armysuzy yazar profili

sometimes the dreamers finally wake up.

adını feriha koydum yayınlanalı 15 yıl olmuş, o yüzden bu şarkıyı dinleyip duruyorum :')

müthiş çalışkan, iletişime açık, bilgili, örnek alınacak bir ekip arkadaşı. sözlük yazarlığına değinmeme ihtiyacı olduğunu sanmıyorum çünkü profiline girince ne kadar dolu bir yazar olduğunu rahatlıkla görebilirsiniz. birlikte çalışmaktan keyif aldığım sevgili tool ile umarım uzun süre sağlık ve keyifle çalışmaya devam ederiz^^

duydum yoldaş yine uğraşıp yazarlarına kurmuş oyun
baktım babıl oda açmış oyum oyum
girdim bir selam verdim hele
bir el daha oynayalım mı deyince he de.

armysuzy’den sevgili @bubbles of death‘e gelsin.

sokakta yaşayan canların yaşam hakkını tartışma konusu yapanların aksine, onların yaşam mücadelesine küçük de olsa katkı sunmak için bir kap mama ve su koyarak sessiz kalmayan yazarların başlığı.

başlığı iç ısıtan hikayeler ve fotoğraflarla süslemek serbest. hayatı paylaştığımız dostlarımızın gününü sessizce değiştirmeyi seçen yazarlara selam olsun.

önemli not: bu başlığın, sözlük yazarlarının fotoğrafları başlığıyla yarışma gibi bir niyeti yok çünkü bu minnoşların karşısında hiç şansımız yok. niyetimiz sözlükte sokağın asıl sahiplerine de yer açmak. ekran başındaki beğeninizden ziyade bir kap mamanızı bekliyorlar. e hadi, minnoşları beslemeye!

ego genel müdürlüğü'nün 12 ocak tarihli duyurusuyla ankara üniversitesi'nin yaptığı patolojik inceleme sonucu açıklandı: ''matmazel'in darp edildiği tespit edildi.''
kaynak

bu haberle birlikte başlık altındaki zırvalıklara da cevap vermiş olayım; ''üzülecek başka şey mi yok'' diyenler, ''matmazel'e gelene dek başka sorunlar var'' diyerek kendince sosyolojik tespitte bulunanlar ve acı kıyaslayanlar... ahlaki çürümenizle sizi baş başa bırakıyorum. çünkü amacınız diğer sorunları önemsemek değil, bir canın darp edilerek öldürülmesini önemsizleştirmekti.

"daha önemli şeyler var" diyerek hiçbir şeye tepki vermemeye, hayvanlara uygulanan şiddete duyarsız kalmaya ve tek akıllı sizmişsiniz gibi davranmaya devam edebilirsiniz. 15 yaşında dilsiz bir canın darp edilerek öldürülmesi karşısında bile acı yarıştıran o boş vicdanınız size yeter.

i. mahmut dönemi’nde avrupa’dan getirilen askeri uzman. asıl adı comte de bonneval olsa da humbara ocağını düzenlediği için müslüman olduktan sonra “humbaracı ahmet paşa” adını almış. kendisinin çalışmalarıyla da batı tarzı ilk askeri teknik okul sayılan hendeshane yani kara mühendis okulu kurulmuş. batı tarzı ilk askeri ıslahat humbaracı ahmet sayesinde i. mahmut döneminde yapılmış yani. biraz daha bekleyip i. abdülhamit döneminde gelseydi müslüman olma şartı aranmayacakmış halbuki :d kaderde yazılıydı demek kiiii.

dönmüyor yedi cihan, esirin olmuş zaman...

