zaman tüneli

sabaha karşı uyku kaçtığında insan, kendini kendi zihninin karşısına oturtulmuş gibi hisseder. saat üçte, dörtte, beşte yatağın içinde dönüp durduğunda, uykuyu zorlamak yerine ondan kaçmaya başlar. zihin uyumaz; aksine büsbütün uyanır. o saatlerde akıl, gün içinde hiçbir zaman olmadığı kadar açık, hiçbir zaman olmadığı kadar dağınıktır. sabaha doğru saçılan düşünceler garip bir biçimde çalışır. bir sorunu düşünmeye başlarsın, yarım saat sonra fark edersin ki aynı konuyu dönüp dönüp evirip çeviriyorsun. beyin bitkin olduğu için düşünceler dağılır, tekrar eder, birbirine takılır.

önemli görünen şey birden önemsiz hâle gelir. unuttuğun bir anı ansızın canlanır. umursamadığın bir sözcük, bir cümle, sınavdaki soruyla bağlantılı hâle gelir. her şey birbirine girmiş, hiçbir şey net değildir. belki de bu dağınık zihin durumu, gündüz yapılan çalışmaların doğal sonucudur. bir gün boyunca beyin binlerce uyarıya maruz kalır. gece, uyku sırasında bu bilgilerin birleştirilip düzene sokulması gerekir. ama uyku kaçarsa bu düzenleme tamamlanmaz. zihin, sabaha karşı işini bitirememiş bir işçi gibi davranır.

uykusuz saatler, belki de beynin kendi kendine veda ettiği vakitlerdir. sabaha karşı uyuyamamak yalnızca bedensel bir sorun değildir. insan bu saatlerde kendini dokunulamayacak bir yerde bulur. vakit sabaha yaklaştıkça uyku büsbütün imkânsız görünür. yataktan kalkıp bir şeyler yapmaya çalışmak daha kötü sonuç verir. öyleyse insan, yatakta kalmak, düşüncelerle yüzleşmek, zihninin dağılışını ve sabaha doğru sürüklenişini seyretmek zorundadır.

sabahın saat üçü, dört buçuğu. yatakta bir o yana, sonra bu yana dönersin. yastık sıcak ve rahatsızdır. pencerenin dışı henüz karanlıktır, ama o karanlığın içinde yavaş yavaş bir başka siyah ürer; sabah yaklaşmaktadır. bilirsin ki iki saat sonra kalkman gerekecek. bir saat kırk beş dakika. seni çok az uyku bekliyor. bu hesabı yaptıkça zihin daha da hızlanır, rahatlamak imkânsız hâle gelir.

sabaha karşı uykusuzluk başka türlüdür. gece yarısı uyuyamamak kişiye bir mücadele hissi verir; belki de bilinçli bir çabayla uyku yakalanabilir diye düşünür insan. ama sabah yaklaştıkça bu çaba anlamsızlaşır. artık yüreğinde uykuya karşı bir acımasızlık, hatta küçük bir öfke başlar. ne kadar ters yatarsan yat, ne kadar derin nefes alırsan al, hiçbir şey işe yaramaz. zihin ise tam tersine hızlanır, keskinleşir, dağılmaya başlar. dağılan düşünce tuhaf yollardan ilerler. bir an sabahki işini düşünürsün, sonra uyumaya çalışmanın değip değmeyeceğini sorgularken bulursun kendini. ardından o konuşmanın ne zaman olduğunu hatırlamaya çalışırsın ve tam hatırlamak üzereyken zihin başka bir anıyı, başka bir konuşmayı çağırır.

saat yüksek sesle tıkır tıkır işler; her tıkırtı seni sabaha biraz daha yaklaştırır. bu yakınlaşma rahatsız eder, biraz da korkutur. sabaha karşı uyuyamamanın acısı belki de yalnızca uykusuzlukta değildir. o saatlerde insan kendine, varlığına çok yaklaşır. yalnızlık daha keskin hâle gelir. etrafında uyuyan insanlar vardır, ama sen uyanıksındır. dünyadan biraz kopmuş, gece ile gündüz arasına sıkışmış hisseder kendini. zihin dağıldıkça bu boşluk daha da genişler, daha da yoğunlaşır.

sonra sabah gelir. kapı çalınır, sesler başlar, dünya hareket etmeye başlar. sen uykusuz yataktan kalkarsın; gözlerin ağrır, bedenin ağrır. o dağılan zihin şimdi toplanmaya başlar, ama çok geçtir. artık gece yok olup gitmiş, uykusuzluk bitmiştir. geriye yalnızca hafif bir acı ve bir şeyin yarım kaldığı duygusu kalır.

