başkası olarak kendisi yazar profili

memene yani.

-nasıl ama memelerim?
-...
-her gün 50 şınav çekiyorum?
-...

naz yapılmasını sevmiyorum ben. ama bazen ben de yapıyorum galiba. bu naz konseptini anlamadım ben ya.

mal misiniz olum ya!! çocuk toplum ya yemin ediyorum..

malum başlığa foto attım bakın bi la.. uyumam lazım :(

bu zamana kadar geçmediyseniz bu saatten sonra geçseniz de kullanırlar sizi bence. ya da iktidar falan değişir kalırsınız öyle. siz kaybeden taraftasiniz, zorlamayın bence.

yüzümdeki ifadeyi dm üzerinden yorumlarsanız sevinirim. sizce aklımda ne var, nasıl hissediyorum?

keklik gibiiiii kanaaaadımııı süüzmeediiiiiim....

keklik

sağlıklı yaşam tarzını oturttum oturttum. oturtamadin: beş seneye gelsin kolestrol, şeker haplari, kalp pilleri, endoskopiler, kolonoskopiler...

dedeye sahip çıkın :(

(bkz: nefise karatay)

bir efsane

mütevazo

ben senin gözlerinin içine bakiyorum ve...

hayat sırrının suyunu
çeşmelerden bulamazsın
ansızın bir deli çaydan
içersin de kanamazsın

bir seans olmuş 4000tl afedersin.. haftada bir baslayip ikiye, sonra üçe çıkıyor. 48000 tl. hadi terapistin de indirim yaptı çok geliyorsun diye olsun 40000 tl. bu parayla neler yapılır falan diye değil de nasıl gitsinlerdi insanlar psikologa.

gitmeyebileydim hiç gider miydim psikologa
gitmeye, bileydim
gider: miydim
hiç: psike

evde oturuyorum, hayatmi sorguluyorum sabah doktora gittim, kısmı kolonoskopide polip göründüğü için tam kolonoskopi yapılması gerektiğini söyledi. haftalardır kafamdaki depresif düşünceler, ölüm kaygıları somut bir gerçekle yüzleşmek zorunda kaldı. arkadaşlarıma koşa koşa anlattım hastalığımi. bir tanesinin eski eşi bu yüzden çok ciddi sıkıntılar çekmiş, bütün kalın bagirsagini almışlar falan. arkadaşlarım ilgilendi, ailem ilgilendi. anlattığım herkes ilgilendi benle. bu ilgi bana iyi geldi tabi ama bunalimdayken neden onlarla daha fazla iletişime gecmedim ki? halbuki kimine bir merhaba demek, kimiyle gidip bir kahve içmek bana iyi gelecekti. bunalimdayken pek kimseye görünmek istemedim. neden peki? bunalımda biriyle konuşmak zordur, insanin modunu düşürür. bir arkadaşım bir süredir öyle mesela ama beni daraltip daraltip dans festivaline s.ktr oldu gitti. ben de başkalarına öyle gibi görünmek istemedim ama ben öyle değilimdir halbuki. ılla insanlar beni çağırsın diye bekliyorum, ben kimseyi çağırmiyorum. kendi yasamimi, bağlarını verimli kullanamıyor veya kullanmıyorum. kullanmaya kalkıştığımda da aslında kullanamadığımi kendime göstermek için sabote etmeye meyilliyim galiba. neyse, şu tetkiklerden çok kötü bir sonuç çıkmasın da, bu meselede biraz daha kendimi gelistireyim. ınsanları çağırma meselesinde.

bir başka mesele de şu aşık olma, bir kadını yüceltme meselesi. yaşama motivasyonumu hayranlık duyduğum ve bir şekilde ilişki ihtimalimin olmadigi bir kadını yuceltip ona aşık olarak onun bakışında kurmaya çalışıyorum. bu kadın imgesine neden ihtiyaç duyuyorum? yani bunun sebeplerini yeterince sorguladım aslında ama hala bir hayale ihanet etme endişesiyle kendimi ilişkilerden çekiyorum. neyse halledeceğim. daha pratik bir insan olacağım inşallah.

kırılgandır. kibirlinin muhabbeti sarmaz, iyi bir espri yaparsın alınır falan..

olduğu gibi sevilmeye dair kontrol edemediği bir arzusu vardır. bir ölçüde veya bazen fazlaca önem veriyordur ama arzusu bunu önemsizleştiriyordur. gerçekten iyi göründüğü için ilgi görse, sevilse bile bunu inkar edecektir bu arzusunu tatmin edebilmek için. insanlar iyi giyindigi göründüğü için değil: onu "o" olduğu için seviyorlardır. genellikle anne babasının sevmeyi gösteremediği, beceremediği; çocuklukta, gençlikte çocuğun bu duygusunu tatmin edemediği için böyle bir şey durum ortaya çıkmış olabilir.

nereden mi biliyorum? tabii ki de kitaplardan öğrendim :)

su götürür bir gerçektir.

bu kostümlere gerek yoktu bence ya bilemedim. bu uçuk kostümleri olmasa belki daha rahat, daha çok dinlerdim. şarkılarını dinlerken kafamda sürekli kostümleri duruyor. çok mu korktum nedir?