cemredeniz yazar profili

hüseyin rahmi gürpınar'ın hakka sığındık eserinde geçen osman'ın fettah'a öğrettiği cinlerden sakınma duası.

sana deliler gibi aşığım
​rüzgar saçlarında oynaşırken, ben uzaktan seyrederdim onu, sanki dünyanın bütün huzuru orada toplanmış gibiydi. gözlerin ay ışığından çalmış parlaklığını; içlerine daldığımda nereye gittiğimi unuturdum, nereye gitmek istediğimi de.
​sesin bana hep uzak bir şeyden haber verirdi ki bu hayatta nadiren duyulan, ama bir kez duyunca bir daha unutulamayan türden. geri kalan her şey de zaten hep seninle ilgiliydi; seninle başlar, seninle biterdi.
​o küçük ellerin avucumun içinde kaybolurdu. burnunun ucuna kondurduğum öpücükler, günün en hafif anlarıydı ama dudakların... dudakların başka bir şeydi. içinde ne kadar sır saklıyordun, hiç bilemedim. öptüğümde her seferinde yeniden öğrenmek istediğim bir sırdı sanki.
​ay altında öptüm seni, karanlığın tam ortasında. tan sökerken, gün biterken. horozlar henüz uyanmışken, bülbüller son nakaratlarını söylerken. saydım mı hiç? saymadım, çünkü her biri ilk gibi geldi.
​ve her öpüşte aynı şeyi hissettim: ruhumun yerini bulması. ait olduğu yere sessizce geri dönmesi. seni her gördüğümde, sana her dokunduğumda, senin o kokunu her içimse çektiğimde... sanki ben yeniden var oluyordum. sanki ancak o zaman gerçektim.

para için bunu yapamazdım, etik ilkelerime ters. devlet için çalışmazdım, devlete çalışmazdım, devlette çalışmazdım. ilkinin teklifini almadım ama son ikisini reddettim. imkanım olsa askerlik de yapmam. devletleri; halklar ve bireyler için zararlı oluşum olarak görüyor, yok edilmesi gereken birer zararlı oluşum olduğuna inanıyorum.
kimsenin parasını da yiyemezdim ayrıca.

hayatta yalnız olmak çok zor; her şeyi yalnız başına yapmak, yalnız başına mücadele etmek hakikaten çok zor. hakiki manada yalnızım.
önüme çıkan engellerden de bazen çok yoruluyorum. başka bir şehirde okul okuyorum. aynı zamanda mesleğimi icra etmeye çalışıyorum. aşçıyım, sezonluk çalışıyorum.
tek başına bir iş yerine gitmek, yüzlerce, binlerce otel içerisinde seçim yapmaya çalışmak, bezen tuhaf insanların arasına düşmek... gerçekten çok yorucu. aslında ilk senemde bu stresin çoğunu atlatmıştım ama yine geldi çattı. yine deneyeceğim. bazen ne kadar güçlü olmaya çalışsam da tek başına okumak, masraflarını tek başına karşılamaya çalışmak, bir sürü insanla beraber çalışmak ve anlaşmaya çalışmak, neden bilmiyorum ama strese sebep oluyor. bir de işimi sallamasyon yapmayı sevmiyorum. hata yapmaktan korkuyorum dürüst olmak gerekirse.
yanlış yapmak, kötü bir şeye sebep olmak, bilmiyorum ürkütüyor.
yine korkunç bir sezonun içindeyiz. bakalım beni neler bekliyor?
hayatımda bu kadar boş yapan birini görmedim. söz ettiğim şu:
#3952110
bundan söz ediyorum.

aile çok yorucu bir şey dostlar. 22 yaşıma girdim. bir işim, mesleğim var. aşçılık yapıyorum. okulumu kendim okuyorum. giderlerimi kendim harcıyorum. ya bir şekilde bir düzen oturttum. iyi kötü, oldu gibi. sürekli beni ikaz etmelerinden, sürekli kararlarımı hor görmelerinden, her telefonla aradığımda bazı dünyadaki hatalarım yüzünden azar işitmekten ve 4 senedir aynı şeyi konuşmaktan ben yoruldum. her defasında aynı şey. aile insana bir yük olmamalı, sırtımı dayayacağım bir kolon olmalı. bazen diyorum iyi ki çıktım bu evden, hatta çoğu zaman. yoruldum, usandım.