gece yarısını geçtiğinde bir kapı kapanıyormuş gibi geliyor bana. bedeninin uyku istediğini hissediyorum ama zihnim kapıyı açık tutmak istiyor, sanki bir şey bana kalsın diye. sabaha doğru saatler ilerledikçe bu durumun âdeta bir cezaya dönüştüğünü anlıyorum. gözlerimi kapatıp açmayı deniyorum; yatağımda dönüyor, başımı yastığa gömüyorum; hiçbiri işe yaramıyor. zihnim artık dağılmış, her yere gitmek istiyor.

geç saatlerdeki uyanıklık tuhaf bir hâldir. sessizlik daha çok duyulur, dikkat daha keskin olur. bir çıngırtı, bir tıkırtı, pencerenin dışından gelen bir ses; gündüz fark etmeyeceğin bu şeyler sabaha doğru büyüleyici bir hâl alır. zihin bu sessizliğin içinde kendine sorular sorar ve sormaya devam eder. neden uyuyamıyorum? yarın neler yapacağım? geçmişte yaptıklarını hatırlar, geleceğe dair kaygılanır. sanki her sorunun cevabını arıyormuş gibi davranır zihin, oysa hiçbir soruya cevap yoktur; yalnızca saat tik tak ilerler. beden bitkindir ama beyin uyanıktır, işte bu çelişki içinde. sanki ikisi ayrı dünyalarda yaşıyordur. beyin gece saatlerinde daha da hızlanır, dağılır, her yöne koşar. bir konudan diğerine geçer, bitmiş tartışmaları yeniden açar, gelmiş geçmiş kaygıları çağırır. bu saatlerde insan kendine acı çekmiş gibidir, çünkü uyuyan bir beyin kış gibi sessizken, uyanık bir beyin bir sonbahar fırtınasıdır.

fakat bu uyanıklık da kendi dersini verir. sabaha doğru uyuyamayan insan, zamanın akışını fark eder, onu daha yakından tanır. dakikalar uzun gelir, saatler ağır bir yük gibi çöker. bu zamanın içinde insanın kendisiyle baş başa kalışı vardır ve bu yalnızlık çoğu zaman acı verir. ama insan bu acıdan geçerken kendini, düşüncelerini, korkularını daha iyi görür. uyku getirmese bile, sabaha doğru uyanıklık bazen bir tür aynaya dönüşür.

sabah ışığı geldiğinde yorgunluğun ağırlığı yeni bir boyut kazanır. uyuyamayan insan kalkıp güne başlar, o günün zor geçeceğini bilir. ama yine de vardır. yine sabah vardır, yine ışık vardır, yine bir sonraki gece vardır. belki o zaman uyuyabilecektir. belki o zaman zihni sakinleşecektir. belki.

en en en diyebileceğim bişey yok. ancak ben de bu saçları değirmende ağartmadım tabii. birkaç öğrendiğim şey oldu benim de. hayattaki en pahalı dersleri en ucuz insanlardan alırsınız demiş victor hugo. maalesef biz de tanıdık onlardan.. yediğimiz kazıklar bir altın bilgi oluyor boynumuzda zaman geçince. neeyse, şimdilik aklıma gelenler bunlar:
-insanlar acımasızdır ve çıkarları uğruna yapmayacağı şey yoktur.
- hayır demeyi bil..
- her bildiğini ve düşündüğünü her yerde söyleme..
-kimse için kendinden vazgeçme..
-başkalarının hareketlerini yönlendirmesine izin verme, manipülasyona gelme..
-herkes bu dünyaya yalnız geldi ve öldüğünde de yalnız olacak. onun için yalnızlığı yaşamaktan korkma..
-başkalarını taklit etme. kendi yolunu kendin yarat..
-küçük işleri titizlikle yapabilme sabrını göster. bu seni büyük başarıların sahibi yapar.

eskiden küçük de olsa bir öngörüm vardı bu konuyla ilgili. artık yok. kör olmadım. gözlerim oyuldu.

