double cross yazar profili

güvercin denilen kanatlı fareler değildir. ancak şehirde serçe ya da saksağan görmek, özellikle kargalar, hep güzeldir.

şehirde değil de, doğada dersek, diğer bütün kuşlar, peregrin şahininin getir götürünü yapar, o ayrı.

(bkz: alex honnold)

zamanında boğaz köprüsünde üzerine benzin dökerek intihar şov yapmıştır. ama kendisini asıl hatırlamamı sağlayan bu hareketi değil, köprüden indirildiğinde, mikrofonlar uzatıldığında ettiği laftır.

-nasılsınız?
+benzin yuttum.

(bkz: iyi çocuk ya)

doludur.

son derece basit bir kavram. sadece başkasının ne hissettiğini anlamak değil, buna anlam da verebilmektir.

buna sahip olmayan insanı hayatınıza sokmayınız.

(bkz: parabola)

yataktan kalkınca kendinize sürekli söylerseniz, bir yerden sonra inanır gibi olduğunuz cümle.

steam'de %50 indirimle 15 dolara düşmüştür.

zamanın nasıl geçtiğidir.

dönemsel olarak gidip gelen bir şey olduğunu kabulleneli çok oldu.

ilk gün bir şey olmaz.

ikinci gün yorgun hissedersiniz, ama tanklanır.

üçüncü gün çöküş başlar, düşünmek, konsantre olmak, iş yapmak zorlaşır. normalde 1 kere kontrol ettiğiniz müşterinin hesap hareketlerini 5 kere kontrol edersiniz. kollarınızı kaldırmakta zorlanırsınız. mide bulantıları burada gelir.

dördüncü gün tehlike sınırıdır.

neyse ki beşinci günü görmedim.

dolabınızda, turşu, zeytin, peynir gibi, meyve gibi, sadece arada ağzınıza atabileceğiniz şeyler bulundurun. zorlayın kendinizi. (pek sevmesem de), çikolata, protein bar gibi şekerli 1-2 şey de olsun. acil enerji kaynağıdır. parmağınızın 2 boğumu kadar olan o 2 lokma hayatınızı değiştirebilir. unutmamak lazımdır ki, 2 günü, sadece 1 tane patatesli açma ile geçirmek, tamamen aç geçirmekten iyidir.

kumar ile işi olmayan casino çalışanı gibidir.

az önce youtube gezerken karşıma çıktı. "lan bu o mu?" dedim, oymuş.

kendisi şu an 32 yaşında, güzel bir kadın olsa da, hala o dünyalar savaşı'ndaki küçük kız olarak akıllarda yer ettiği için o şekilde bakılamayan bir insan evladı. "hadi kızım, git ödevini yap" falan diyesiniz geliyor.

kredi/banka kartlarının birer birer süresinin dolması, ve banka tarafından yenilerinin gönderilmesidir.

yaşlanınca ses olsun, tip olsun, sahne performansı olsun boka dönmüştür.

bazı insanlar güzel yaşlanır, bazıları da bunun gibi her bakımdan yok olur.

kendisi, efsanevi şovalye ser duncan the tall'ın torununun torunudur.

vajinasına koyayım yazıp geçebiliyorsunuz mesela. çünkü anlaşılan o ki, a, m ve k harflerini yan yana yazmaktan daha kabul edilebilir bir durum bu.

sözlüğün en saçma özelliklerinden biridir "küfürsüzlük". çevresinden dolaşmaya devam edeceğim.

allah diye bir şey olmadığı için göz ardı edilebilecek milyon tane mantıksızlıktan biridir.

(bkz: pastafaryanizm)
(bkz: uçan spagetti canavarı)

teledünya en üst paket, sinema kanalları dahil kullansam da, en son ne zaman karşısına oturup baştan sona bir şey izlediğimi asla hatırlamadığım bir alet.

ancak her zaman açıktır. ben uyanık olduğum sürece, 7/24.

tek yaşıyorum. kapımın eşiğinden giren tek bir tane insan yok. günün çoğunu ya sporla ya da pc başında geçiren bir insanım.

televizyon evde bir "hareket" sağlıyor. o rahatsız edici, sağır edici "ıssız adada kalma" hissini engelliyor. açıyorum köşede bir national geographic, fx, id, history channel, işime gücüme bakıyorum.

psikolojik olarak arkada ses ve görüntü yaratması insanı rahatlatan bir alet denilebilir.

(bkz: yaşam koçluğu)

bu kadar düzülecek enayi varken düzmelerine saygı duyuyorum gerçi.

bazen kendinize ait olmayabilir. hayat böyledir.

unutmadan yazmak gerekirse;

gümüldür'deki yazlıktayım, o gece de purge var. filmlerden aşina olmayanlar için, belirli bir saatte bir alarm çalıyor ve ülke genelinde yarım günlüğüne her şey serbest, kanunlar askıya alınıyor yani.

saklanacak yer bulmaya çalışıyorum, bulamıyorum. daha bir kaç saat var ama geriliyorum. en son bir adam ve oğlunu görüyorum, yanaşıyorum, "siz nereye saklanacaksınız, ben de geleyim, beraber saklanalım" diyorum. "gel gel süper yer bulduk biz" diyorlar. takılıyorum bunların peşine.

beni konferans salonu gibi bir yere götürüyorlar, içeride 3-5 kişi daha var. "buraya saklanacağız, purge'ü burada geçireceğiz. süper güvenli" diyorlar.

götürdükleri yer de zemin katta, 4 tane girişi olan, koca koca, demirsiz pencerelere sahip kocaman bir salon.

"oğlum siz mal mısınız, burada hepimizi zgerler, ben burada kalmam baba, siz ölün, beyninize sokayım sizin" diyerek orayı terkediyorum.

purge yaklaşıyor.

en sonunda bir tane apartman bulup çatısına çıkıyorum, kimse gidip de random bir apartmanın çatısına çıkıp bakacak değil ne de olsa. çatı kapağına bir tane asma kilit takıp beklemeye başlıyorum. purge başlıyor.

aşağıdaki yanan şehri izlerken uyanıyorum.

neyse ölmedik en azından.