arkadaşlar başlığı ve bünyesinde girilen tanımı umursamayarak bu soğuk kış günlerinde yapmamız gereken bazı şeyler var hemen sıralıyorum:

mahallenizdeki muhtardan çevredeki kediler için kedi evi talep edebilirsiniz. sağ olsun bizim muhtarla konuştuğumda bahçemize iki tane kedi evi getirdi hem de plastik de değil sağlam baya. plastikler ne yazık ki bu kış günü pek işe yaramaz. sonrasında reklam yapmak istemem ama en ucuz alternatifleri düşünürsek (her ne kadar pek sağlıklı olmasa da hiç yemek bulamayıp yaşamlarını kaybetmelerinden iyidir) marketlerde çok uygun kedi mamaları oluyor. ögrenci arkadaşlar oralardan, durumu daha iyi olanlar ise daha iyi markalardan kedi maması alabilir. her gün tek öğün bile yeseler kaç kedinin hayatı kurtulur. mamaları her gün veya 2 günde bir şekilde temiz bir kapla bahçenize veya kedilerin olduğu bölgeye koyun. soğukta sular donabiliyor kontrolünü yapmak, hem mama hem su koymak 2 dakikanızı almaz. inanın onlarca canlının hayatını kurtarmış olacaksınız. bir canla ilgilenmek sadece onlara değil size de iyi gelecek. eğer biz onları koruyup kollamaz ve gözetlemezsek onlar tek başına bu soğuk havalarda hayatta kalamaz. insan olduğumuzu ancak bu tarz durumlarda gösterebileceğimize inanıyorum. insan olmayanlar ise bu tarz başlıklar açarak gösteriyor zaten.

matmazel, ankara demetevler metrosunun çevredeki herkes tarafından bilinen bir sakiniydi. 15 yaşında, vücudunu bile zor oynatan ve bu soğuk havada kendisine iyi koşullarda sıcak bir yer sağlanmadığından ısınmak için metroya inmişti. söylenenlere göre metroya indiği gerekçesiyle iki görevli tarafından yürüyen merdivenlere itiliyor/sürükleniyor/dövülerek götürülüyor ve yaşlı köpek matmazel ne yazık ki yürüyen merdivenlere kapılarak feci şekilde can veriyor. olaya şahit olan insanlar veterinere götürseler de kurtarılamıyor.

ego genel müdürlüğü, olayla ilgili açıklama yaparak güvenlik kameralarının incelendiğini, işkence olup olmadığını anlamak için matmazel'in gömüldüğü yerden çıkarıldığını, sonuçların 15 gün içerisinde çıkacağını ve görevlilerin kısa süreliğine görevden uzaklaştırıldığını bildirdi. eğer söylendiği gibi bir durum söz konusuysa (ki bu iddia yaşanmasa ortaya atılmaz) umarım bu sefer adalet yerini bulur ve bu vicdansız insanlar hak ettikleri gibi yargılanırlar. hiçbir canlıya tahammül edemeyen empatiden yoksun ve kendilerini bu dünyanın sahibi sanan insanlardan nefret ediyorum;
empati yapan insanlara itperest diyenlerden,
sokak hayvanlarının topluca öldürülmesini dile getirenlerden,
onlara işkence edenlerden,
ve tüm bunlara sessiz kalıp hatta destekleyen zihniyetlerden nefret ediyorum.

eros, cezve, matmazel ve nicesi... daha kaç canlının katledilmesi lazım tepki vermeniz için? bir de son olarak, bu başlığın altına "ittapar" yazacak olanlar kendini yormasın; bir canın öldürülmesine hâlâ duyarsızsanız ve ittaparlık olarak adlandırıyorsanız sorun hassasiyet değil, insanlık eksiğidir ve onu da tanım yazarak kapatamazsınız.


kaynak 2

yeni yılın ilk gününden herkese merhaba!
kulübümüzde her yıl keyifle sürdürdüğümüz yılbaşı hediyeleşmesini bu yıl da güzel anılarla geride bıraktık. hediye seçimlerinin arkasındaki emek, düşünülmüş her detay ve paylaşılan güzel dilekler bu işe asıl kıymet katan şeyler bence.

çekilişte beni çeken sevgili @insan olun biraz'a hediyeleri için çok teşekkür ederim. hepsi büyük bir incelikle seçilmiş, hem düşünülmüş olmasıyla hem de detaylarıyla beni gerçekten çok mutlu eden hediyelerdi.

böyle samimi bir ortamın parçası olmak gerçekten çok kıymetli. yeni yıl hepimize sevdiklerimizle birlikte sağlık, huzur ve bolca güzel anı getirsin.

emektar yönetim kadrosuna yılbaşı hediyesi göndermiş canım sözlük. @yoldaş benjamin franklin tekrardan teşekkür ediyor, hediyelerinin devamını bekliyoruz^^
mutlu yıllarrr.