yağmurlu bir camdan dışarı bakmak, hayatın en yalın ama en derli toplu hâllerinden biridir. insan orada durup seyre daldığında, sanki dünya biraz daha yavaşlar, sesler yumuşar, göz alıştığı hızlardan ürkmez olur. camın üzerinde akıp giden damlaların her biri ayrı bir yolculuğa çıkar. kimi hızla iner, kimi sendeleyip durur, kimi de beklenmedik bir anda yana savrulup başka bir damlaya çarpar. acaba bu damlalara bakan kişi, onlara kendi hayatını yüklediğini fark eder mi? belki de fark etmek bir tercih meselesidir.

dışarıda hızlı adımlarla yürüyen insanlar, çatılara düşen sular, sallanan yapraklarıyla ağaçlar vardır. hepsi de yağmurla bir mücadele içindedir. ama camın içinden bakıldığında, tüm bu telaş, tüm bu çabalama bir sessizliğin altında görünüp kalır. gürültü işitilse de hissedilen şey başka türlü bir sessizliktir. bu sessizliğin içinde insan kendini daha derinden düşünür; çünkü yağmur, acıyı, hüznü ve temizliği aynı anda getiren bir olaydır.

dışarıdakiler koşarken, camın içindeki kişi durup kalmıştır. bu duruş, bu boşta kalmışlık gibi görünen anlar, bazen yaşamın en dolu anlarıdır. yağmur gelip geçicidir; ama bir camdan ona bakmak, geçiciliğin bile belli bir güzelliğe sahip olduğunu hatırlatır. insan orada, sıcak bir ortamda, güven içinde yağmuru seyreder. dışarıda olmak zorunluluğu bulunmayan bu anlar, çoğu zaman değer vermeyi öğreten anlar olmuştur.

gece yarısı balkonda sigara içmenin, insanın günün en derin saatinde kendisiyle yüzleşme ritüeli olduğunu düşünüyorum. başka hiçbir zaman şehrin sessizliği bu kadar işitilir olmaz. gündüz sessizlik yoktur aslında. otomobillerin sesi, insan gürültüsü, yaşamanın her çeşit sesi vardır. ama gece yarısından sonra şehir başkalaşır. araçlar caddelerden seyrek geçer. yolda yürüyen insanların sayısı parmakla sayılacak kadar azalır. sesler, sanki hafifletilerek dünyaya bırakılmış gibi gelir kulaklara.

o sessizlikte sigara dumanı yükselirken, insan kendi düşünceleriyle yalnız olmadığını anlar. balkonda dışarı bakarken, kapıyı arkada bırakmış olmanın bir rahatlığı vardır. içeridekiler uyurken, sorumlulukların biraz geriye çekildiği hissedilir. kimseden bir beklenti yoktur o dakikalarda. ne konuşmanı bekleyen biri vardır ne de cevap verme zorunluluğu. yalnızca sen, gecenin sessizliği ve avucunun içinde yanan sigara vardır. dumandan çok, o anın kendisi huzur verir.

şehrin üzerindeki sessizliğin altında milyonlarca insan uyur; sen orada durmuş, bakıp dinlersin. sanki dünyanın nefesi yavaşlamış, seninle beraber sayılı atımları saymaya başlamıştır. gecenin bu saatinde hiçbir şey acele değildir, hiçbir şey zorunlu değildir. gece yarısı balkonda sigara içen insan, belki de yalnızca sessizliğin kıymetini bilendir. gündüzün koşuşturmasından, hayat dediğimiz çılgınlıktan sonra bu sessizlik bir tür barışmadır: kendimizle, zamanla ve hatta sessizlikle.

sarmayan bir kitap olunca başka bir kitaba başlamak. o da sarmayınca başkasına başlamak . sonra da elimde okunması gereken başlanmış 3 kitabın olması.

belki de en tuhaf yalnızlık, insanların ortasında yaşanandır. etrafında yüzlerce insan olsa da hepsi kendi hayatına dalmış, kendi kaygılarıyla meşgulken içinde o garip boşluk oluşur. metroda, alışveriş merkezinde ya da bir etkinlikte hiç bu kadar yalnız hissetmemiş olabilirsin. öyle çelişkili bir durumdur ki bu; en kalabalık yerde bile hiçbir bağ kuramamak, kimseyle gerçek anlamda görüşememek. herkes yanı başında ama aynı zamanda çok uzak.

bir hayalet gibi yaşanır bu anlar; orada olmak ama aslında hiç orada olmamak. sesin duyuluyor ama dinlenmediğini biliyorsun. yüzünde gülümseme var ama içinde bir şeyler incinmiş. bu hissi anlayıp paylaşan birini arıyorsun fakat o kalabalıkta ona ulaşamıyorsun. çoğu zaman bunun sebebi iletişim eksikliği değildir. daha çok, zihinlerin farklı yerlerde olmasıdır.

