kara kedi yazar profili

otoyol
gözlerini kapattı.
yaşından dolayı mıydı ne, göremiyordu artık. ne sözcükleri ne insanları, en kötüsü de ona yönelen bakışları...
bu durum onu bir yönden özgürleştiriyordu. dünyada sadece kendisinin olduğunu sanmasına sebep oluyor, kimsenin onu nasıl gördüğünü önemsemiyordu. gözleri zamanla daha da kötüleşti. ancak görme yetisini kaybederken daha iyi duymaya, kokuları daha keskin almaya, daha derinden hissetmeye başladı.
huzuru biraz kaçmıştı; çünkü dünya tam karşısındaydı. annesine dokunduğu zaman o tanıdık yumuşaklıktan onun annesi olduğunu anlıyor, apartmanın dışındayken bile babasının içeride sümkürmesini duyuyor, bir gün bile olsa duş almayan iş arkadaşının parfümle bastırmaya çalıştığı ten kokusunu alabiliyordu. arkadaşlarının onun hakkında ne düşündüklerini hissediyor, bırakın yakınındakileri, yanından gelip geçenlerin bakışlarındaki anlamı bile çözebiliyordu.
görmemek; hissetmemek ya da bilmemek değildi. görmemek aslında kaçmaktı. ama sezgileri arttıkça, kaçtığı ne varsa onunla yüzleşmek zorunda kaldı: bir kahkaha sesindeki yalanla, bir dokunuşun sahteliğiyle, bir kadının aşkıyla, başka bir kadının kıskançlığıyla...
kaçtığı ne varsa, artık kafasının içindeydi.
dayanamayacak noktaya geldiğinde sadece yalnız kalmak istedi. herkesten ve her şeyden uzakta... önce işinden istifa etti. birikmiş parasıyla tenha bir köyde ev aldı. sonra ailesinden uzaklaştı, telefon numarasını kapattı. yanına sadece köpeğini aldı.
gözleri artık tamamen görmez olmuştu. ama orada, o tenha köyde, artık saklanan bilinmezlikler yoktu. böylece birkaç yıl huzurla yaşadı.
"artık tamamen izimi kaybettirdim, beni unutmuşlardır," diye düşünürken, bir gün devletten gri takım elbiseli, solgun yüzlü memurlar geldi. yaşadığı evin olduğu güzergâhtan otoyol geçeceğini söylediler. köpeğiyle birlikte direndi. sığınağını vermek istemedi; ağladı, yalvardı. ama devlet kararını vermişti. buz gibi bir tavırla eline üç kuruş para tutuşturup, kocaman iş makineleriyle o küçücük yuvasını yıktılar. oradan başkente uzanan bir otoyol yaptılar.
peki adama ne mi oldu? tüm olanları kabul etti. evinden kalan parayla, o güne kadar direndiği göz ameliyat oldu. sezgi bitti, geriye sadece varlığı kaldı.
o gidince o evden, o adamdan geriye sadece hikâyeler kaldı. dilden dile anlatıldı, hikâyeler birbirine karıştı, çoğaldı. bir ülkede devlet başkanı, başka bir yerde zengin bir iş adamı, bambaşka bir yerde ünlü bir aktör olduğu, başka yerde, başka yerde ve başka yerde ne olup olmadığı gıpta ile anlatıldı.
ancak kimse o adamı bir daha gerçekten görmedi.
bir ev yıkıldı, bir adam gördü, bir masal bitti.

ben de tam 23 yaşimda takip edildim ( olay uzun). içindekiler benden bile çikindi. yerli sanayiye destek okayda, abi o arabanın kimlere neler yaptığını herkes biliyordu.

1990 larda devrimci olmak çok zordu. batıkent' te yaşarken iki yan sitede üç öğrenci ( odtü ve hacettepe bilgisayar mühendisi) yaşadıkları evde, örgütevi denerek terörle mücaddelenin dalması sonu katledildiler yoo yoo ölü ele geçirildiler.
pırıl pırıl 3 genç. cumartesi anneleri ise acının en büyüğünü yaşıyor. çünkü çocuklarının ölüleri bile yok.
o dönemde az buçuk yaşadıysam anneciğimin büyük gayreti ile ve tabi ki orta sınıf beyaz türk olduğum için oldu.