galerinizdeki en estetik ayakları atın.

bu da iki.

evet gerçekten gözlemlediğim bir şey bu. iki üç tane şehir gördüm. istisnasız hepsinde aynı. ya tamamen kapanıyorlar ya da tamamen soyunuyorlar. hiç arasını görmedim. o sıradan giyinme 2010'larda bitti sanırım. bilaistisna herkeste korkunç bir teşhircilik var.
ya böyle aşırı mini, dekolte, iç gösteren tayt giyiyorlar ya da gördüğüm kadarıyla çarşaf veya burkayla geziyorlar. teyzem gibi (kendisi artık emekli hemşire sayılır. yaşlandı.) başı açık, sıradan giyinen (pantolon, etek, tişört) kalmadı. derslere jartiyeriyle gelen bir kız var sınıfta. hoş geldin yeni dünya.

artık fiziki kitap okumuyorum, okumak istemiyorum.
kindel'dan okuyorum. bu sene aldım, alalı 2 hafta oldu. o kadar çok fiziki kitabım vardı ki 2 bini geçmiştir. artık kitap hamallığından usandığım için bıraktım. kitaplarımın bir kısmını da dağıttım.

okulda bir kız var. ben üniversite ikinci sınıfım (22 yaşındayım.), o birinci sınıf ve muhtemelen 18-19 yaşında. konuşmaya çalıştım, hatta konuştum da ama arkadaşlarından asla ayrı durmuyor. tek yakalasam bir şeyler konuşacağım da olmuyor. ve dehşet tatlı birisi. konu bulmam, bir şeyler açmam, ortak bir yerde yakalamam lazım. not isteme falan demeyin. gastronomi öğrencisi olduğumuz için (meslek okulu) notları zaten hocalar paylaşıyor sınıfı geçelim diye. gözünün biri çok hafif şaşı ve aşırı hoşuma gidiyor.

kedim osman hamiledir, bütün ahaliye duyurulur.

osman'ımın dili dışarıda olmasıyla bilinir. tipi budur:

direkt toplatılıp itlaf edilmesi gereken hayvan sürüsü. doğaya yararı yok, çevreye yararı yok, bütün doğal canlıların düşmanı. biz çocukken şehirlerimizde kirpiler, kaplumbağalar gezerdi. hiçbir yerde hiçbir hayvan kalmadı. bulduğu kedi, kirpi, kaplumbağa, kurbağa çoluk, çocuk her şeye saldıran pislik sürü. kaç tane çocuğumuzu kaybettik bunlar yüzünden. hepsi toplatılıp itlaf edilmeli.

tekrar tekrar uğraşamam. yaşayıp, ölüp gidelim.

çoğu zaman izmirlilere ılık g*tlü muamelesi yapılıyor ve haklı olabilirler.

evlenmek, iş bulmak, okul sebebiyle çıkmak. ben çıktım. hem okuyorum hem de çalışıyorum. düzenimi kurdum, kendi işimi yapıyorum. sanırım bir daha dönmem.

dört veya beş senedir buradayım, kimseyi tanımıyorum.

adana, baharatlı ve kapyalı.

s*ktir git.

zoru severim ama hayat bu denli zor olmak zorunda mıydı?

şunun erkeklere söylenmesi kadar komik bir şey yok.
bir kadının kafa yapısı ile kadınınki arasındaki zerre fark yok. bilhassa şimdikilerin. hepsi şımarık birer çocuk gibi.

evet biz erkekler olarak biraz da bunu konuşmalıyız. her ramazanda aynı şey. regllerini oruca denk getiriyorlar. bu sayede hem daha az tutuyorlar hem de yatıyorlar. bizde niye yok bu?

ben mesela hiç regl olmuyorum. neden, çünkü regle inanmıyorum. inanmazsan geçer bence.