kalabalık, insanları birbirine yakınlaştırırken aynı zamanda birbirinden uzaklaştırır da. herkes kolayca unutulabilir bir yüze dönüşür, hiç kimse gerçekten görülmez. belki de bu, yalnızlığın yalnızca bir türü değil; en derin ve en acı verici şeklidir. çünkü çıkışı yoktur, ondan kurtulmak kolay değildir. sana yaklaşmadıkları sürece sesinin duyulmayacağını biliyorsun.

insan ayrılıktan sonra birçok şeyi unutuyor, ama bazı alışkanlıkları hiç unutamıyor. eski bir sevgiliden kalan bu küçük davranışlar, adeta bir hayalet gibi evde dolanıp duruyor. onları kendimde görüyorum, bazen de yadırgıyorum. mesela kahve yaparken iki fincan hazırlıyorum. onunla geçen yıllar boyunca her sabah böyle yapardık; ben mutfakta işimi bitirene kadar o koltukta oturur, sıcacık kahvesini beklerdi. şimdi o hiç yokken ben yine iki fincan çıkarıyorum. bu alışkanlığı bırakmaya çalıştığımda garip bir boşluk hissediyorum. sanki bu hareket beni ona bağlayan bir bağ ve onu unutmamın bir günah olacağını söylüyor.

bazı alışkanlıklar daha incedir. örneğin yeni bir şarkı bulduğumda hâlâ “ona gösterelim” diye düşünüyorum. beynimin hangi köşesinde bu refleksin yaşadığını tam bilmiyorum. şarkıyı dinliyorum, güzel geliyor ve anında gözümün önünde onun yüzü beliriyor, tepkisini merak ediyorum. belki merak etmemem gerekir, ama bu davranış çok derinlere işlemiş. bu tür alışkanlıkları bastırmaya çalışmak hiç işe yaramıyor; bastırdığın şey daha da güçleniyor.

iyi olan yanı ise bu alışkanlıkların zamanla azalması. çok hızlı değil, sabırlı ve sessiz bir biçimde azalıyor. bir gün iki fincan yerine bir fincan çıkarıyorsun, kimse fark etmiyor. şarkı dinlerken ondan söz etmiyorsun. başka birinin kahvesini beklerken buluyorsun kendini ve o eski fincan çoktan eski bir anıya dönüşmüş.

belki de eski bir sevgiliden kalan alışkanlıklar, ayrılıktan sonra yaşadığımız acının ses kaydı gibidir. onlar da tıpkı yas tutmak gibi gerekli. çünkü bu alışkanlıkları hiç yaşamamış olsaydık, o ilişki gerçekten hiç olmamış demekti. bir alışkanlığın kalması, o ilişkinin iz bıraktığının kanıtıdır. yerleşmesi için zamanla derinleşen acı, yavaş yavaş yalnızca bir hatıraya dönüşüyor.

saat ikiye yaklaşırken balkona çıktığınızda şehir, tümüyle farklı bir yüzünü gösterir. gündüz bu kadar canlı görünen sokaklar, o saatlerde adeta uyuyan bir varlığa dönüşür. sigara yaktığınızda çıkan ilk dumanın soğuk havaya karışması, o dinginliğin içinde küçük bir başkaldırı gibi gelir. gece yarısındaki sessizlik, herhangi bir sessizlik değildir. şehir tümüyle sessiz değildir elbette; ama seslerin başka bir niteliği vardır. uzakta bir arabanın motoru, bir köpeğin havlaması, bazen bir pencereden sızan müzik… bu sesler, gündüzün sessizliğini kıran gürültülerden çok, sessizliğin içinde yüzen şeyler olarak duyulur. gündüz bunlar kayıp giderken gece, varlıklarını insana hatırlatır.

sigara içmek de bu an için önemliyse bunun nedeni, biraz tutku, çoğunluklaysa o sessizliğin içinde kalmak istemeyen insanın kendi varlığını doğrulama isteğidir. dumanın yükselişi, dumanın kokusu, ışıktan sonra karanlığa dönüş… bunların hepsi sizi orada tutmak için bir sebep gibi görünür. balkonda, şehrin ve kendi sessizliğinizin ortasında durursunuz. günün bu saatlerinde insanlar ya gerçekten uyur ya da gözlerini açık tutabilmek için uğraşır. siz balkondaysanız, belki aradan bir çıkış yolu ararsınız. belki de yalnızca kendiniz olmaktan hoşlanırsınız.