çok acı çook. bu topraklarda bizi katledenler ne
vatansever. dw

11 yıldır bir kedi ile yollarımı birleştirdim. van kedisi en yalnız zamanlarımda yanımdaydı. herpes var. bebe iken sokağa atmışlar. ben aldım. iyileştirdim. can yoldaşı olduk.
biraz önce uyurken ciğerlerinden çok garip sesler geldiğini duydum.
yarın doktora götüreceğim. bu nedir ya?????

ağustos itibari ile ispanyolca özel ders almaya başlıyorum. maddi olarak göçüğüm ama bir şekilde denkleştireceğim.
yeni başlıyorum. sıfır temel var. hocam çok tatlı bir kadın.
uzun zaman sonra ilk defa biraz heyecanlandım.

hola senyor y senyorita

bu post truth neoliberal çağda öyle bir şey mi kaldı??

gay diyerekten nokta koyuyorum. örneğe gelirsek kedimi yanıma getirmek için ıslak mama kutusunu gösteriyorum. gelince de vermiyorum.

eski dinlerimde geçen en büyük günah kibir. ama elbette bedel ödemek, kararlı olmak, dik durmak, gözü kara olmak da kadını geçtim, erkekte yok. canım ben. aman fazla açılmadan toparlanayım. öhömm

ben aseksüelim bill gelse hayır derim. o derece.

bu neoliberal sıçmık insanlardan ve ilişkilerinden midem bulanıyor.

bu çürümüş çağda yapılması gereken delirmektir.
ben paronayak şizofreni kaptım abijimmm
arkamdan gelin

işinin ustası bir jigolo ile ekşiden tanıştık. adam işinin ehli. benim gibi bir aseksüeli bile kıpraştırdı. neyse olaya aile meclisi el attı benim gibi fakir bir deyze kurtuldu. ama tabi jigolo olduğunu sakladığı için öncesinde ben para tırtıklıyım istedim de bizimkiler kabul etmedi.
ava giden avlanır.

annemin son izlediği programdı. sırf bu yüzden izlemeye çekiniyordum. tip in bostanlı çimlerde gösterisini izledim. 49 yaşında bir insan olarak biz bu mizahların çok üstünde mizah gördük. içeri atılmasının tek sebebi taypin' in oğlunun zavalı bir yurtdaşı öldürüp serbest kalması. abi siz demediniz mi şeriatın kestiği parmak acımaz diye. dua edin ki şeriat yok. ikincisi siz önemli insanlar halka örnek olun çocuklarını şımarık veletler olarak yetiştirmeyin. terbiye verin.
bu sana gelsin minnoş.



not: biz bunların daha sertini söylüyoruz. çok şaşırdım bu kadar mizaha, kuyu tipi f tipi ceza.

#özgürlük

kadın diledi

dilek dilendi ve kronometre çalışmaya başladı.
kadın, bir yıldır ayrı olduğu adamı diledi. aşk ile yanıyordu.
“bana bir şans ver,” dedi. “adamla birleşeyim ve bu dünya aşkı görsün.”
tanrı kadının sesini duydu. bir zaman sonra imkânsız gerçek oldu, adam kadına döndü.
işte hikâye burada başladı.
kadın ve erkek sonsuz derecede güzel bir ilişki yaşadı. ama kronometre durdu. kadının annesi hastalandı. kadın hasta annesi için tanrı’ya yalvardı: “annemi bana ver.” tanrı duydu. kadının annesi iyileşti. adam aynı anda öldü.
kronometre çalışmaya başladı.
kadın adamı unutamıyordu. tanrı’ya isyan etti. ağladı, paramparça oldu.
kronometre durdu. annesi adamın yaş gününde yoğun bakıma kaldırıldı. ölüm ve yaşam arasında gidip gelirken kadın yeniden yalvardı: “annemi bana bağışla.” tanrı duydu, annesi iyileşti.
kronometre çalışmaya başladı.
kadın adamı unutmak istedi. ama içten içe çok sevdi. içti, ağladı, üzüldü. kronometre durdu. paramparça olan kadının annesi ve aynı anda ona deli gibi âşık olan babası hastalandı. kadın annesine ve babasına yaşam vermesini diledi. tanrı duydu. anne ve baba iyileşti.
kronometre yine çalışmaya başladı.
kadın adamı sonsuzluğa saldı. anne ve baba sağlıklıyken kadının içinden bir ses yükseldi: “dünya, düzel.”
kronometre durdu. baba hastalandı. kadın “dünya değiş,” dedi. tanrı duydu. dünya değişmeye başladı. baba öldü.
kronometre çalışmaya başladı.
kadın perişan oldu. eskisinden çok daha fazla acı çekti. dünyayı bozanlardan nefret etti, kin güttü.
“yok olsunlar,” dedi ve diledi.
tanrı durdu. dünya durdu. kronometre durdu. kadın yaş gününde annesi öldü.
kadın, “artık düşeceğim,” dedi. “yalvarırım diliyorum, biz buradakiler ayakta olalım, duralım.”
tanrı sordu: “sakin misin?”
kadın cevap verdi: “evet.”
kronometre durdu. tanrı duydu, kadına ve yanındakilere güç verdi.
kadın sakinledi.
kronometre çalışmaya başladı.
kadın acıyla tüm bedeni ve ruhu ile evren oldu. soğudu. gözyaşları dindi. adım attı. seçim yaptı. seçiminden korktu. yalvardı: “sevdiklerimi koru.”
kronometre durdu. tanrı duydu. kadının sevdikleri korundu.
kadının acısı azaldı. adım attı. bir adım daha… son adımdan sonra dünya önce durdu, sonra tersine döndü. olmayacaklar oldu. yaşamak gerçek oldu.
kadın “tamam,” dedi. tanrı’ya yalvardı: “seni diliyorum, sadece seni.”
kronometre durdu. tanrı duydu. kadını yanına aldı.
tanrı kronometreyi sıfırladı. bir evrenden binlerce evren çıktı. o evrenlerin her birinde yeni kronometreler çalışmaya başladı.
yeni babalar, yeni anneler, yeni kadınlar, yeni adamlar ve onları sevenleri yarattı.
o kadınlar o adamları diledi. kronometre durdu. tanrı duydu. bambaşka hikâyeler yeniden başladı.

