserken hal-it diye aşağıladığı karakterin üye olduğu mafya çetesidir..

tamara radjenovic - parla più piano

tek kişiye yakıştığını söyleyebilirim

(bkz: eşrefoğlu sülüman beğ)

ne kayboluyorsa kızımın üstüne atıyorum "sen mi kaybettin" diye.. söylene söylene, gözlerinden ateş çıkararak buluyor..
gerilim yok.. stress yok.. miss..

buna "can sıkıntısından" başlanılan hobilerde dahil..
bi bakayım diyerek başladığınız şey zamanla çığ gibi büyüyebiliyor..
"nerede hangi kurs varmış?"
"amann bunu da bir deneyeyim.."
"tamam sıra bunda" derken kendinizi durduramayıp küçük kıyametinize doğru ilerliyorsunuz.. sonra da normal yapmanız gerekenlere zaman kalmıyor..

bunların hepsi can sıkıntısından işte.. sıkmayın canımızı *

(bkz: ben böyleyim)

fikir sahibi olmadan fikir dayatmakta neden bu kadar ısrarcısınız?
önce git düşünmeyi öğren.. idrak makamına çık.. anlamaya çalış.. daha fazlasını merak et.. araştır.. sonra gel konuş..

oyun oynamayı çok seviyor, kitapları, korkunçlu şarkıları ve konuşmayı

mitoloji

silkeliyeyim maçını daaa

kapattım ben..
bize geçmiş olsun.. diğer takıma tebrikler

bu sene mucizelerinin yaşı olsun.. gönlüne ferahlık ve güzel geçen bir sene diliyorum.. iyi ki doğmuşsunuz..

bu kadar saçma olmak zorunda mı bilmiyorum rüyalar..
bir düzenleri yokmuş gibi davranıyorlar ama nedense hep en zayıf yerimden yakalıyorlar beni.. gündüz aklımın ucundan geçmeyen ne varsa, gece önüme itinayla seriliyor.. seçenek çokken, neden hep korkunun vitrini açılıyor, hâlâ çözemedim..

o kadar gitmek istediğim ülke varken, neden kendimi hep tedirginlikten pasaport sorulmayan yerlerde buluyorum? bilinçaltımın seyahat anlayışı bu mu gerçekten? manzara yok, huzur yok, sürekli tetikteyim.. üstelik bunlar yetmezmiş gibi, elime silahlar veriliyor.. neden elime cephanelik tutuşturuyorsunuz? kim dedi ben aksiyon filmine hazırım diye? rüyada bile sorumluluk alıyorum, bu gerçekten büyük saygısızlık.. ben yön bile bulamayan biriyim.. siz benden neyin kahramanlığını bekliyorsunuz?

renklerin içinde boğulmak ayrı bir bölüm. her şey neon, her şey fazla. göz zevki değil bu, görsel saldırı..
ardından depremler, uçurumlar… yer sabit durmayı reddediyor. her şey düşmeye meyilli..

ilginçtir ki bunları tek başıma da yapamıyorum.. hep yanımda biri var.. her rüyada aynı belirsiz yüz, aynı tanıdık sessizlik.. dayanamayıp söyleniyorum “arkadaşım, her rüyaya seninle çıkmak zorunda mıyım??? ” cevap yok..
kimsinnnnnnn sen?
rehber misin, tanık mı, yoksa bilinçaltımın kadrolu figüranı mı?
bak bu gece konuşacağız..
her zamanki yerde bekliyor olacağım geç kalma...