bu sessizliği özel kılan şey, aslında kimsenin olmadığını bilmektir. telefonlar kapalı ya da sessiz konumdadır. kimse sizi aramayacak, kimse konuşmak istemeyecektir. yalnız olmanıza rağmen sessizliğin içinde biraz daha alçak sesle soluk almak söz konusudur. sigara biter. balkona çıktığınızda yaktığınız ışık yavaş yavaş söner. sessizlik bir süre daha kalacaktır; ama geri dönüş de kaçınılmazdır. odaya girerseniz o büyü biraz kırılır. yine de şehrin o gece yarısı yüzü, balkondaki sigara ve sessizlik hatırlanacaktır. belki yarın gece, belki bir hafta sonra, belki çok daha sonra; ama mutlaka hatırlanacaktır.

tavla oyununun ingilizcesi.

yıl 2065 :

türkiye'nin cumhuriyetçileri avrupa ülkelerinde bayrak sallayıp 10. yıl marşı söyleyerek kurtuluş savaşı verecekler. avrupa'da türk cumhuriyetçilerini korumak için dernekler ve barınaklar kurulacak..

saat üç buçuk. pencereden dışarıya bakıyorum; henüz karanlık, ama o tipik sabah karanlığı değil, hâlâ gecenin soğuk ve bitmeyen anı. yastığın serin tarafını bulma umuduyla yatakta bir kez daha dönüyorum. uykunun gelmeyeceğini biliyorum. zihnim dağılmış, rüzgârda savrulan kâğıt parçaları gibi saçılan düşüncelerle dolu. sabaha karşı uyuyamamak, aslında basit bir uyku sorunu değildir. o saatlerde beden zaten uykuyu düşünmez; beyin ise tam tersine uyanmış, hatta iyice keskinleşmiştir. biraz sonra ezan duyulacak, güneş doğacak, gün başlayacak; ama ben hâlâ orada, kaybettiğim zamanı sayarak kalacağım.

bu saatler, gün içindeki denetimli stres ve meşguliyet ortadan kalktığında, zihnin gerçek yüzünü gösterme fırsatıdır. dağılan zihin birkaç şeyi aynı anda yapar. dün söylemiş olabileceğim yanlış bir sözü hatırlar. yarın başlayacak işin çeşitli sonuçlarını hayal eder. birinin beni yanında görmediğini, bir fırsatı kaçırdığımı düşünür. bir başkasının işlerini tıkır tıkır yürüterek beni yok saydığını kurar. bunların belki hiçbiri gerçek değildir, ama gecenin ortasında hepsi gerçek gibi hissedilir.

sabaha karşı uyanıklığın bir inatçılığı vardır. insan yataktan kalkıp su içer, pencereyi açar, üstüne bir şeyler alır, hatta yürüyüşe çıkar. hiçbiri işe yaramaz. çünkü sorun bedensel değildir. sorun, kontrolsüz zihinde yaşanır ve dış dünyaya kapatılamaz. saatler geçer, sabah gelir, ama uykuya hiç dalmamışımdır. belki de bu yüzden sabaha karşı insanlar kendilerini hep ağır, mutsuz ve eksik hisseder. çünkü görmediği, tanımadığı, adını koyamadığı kaygılarla gece boyunca savaşmışlardır. belki de bu anlar, yaşamaktan kaçıp yalnız kalarak kendimizle hesaplaştığımız zamanlar olduğu için sabahı sabırsızlıkla bekleriz. ışık gelsin, gürültü gelsin, başka bir şey düşünebilelim diye.

(bkz: backgammon)

uzun süre sabit kalmaktan kolum, boynum tutuluyor.
bir iş yaparken bir yandan da kitap okuyorsam kitabın zarar görmesi anksiyetem nüksediyor.

camdan dışarı bakmak, yağmur yağdığında farklı bir anlam kazanır. insan, kuru bir güne kıyasla bu manzarada daha derin bir şey arar; belki de bulur. yağmurlu bir gün, pencerenin arkasında oturan birini dış dünyadan ayırır ama aynı zamanda içeriye çekilmesi güç bir çekim hissettirir ona. cam, hem engel hem de köprü gibidir. dışarıdaki her şey, damlaların arkasından biraz bulanık, biraz da başka bir boyutta görünür. gerçeklikle düş arasında bir zemin yaratılır adeta.