bir grup sıkıntılı köpek savunucuları için, köpeklerin itlaf edilmelerine, sokak hayvanlarının yemek bulamamasına, barınaklarda çok kötü koşullarda ölmelerine ya da topluca gömülmelerine ses çıkaran insanların genellenmesi yanıltıcı ve kutuplaştırıcı bir hareket.

sokak köpeklerinin bazı insanlara saldırması önemli bir sorun, ama bunun altında yatan sebepler ve çözüm önerileri getirilmeden direkt itlaf edilsin demek de başka önemli bir sorun.

''bir evladımızın tek bir teli milyonlarca köpekten önemlidir'' tarzı duygu yüklü kelimeler ise pek de dengeli bir bakış açısı değil. karşımızda bir düşmanımız yok, insanların aksine karşısındakine bilerek zarar vermeyecek bir canlı var.

asıl mesele barınak koşullarının iyileştirilmesi, bu alanda çalışma yapmak isteyen gönüllülerin artması ve birlikte koordine bir şekilde çalışılmasıdır. böylece insanlar da bazı saldırgan köpeklerden zarar görmemiş ve sorunumuz çözülmüş olur. yani köpekleri ''düşman'' gibi görmek yerine, hem insanların hem hayvanların güvenliği ve refahını gözeten bir çözüm yöntemi geliştirmek gerekiyor. sonuçta topluca; nefes alan, hareket eden, bir kalbi olan canları öldürmek veya kötü koşullarda yaşayıp hastalanarak ölmelerine göz yummak insanlık değildir. bu, aşağı gördüğünüz hayvanlık bile değildir.

bugün pek bir güzeldi yağmurlu havada. ancak doğma büyüme buralı olmama rağmen artık ankara yaşanılası il olmaktan çıktı. her yer o kadar kalabalık ve trafik o kadar arttı ki. başka bir yere gidince özlüyorum, kalınca da sıkmaya başlıyor.

vicdansızlık. net.

çevresel kirliliği yaratan yüzlerce şey sayabilirim; çarpık kentleşmeden tutun, her gün biraz daha talan edilen yeşil alanlara kadar adım başı çirkinlik dolu bir ülkedeyiz. böyle bir memlekette, kıyıda köşede zaten azıcık düşünceli insanın bıraktığı mamaların ''kirlilik'' yarattığını iddia etmek komik geliyor bana. çünkü oradan bir sürü can besleniyor. evet, parantez içinde ünlem olmadan: can. tabii ki kendi yemeyecekleri yemekleri sağa sola dökenlerden bahsetmiyorum.

sokak hayvanlarına mama verilmesini yasaklamak da, zaten soğukta zar zor hayatta kalacak canlara bir darbe daha vurmak da, sokak hayvanları yazıp yanına sağduyulu bir hareketmiş gibi parantezle ünlem işareti koymak da... hepsi vicdansızlık. ama sonuncusu aptallık da. can olarak görmüyorsan, bunu açıkça yaz; parantezle ima ederek küçük görmeye çalışmanın manası yok. aksine, asıl kirliliği bu zihniyet yaratıyor: görüntü kirliliği, düşünce kirliliği, vicdan kirliliği.

bahçemizde birkaç kedi var, her gün bütçem dahilinde mamalarını, suyunu koyuyorum. bu soğukta nasıl hayatta kalacaklar diye kara kara düşünürken muhtarımıza rastladım ve konuyu açtım. sağ olsun, kedi evi yapıp getireceğini söyledi. o getirdikten sonra da evin içinin yalıtımını yapmak için bir şeyler düşüneceğim. çok bir şey değil; her apartmandan bir iki kişi kendi apartmanının çevresindeki hayvanlarla ilgilense, soğukta aç susuz kalan can kalmaz. ne ''açım üşüyorum'' diyebilirler ne kendilerini savunabilirler. zaten hayat onlar için bu kadar zorken daha da zorlaştırmanın bir manası yok.

