zaman tüneli

belki de başarılması en zor şeylerden birisi normal sözlük'te mutsuz olabilmek...

kavga etmek burada bir iletişim biçimi... birbirine laf sokup yarın aynı başlıkta şakalaşmalarını görüp insanların sözlerini kişisel algılamak mutsuz olmanın en kestirme yolu, neden yapıyorsunuz bunu? çok büyük efor sarf ediyorsunuz bunu yaparken...

bir de insanların birbiriyle olan arkadaşlıklarını/düşmanlıklarını sahiplenme mevzusu var... “dün kavgalıydınız?” diye bir tutarlılık arama çabası görüyorum, yapmayın, etmeyin... burası insan ilişkileri laboratuvarı değil ki. burası küçük ve karaktersiz bir mahalle... insanlar dün kavgalıysa bugün barışabilir, birbirlerinden nefret ettikten bir saat sonra sevişebilirler, ne var bunda?

arkadaşlar, medeniyet, olgunluk, sağlıklı iletişim falan güzel şeyler tabii ama insanın arada bir bütün bunları kenara bırakıp üç kuruşluk bir mesele yüzünden birbirine laf sokacağı küçük bir mahalleye de ihtiyacı var... çıkın sokağa, bir bakın... insanların en çok özlem duyduğu şey bazen steril ve düzgün bir toplum değil, birbirinin açığını bilen çirkin, küçük bir topluluk oluyor...

değerini bilelim sözlüğümüzün.

50 mbps'den yukarı çıkamıyoruz neden çünkü fiber yoğ. bu da demek oluyor ki bir oyun indirmek istediğimde oyun mesela rdr2 gibi bir şeyse 6 saat filan ortalama pc açık kalıyor.

ben ikisini birbirinden ayrı görmüyorum.
ruhumdaki ıstırap bedenimi de çok olumsuz etkiliyor... nefes alamıyorsun, her yerine ağrılar giriyor. elin kolun kalkmıyor.

tabii herkeste farkli olabilir.

price tag şarkısı çocukluğumda baya dinlediğim ve hala istediğim zaman kafamda oynatabildiğim şarkılardan. maddi jane cover'ı da güzel.

bu derece sarhoş olamadım hiç. olmak da istemiyorum zaten alkolü 3 yıl önce bıraktım.

ruhumu yediler bitirdiler. stokta kalmadı.

ya geçen bir kadın geldi binaya girdi. şu kurum için bağış topluyoruz hep yardım ederler falan diyor bize. aklıma çok farklı senaryolar geldi kadın öyle diyince. elinde pos cihazı ve not kağıtları falan vardı fiş mi kesiyordu napıyordu bilmiyorum ama bir tırstım.

bizim kedimiz yok, biz sokak kedilerini besleriz ama öyle mama alarak vesaire değil.

kediler bizden neler bekliyor:
1. selam: yanlarından geçerken selam veriyoruz, meeeev yapıyorlar.
2. güvenli yer: bizim yazlığımızın orada bir sansar var. geçenlerde bir tanenin boynunu, birinin sağrı tarafını bayağı parçalamıştı. boynu (kulağına kadar) yara olan bizim evin bölgesinde, diğeri sahildeki dernek binasının bölgesinde.. bizimkisi, izmir’in azim sıcağında verandaya gelmiş, yatıyordu. veranda nispeten serin.. ben “karışmayalım, serinlesin, günahtır” dedim; sonra baktık ki, boyun gitmiş ama miyavlayamıyor bile, verdiğimiz yemekleri de diğer kediler kapıyor, buna biraz kıyak geçtik. güneşin yoğun saatlerinde verandayı suladık; bu baktı ki, kendisini rahatsız etmiyoruz, amacımız ortamı serinletmek, terbiyeli terbiyeli bir köşede oturdu. yemeklerini de ayrı verdik, bir de ekstradan kıyma-süt vs takviyesinde bulunduk. yerken boğazı acıyordu ama ben ankara’ya dönmezden önce yaşayabilir hale gelmişti.
3. yavru büyütme alanı: sansar ve diğer erkek kedilerin niyetleri malum. bir iki dişi kedi var, resmen bir yalvarmadıkları kalıyor, düzgün düzgün izah ediyoruz “azıtana kadardır bu izin” diye, cevap ‘’meaavvv”.. deponun kapısı açılıyor, içeriye enseden tutulan bir iki yavru taşınıyor, 10-15 gün mangal malzemelerini almak dışında depomuz işgal ediliyor.
4. su vesaire: malum, izmir.. kuyunun önündeki büyük kabın içindeki su, sıcaktan kan gibi oluyor. onu günde iki üç kere değiştiriyoruz.

yola mola çıkıyorum, böyle şeyler kaza bela savar.

ha, bu arada babam uzun süre bizim sansarı biraz fazla büyükçe bir kara kedi zannetmiş. ben “babaaaa, bahçede sansar var” falan deyince konuya uyandı bu.. “ben sabah verandada namaz kılarken geliyordu bu, ben kedi zannettim” falan dedi. o ve bir kirpi de ayrıca bahçenin müdavimlerinden.

kirpi yesin diye biraz etli bırakılmış meyve kabukları koyuyoruz ama sansar yesin diye bir şey koymamıza gerek yok. mümkünse o varken dışarı çıkmıyoruz. bayağı ürkütücü bir hayvan.

edirne'de bolca görebileceğiniz manzara.

norveç'te karlarla dolu bir kasabada yaşamak isterdim.

lisedeki edebiyat öğretmenim bugün benim çalıştığım binaya geldi. şu lisede öğretmendiniz dimi deyince nerden biliyorsunuz dedi kadın. hocam hiçler ben diyince aa ne kadar değişmişsin tanıyamadım dedi. üniversiteyi ekmeye başladığımdan beri kimseye hocam demiyordum bugün 3 kere dedim hayırlısı.

playstation cafelere gidince pes oyununu oynarken gözümüze çarpan logo.

bugündür bugün.
kedi fotosu atın şuraya koşun
moralim yerine gelsin.

pek çok kez denedim ama her seferinde yarım kaldı en fazla hikaye tamamlayabildim.

uzun zamandır yabancı birisiyle mesajlaşmadığımdan dolayı telefonumun ekranından uzak olan mesaj. yapay zekalar soruyor işte arada sırada bir what's up hiçler deyye.

küçükken camel hep çok havalı bir sigara gibi gelirdi ama şimdi ağzıma sürmüyorum. yine de o eski paketlerdeki devesiyle abimin cebinden çıkardığında olduğu kadar cool olamıyorum marlboro touch blue'nun siyah ve naneyi yemiş insan resimli paketlerini sergilerken.

çikolatalı kurabiyeler ve bisküviler.

her günün derdi kendine yeter. her yarını düşünerek kendini yıpratma.

hayatim da boyle renkli olsa xesqe.

yarim saattir telefondan yaz yaz bi hal oldum aciyorum tuketici hakem heyetine verdigimden cok isinamadigim iade etmeye calisirken 48knin kredi kartina girmesiyle hayatimi renklendiren msi cyborgu.