sokakta yürüyen insanlar acele eder, omuzlarını kısarak yağmurla savaşır. ağaçlar biraz daha koyu yeşile bürünür. çatılar parlayan bir siyaha dönüşür. her şey daha ağır, daha ciddi görünür. camdan bakıldığında bu yoğunluk ve durgunluk içinde insan kendi düşüncelerine daha kolay dalabilir. sanki yağmur, dış dünyanın sesini bastırır ve iç sese yer açar.

hiç kimse camdan yağmuru izlerken acele etmez. o anlar, dış dünyaya verilen geçici bir aradır. sıcak bir içecek, gri gökyüzü ve o kesintisiz akan su. birçok şey sabitken yağmur, tek başına her zaman değişir. bu değişim, durağan bir insan için huzur ya da hüzün olabilir; belki de ikisi birden. yağmurlu bir günde camdan bakılan dünya daha samimi gelir. adeta kişiye yalnızca kendisini anlatır.

yavru kedi kuru mama

gece yarısı balkondan aşağıya baktığımda şehir artık kendisi değildir. gündüz baskısından kurtulmuş, sıradan yapısını bırakmıştır. ışıklar seyrektir, düzen bozulmuştur. sigara yakıp dumanın havadaki dansını izlerken bu sessizliğin ne kadar kalın olduğunu düşünürüm. sigaranın dumanı balkondan yükselir ve karanlığa karışır. bir dakika, iki dakika; zaman burada farklı akar. gün içinde milyonlarca insan adım atar, kapılar kapanıp açılır, telefonlar çalar. ama şimdi hiçbir şey yoktur. sessizlik öyle yoğundur ki kulağımda çınlama başlar. sanki gece, şehrin aslını göstermiştir.

bir sigara içerken başka bir yerde uykuda yatan insanlar vardır. biri erken saatlerde işe gitmek için hazırlanır. kimisi hâlâ rüyaların ışıltılı bulutlarındadır. ben ise burada durup son dumanları izler, gerçek mi hayal mi belli olmayan sorunlarımı düşünürüm. gece yarısı her şey daha net görünür. kaygılar daha yalnız, düşünceler daha keskin hissedilir. şehrin sessizliği burada dingin değildir. tersine, huzursuz ve sorumluluk yüklüdür. çünkü bu sessizliğin içinde insanın kendi sesleri daha çok işitilir.

iç konuşmalar, pişmanlıklar, aklıma takılan merak edilesi ne varsa hepsi buraya çıkıp sigara içmemi bekliyormuş gibi gelir. sabah gelecektir. şehir yine canlanacak, baskısı yeniden kurulacaktır. ama şu an, bu balkondan, bu sessizliğin içinde, en azından yalnız değilim diye düşünebilirim. milyonların arasında, benimle aynı şeyleri düşünen birileri vardır.

camın önünde durmak, yağmurun çizdiği çizgilere bakıp düşünmeye başlamak, insanı garip yerlere götürüyor. dışarısı bulanık, içerisiyse sessiz. bu sınır, avucumun dokunduğu bu cam, bana bir şeyler hissettiriyor. yağmur damlaları camı aşağıya doğru yolculuğa çıkardığında, sanki zamanın kendisi aşağı akıyor. her damla, onu izleyen bir başka damlaya yol açıyor. hiç durmuyorlar. acele etmiyorlar ama yollarına devam ediyorlar. belki de yaşam böyle bir şey. insan fark etmese de hep bir şeyler aşağıya doğru akıp gidiyor.

sokakta bir insan yürüyor. yağmur yüzüne vuruyor ama o, adımını atmayı sürdürüyor. ne diye bu kadar acele ediyor acaba? ya da belki hiç acele etmiyor, ben mi onu hızlı sanıyorum? içerisi sıcak, dışarısı soğuk. belki o da evine gitmeyi düşünüyor, tıpkı benim gibi. belki de hiç kimse nereye gittiğini bilmiyor.

yağmur, böyle anlarda insanı rahatlatan bir şey. hava, ışık, gürültü, hepsi yumuşuyor. bu dinginliğin içinde gözlerim biraz daha ağırlaşıyor sanırım. dışarıda olan olup bitiyor. sorunlar, acılar, hepsi yağmurun sesinin arkasında kaybolup gidiyor. cam açıldığında bu tatlı yalnızlık da bitecek. o zaman ben de kalkıp yürümeliyim. ama hemen değil. biraz daha duralım burada, yağmur dininceye kadar.