claranın dağdan aşağı yuvarlanan tekerlekli sandalyesi yazar profili

buralar çok sıkıcılaşmış eskiden ilgi çeken başlıklar oluyordu…
ya da ben yaşlandım bilemeyeceğim

hastalarımın elim hafif olduğu için acıtmadan yaptığımı söylediği anestezi. umarım ciddilerdir.

cennette akacak şarap sarhoş etmeyecek. huriler belki de bizim kafamızda kurduğumuz gibi değil de bize eşlikçi arkadaşlardır belki. her türlü dini kurallar bize verilmiş emanetimiz vücudumuzu korumamız için bir yol çizelgesi. allah herkesin çevresine allah korkusu olan iyi niyetli insanlar çıkarsın da böyle önyargılar kırılsın.

baskılanmaktan mı böyle kibarlarmış yoksa metaforların büyüleyici esintisine kendilerini mi kaptırmışlar bilmem ama o kadar şirin ki kendilerini böyle ifade etmeleri… şimdi story like’lamalarını bekliyoruz insanların, saçmalık.

içerden bilgi kibar erkek seviyoruz, ya da eninde sonunda kibar erkekleri tercih ediyoruz

o ara hiç bitmesin istiyordur

madison beer’in yeni çıkan albümü. çok meleksi tınılar, insanın içini huzurla dolduran parçalar var. böyle sanki odamda gizlice ağlarken biri bana sarılıyormuş gibi bir havası var. (bkz: for the night) şarkısı (bkz: kusura bakma) parçasına benzetilmesiyle çok konuşuldu.

insan uyumamak için bahane arar ya, bugünün bahanesi eskiler oldu ve döndüm dolaştım kendimi burada buldum. 5 yıl önce minicik bir kızken burayı günlüğüm olarak kullanmışım. benimle hiç yüz yüze gelmemiş insanlar hakkımda ne kadar sevimli şeyler yazmışlar… çok garip. şimdi kimler buraya devam ediyordur kimler neler yapıyordur bilmiyorum ama bir insan 5 sene içinde ne kadar değişebilirse o kadar değiştim. kendimle kavgalarım bayağı bir hafifledi, o halimden eser yok şimdi. ki iyi ki yok. o zamanlarki kendime ilerde böyle biri olacağımı söyleseydim ne çok rahatlardı. artık insanların ona ne diyeceğini düşünmek yerine insanları nasıl iyileştireceğine baktığını öğrense çok mutlu olurdu sanırım. kendi kendime konuşasım geldi. eski kendimi, kitap okuya vakit ayırabilmesini çok özledim. şimdi anca tam protezler kitabı okuyayım :d hey gidi günler. 15 yaşında dertli bir kız için gayet iyi ilerlemişim…

ben baya boş beleş bir insan oldum ya!

severiz. *

(bkz: monte cristo kontu)

çok minnoş bir film. böyle bir oturuşta izliyorsun, ne beynini yoruyor, ne sıkıyor, ne de her zaman önümüze çıkan bir senaryo sunuyor bize.
başrol abi de yakışıklıymış hani. *

bu adama çok gülüyordum bir ara, yine takip etsem yine gülerim herhalde.

saçınızı kestirmeyin. hele 3’e falan asla vurmayın.

(bkz: danla bilic)
çünkü rüyamda beni gördüğünde kafasını çevirip gitmişti. bilinç altıma böyle işlediyse selam vermemem lazım demek ki.

çay da mı içmeyelim biz artık dedirten zammın gelmesi olayıdır.

lana del rey’in geleceği yok bari pride and prejudice rozeti gelsin, ya da austen rozeti, o da olur.

kitap rozeti kısmı yapsanız mesela, hugo’lar olsa, türk edebiyatından da isimler olsa, güzel olmaz mıydı?

o zaman sugar mommy’le iyi eğlenceler size.

ben uzaktan seviyorum kedileri bu aralar, bizim buralarda kedilerde kene salgını var çünkü, hangisine baksam keneli, tırsıyorum haliyle.

temizlik takıntısı olan bir insan olabilir, ben de sevemem öyle her kediyi, ya bitliyse, ya keneliyse? n’apçez o zaman? hemen hayvan sevmemeye bağlamayın böyle şeyleri.

ayarlamayın, gerek yok. *
z jenerasyonundanım ve buna rağmen söylüyorum bakın, sadece sosyal medyadan olmaz böyle işlerden, hele sözlüklerden, aman tövbe.