hayatta yalnız olmak

hayatta yalnız olmak çok zor; her şeyi yalnız başına yapmak, yalnız başına mücadele etmek hakikaten çok zor. hakiki manada yalnızım.
önüme çıkan engellerden de bazen çok yoruluyorum. başka bir şehirde okul okuyorum. aynı zamanda mesleğimi icra etmeye çalışıyorum. aşçıyım, sezonluk çalışıyorum.
tek başına bir iş yerine gitmek, yüzlerce, binlerce otel içerisinde seçim yapmaya çalışmak, bezen tuhaf insanların arasına düşmek... gerçekten çok yorucu. aslında ilk senemde bu stresin çoğunu atlatmıştım ama yine geldi çattı. yine deneyeceğim. bazen ne kadar güçlü olmaya çalışsam da tek başına okumak, masraflarını tek başına karşılamaya çalışmak, bir sürü insanla beraber çalışmak ve anlaşmaya çalışmak, neden bilmiyorum ama strese sebep oluyor. bir de işimi sallamasyon yapmayı sevmiyorum. hata yapmaktan korkuyorum dürüst olmak gerekirse.
yanlış yapmak, kötü bir şeye sebep olmak, bilmiyorum ürkütüyor.
yine korkunç bir sezonun içindeyiz. bakalım beni neler bekliyor?
hayatımda bu kadar boş yapan birini görmedim. söz ettiğim şu:
#3952110
bundan söz ediyorum.

hiç kimsenin böyle bir lüksü olacağına ihtimal vermiyorum. allah bu zevki kimseye tattırmaz zira. ben "hayatta yalnızım" diyebilen varsa da bunu tartışırım ve eminim haklı çıkarım. çünkü benimle tartışabiliyorsa, ben de tartışacağı bir birey olduğumdan ötürü muhatabım yalnız değildir haliyle. bu yalnızlıktan ne anladığı ile ilgili bir mesele. doğal olarak öznel bir yaklaşım. nitekim etrafında kalabalık olan insan da kendisini yalnız hissedebilirken, hiçliğin ortasındaki bir birey de yalnız hissetmeyebilir. yalnızlık allaha mahsus derler. allah kendine has bir özelliği ademe bahşetmemiş sana mı bahşedecek. sen yalnız değilsin, ilgi istiyorsun sadece.

(bkz: bir şey olmaz)

çok şey olur aslında. benliğin savaşı kazanır, kalabalıklara karşı...

(bkz: yalnız kalmak)