yüzdeki canlılığın yavaş yavaş kaybolması gibi etraftaki insan canlılığının da yavaş yavaş kaybolması. insanları kesip atarsınız kendinizden ve insanlar kesip atar sizi kendilerinden. çünkü bu kadar kalabalığı kaldıracak derecede canlı değilsinizdir artık.
daha ilk gençliklerinde olan güzel kadınlar yanınızdan geçer ama artık sadece yanınızdan geçer, bunu hak ettiğinizi bilirsiniz.
arzularınız daha uzun aralıklarla askıda kalır.
daha huysuz ve çekilmez olursunuz tıpkı diğer yaş aldıkça bunun farkına varan insanlar gibi.
maskaralık da cabası, gençlerin gözünde.
uzun ve sürekli tekrarlarını sağladığı disiplinle ihmal etmemeye çalıştığım kitap okumaktan, müzik çalışmaktan bugünlerde sıkılıyorum. günde birkaç sayfa okumak, bir saat müzik çalışmak o gün için bile olsa beni mutlu edecek biliyorum ama ne şevk var ne de dikkat artık.
iletişim arzumun olduğu birinden en azından eşit bir karşılık alamazsam kırılıyorum, bu, gururumu incitiyor. reddedilirsem uzun süre etkisinden çıkamıyorum.
"uyuşturucu kullanmadan, uyuşturucu müptelası bir enkaz haline gelmeden uyuşturucuların gücü yakalanamaz mı? şizofreni için de aynı şey geçerli."
(bkz: gilles deleuze)
çaresizlikten ve acıdan insanın kendisine karşı da söyleyebileceği ironi düzeyi gereğinden fazla bir dize. zamanında sinirden öğrencilere bağırmıştım bu dizeleri. sonra şişman sayılabilecek birkaç öğrenci fark ettim. bu dizenin herkese eşit olarak ulaşabilmesi için "şişman" ı olası mecaz anlamlarına doğru açmak zorunda kaldım.
normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz.
Daha detaylı bilgi için çerez ve
gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.
online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.