gandi

yeşil pasaport hakkım olduğu halde fena da kazanmadığım halde hiç dünyayı dolaşma isteğim olmadı. düntayı bırak izmir dışına çıkayım da oranın yöresel lezzetlerini tadayım. bir tek kübaya çoook gitmeyi istedim. onca ambargoya onca zorbalamaya hakkında onca manüpilatif bilgiye rağmen onca güçlü ülkenin uğraşmasına rağmen ayakta kaldığı içim. birgün elbette mojito içip, salsa yapıp, okyanusta yüzeceğim.. 1 mayısta enternasyonali dinleyeceğim.
inşallah olacak elbette ben üzerime düşeni yaptıktan, motorları kesinlikle maviliklere sürdükten sonra. öyle bir mavi yok dostlar.

bugün benim yaş günüm ve bugün ben annemi toprağa veriyorum. gerçek olamaz bu.

ahh annem nasıl yarın seni ellerimle yıkayacağım. buna nasıl dayanacağım. yardım et allahım.

iki yaprağı görüyormusun bak yan yana kalp şeklinde aynı dalda iki yaprak.

ilyas ve vesile çoculuk aşklarıydı. birbirlerini ilk gördüklerinde kalpleri farklı çarptı. ilk bakışmalarında yüzleri kızardı. ilk el ele tutuştuklarında sanki gök yere indi.
zaman zamanı saatler saatleri kovaladı. araya ayrılıklar bile girdi. ama kalplerinin bir yerlerinde birbirlerinin isimleri yazılıydı. ilyas duygusal haşarı ve atılganken vesile mantıklı akılcı ve güçlüydü. bukadar ayrı bu iki ruh birbirlerini hep çok sevdiler. birbirlerinin gülleri ormanları oldular. ilyas evlilik teklifi ettiğinde vesilenin kalbi duracak gibi oldu. ailelerin itirazlarına rağmen evlendiler. kendi güçleri ile düğün bile yaptılar. sonra her devlet memuru çift gibi yoksulluk çektiler. birlikte pazarda limon sattılar, karpuz hatta süpürge bile sattılar. o soğuk evi sıcacık yuva yaptılar. sonra çocukları oldu. onları çok sevdiler güzel insanlar olarak yetiştirmek istediler. cumhuriyet yurdaşlarıydılar çocuklarını kitaplarla ve bilim dergileri ile tanıştırdılar. çocuklarını hatalarına rağmen sevdiler. bir çınar gibi gölgelerinde sakladılar.
yıllar yılları kovadı çocuklar büyüdü onlar yaşlandı. önce ilyas hastalandı hakka yürüdü.
ağacın dalından önce bir yaprak düştü. rüzgar esti uçustu yere kondu.

vesile çok üzüldü çok. güçlüydü ama hep içine attıyordu. birgün rüyasında gülünü gördü onu yanına çağıdığını duydu narin kalbi dayanmadı 3 ay sonra o da gülünün yanına gitti.

ağacın dalındaki diğer yaprak düştü. hava serinledi rüzgar çıktı. ikinci yaprak ilk yaprağın yanıbaşına geldi.

leyla bak burada iki kalp şeklinde yaprak var hem de yan yana dedi. mecnun yaprağı aldı birini leylaya verdi birini kitabının arasına koydu.

ondan sonra zaten tüm aşıklar leyla ve mecnun oldu. ilyas ve vesilenin aşkıyla çoğaldılar.

yüryüzü aşkın yüzü oluncaya dek bu hikaye hep anlatıldı.