zaman tüneli

kalemi kuvvetli tarafı tutmuşumdur hep.
kalemini gördüm çok kuvvetliydi poinenin

ben poine'nin tarafındayım sizi bilmem, ewed.

bence opelina gözüne terramicyn sürse iyi eder.

bazen iki bazen dört tane oluyor.
ne kadar içtiğime bağlı.

dertlidir.

polisin böylesi (bkz: terence hill), 100 numaralı adam, jackie chan'ın eski filmleri

özür dilerim.
kolonya cumhuriyeti.
mutluyuz..
yahşi batı
eyvah eyvah serisi..
berlin kaplanı
hedefim sensin.

özetle, bir filmi kırk kere izlediysen ana fikrini zaten anlamışsındır.. ya esprilerine ya başrol oyuncularına gülüyorsundur ya da mesela tarık ünlüoğlu gibi bir adamı tekrar görmek istemişsindir.. fakat bir fark var... bu filmlerin tamamının zamanında bu kadar savaş yoktu, mülteci akını yoktu, dolar 50 lira yerine 2 liraydı ve insanlar yeni bir şey alabiliyordu, daha rahattık, hatta şimdiki yaşımda da değildim, hayata farklı bir kafayla bakıyordum.. biraz da 2005-2015 arasını özlediğim için izliyorum.

kitapları ağır, zihin yoruyor ama bazı sayfaları okurken ulan haklı dedirtiyor. özellikle her şeyin tüketim ve saçma gösterişe döndüğü şu günlerde. benim açımdan eleştirileri yer yer isabetli, çağın sığlığını gerçekten yakalamış. ama o eski zamanlara duyduğu özlem bana çok fazla masalsı geliyor. oğlum eskiden de kötülük, savaş, cahillik eksik değildi ki. şahsen akıl, bilim, somut adımlar ve laik bir duruştan yanayım. mistik köşelerde fazla oyalanmak bazen insanı gerçek hayattan uzaklaştırıyor. yine de boşuna okudum desem yalan olur. dediğim gibi zihnimi epey zorlamış olsa da bazı alışkanlıklarımı sorgulattı. fazla gizemli yerleri sinirimi bozsa da en azından her şey yolunda diye kandırmıyor kendini. uzun lafın kısası zeki bir eleştirmen ama benim için tamamlayıcı değil, sadece bir uyarıcı. hayat devam ediyor, elimdeki somutla...

lavug beni nasil hayal etmiş. hiç alakam da olsa.

muhatap yazara düşman olduğum için değil, komik olduğu için oyladım, bilginize.. herhangi bir yazar bana da yapsaydı, keh keh güler, sonra da "yok artık" diye kızardım ama komik..

ellerimden kayıp giden bir akşam gibi kaldın
kıyısına varamadığım cümleler biriktirdim
oysa bazı şeyler, söylenmeden de büyür gecelerde
nedense sustukça daha çok sana benzer içim
olmadığın yerde bile bir iz bırakır sabah
vakit geçer, bazı boşluklar yerini değiştirmez
içimde sana ayrılmış bir pencere var hala
camına vuran yağmur adını söylemeden geçmez

her şeyi olduğu gibi bırakmayı öğrendim belki,
ama bazı duygular, iyi bakılmış bir çiçek gibi
sessizce yaşamaya devam eder

kankim imzaladı gönderdi.

yüzüklerin efendisi. kaç defa izlediğimi unuttum. sıkıldığımda ya da moralim boktan olduğunda açıyorum, eski bir ahbapla oturup sigara yakmak gibi geliyor. bitmiyor işte...

ç
a
ğ
d
ı
ş
ı
m
a
n
t
ı
k
h
a
t
a
s
ı.

bunu varoş hanzolar söyleyince bir geçerliliği olmuyor tabii...
öyle kezolara can kurban. laf attığınız o kadınlar saygıdeğer muhteşem insanlar. ama siz bunu anlayamazsınız...

anladığım kadarıyla patlamaya hazır bir bomba hehe...

ekobunak.
hoşt.

her ılık ve samimi aile ortamında yaşanması gerekendir.
yaprak dökümü ailesi gibiyiz

“baharı bekleyen kumru”

sözlüğe bir daha kayıt olsam alacağım rumuz olabilirmiş. daha bugün geldim zaten de neyse artık.

dostlar, hepimiz baharı bekleyen kumrular gibi bişey olduk. eyt mağduru gibi bişey olduk anlamadım ben. zaten mevsimlerin de 2’ye düşme durumu varmış, öyle diyolla.. bahar da kalmayacak.

biz daha sevdamıza atanamadık. yani ben.

ben komple sosyal medyayı engelleyerek olayı çözdüm.

instagram'ı falan kapattım. kafam acayip rahat. okuma performansım iki katına çıktı.

ben de psikolojinin posasını milletin üstüne kusup salak salak hayat tavsiyeleri veren psikoloji sayfalarından epey tiksiniyorum bu arada. işin kötüsü, psikologlar da -diplomalı falan- bunlara uymak için garip garip reelsler çekmeye başladı. sonumuz iyi değil.