çünkü mesele aslında çok basit:
biz insanlar, o sokakta titreyen canlardan daha güçlü değil, sadece daha gürültülüyüz. gürültümüzle onların hayatını bastırmaya çalışmak güç değil, zalimliktir. asıl güç sessiz canları koruyanda yatar.

dün sözlüğe gelişimin 5. yıl dönümüydü, unutmuşum. her yıl kutladığım için geleneği bozmayayım dedim.
burası ilk ve aslında tek sözlüğüm, bu yüzden iyi kötü her halimle bir parçam oldu. koskoca 5 yıl... sözlükte yaşlanmışım gibi geliyor:d

burada yazdıklarıma bakınca 5 yıl önceki halimle bugünkü halim arasında ince ama belirgin bir çizgi olduğunu, ne kadar değiştiğimi, geliştiğimi, belki de geriye gittiğimi görebiliyorum. aynı kalan şeyler de var, değişen çok şey de...

fakat kıymetli olan şey şu; beni ben yapan hallerim, dönem dönem değişimlerim, asıl benliğim, hepsi burada bir yerlerde kayıtlı. bu zamana dek nasıl biriysem bunu ilmek ilmek işlediğim bu sözlükte izleri duruyor. ve ben bu izlerle gurur duyuyorum.

burada yazmaya başlama amacım kendimden bir şeyler katmak, yazdıklarımla birilerinin kalbine dokunmak ve birilerine kendimden bir şeyler katabilmekti. belki bir cümlemin birine dokunduğu bir an olmuştur, öyleyse ne mutlu.
nice senelere…

akşamları içimi korku ve hüzün kaplıyor. sanırım babam bana dargın vefat etti. son zamanlarda aramamıştım onu. kendimce gerekçelerim vardı ama mazerete gerek yok aslında. hasta bir insanın ilgi bekleyeceğini biliyordum, hayat meşgalesine dalmıştım ve her aradığımda ağladığını görmek üzüyordu beni. ama onunla bağımız hiçbir zaman yakın veya güçlü olmamıştı ve bu güçsüz, kopuk bağı kendisi inşa etmişti, son yıl buzları eritsek de. yanlış yaptım biliyorum. yaz boyu ilgilensem de son zamanlarda (ki son zamanı olduğunu bilmiyordum) ilgilenemedim. son olduğunu bilseydim böyle olmazdı. hala yakıştıramıyorum ve bazen gerçek değilmiş gibi geliyor. hala bir yerlerde yaşıyor gibi sanki. toprağın altına yakışmıyor ki. özür dilerim. sana çok yazık oldu baba. bunu bilmek daha da üzüyor. bu sefer de sen beni affet. her zaman bir sızı olarak kalacak bu gerçek.

madalyalık tanımları katlanılabilir. ya da yıllardır kendisine madalya veren editörlerden biri olduğum için bağışıklık kazanmış da olabilirim. asıl sorun, bize insan olmamızı öğütleyip canavar gibi film başlıkları açmasında. bunun da çözümünü bulduk gibi, insan olun biraz'ı bir süre banlatacağız.s

bugün ilk defa modellik yaptım, daha doğrusu provasını. çok yorucu ama keyifli bir işmiş. tasarımcı sağ olsun goguryeo döneminin asil, güçlü ve bağımsız kadın modelini uygun görüp ona göre tasarlamış kıyafetimi. ata binerkenki kıyafetlerini taşıyacağım :d biraz taşıma zorluğu olacak gibi tasarımından dolayı fakat baya benimsedim ben bu rolü. bakalım yarın nasıl geçecekkk.

anadolu turnemizin ikinci durağı idi, gösteriden bir gün önce bir boşluğumuz vardı ve kısa da olsa keşfetme şansı bulduk. sivas köftesinin ünlü olduğunu duyunca toplaşıp yemeye gittik. meşhur olacak bir köfte asla değil, et et. baharatsız hiç çekilmiyor ama açtık yedik. bunun dışında aşşşırı soğuktu. mayıs ayında kış gibiydi. bir caddesi ankara kolej'den kızılaya çıktığımız caddeyi andırıyordu. şemsi sivasi il halk kütüphanesinin olduğu caddeden bahsediyorum, ismini hatırlamıyorum. bunun dışındaaa, tarihi yapıları akşam ayrı bir güzel. ama akılda kalan en önemli özelliği, soğukkkk, çok soğuk.