hafif zırhlı türk süvarisi yazar profili

anlar

eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
ikincisinde, daha çok hata yapardım.
kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
çok az şeyi
ciddiyetle yapardım.
temizlik sorun bile olmazdı asla.
daha çok riske girerdim.
seyahat ederdim daha fazla.
daha çok güneş doğuşu izler,
daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
görmediğim bir çok yere giderdim.
dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.
anlar, sadece anlar. siz de anı yaşayın.
hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,
gitmeyen insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
eğer yeniden başlayabilseydim,
ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
ama işte 85'indeyim ve biliyorum...
ölüyorum...

jorge luis borges

elim kolum ayağım oldu. hem sinir bozucu hem gerekli bir durum. biraz detoks lazım belki llmler konusunda.

senegal kazansın çok istediğim futbol müsabakasıydı. fakat elleriyle teslim ettiler.

çok uç örnekler dışında çalışmalar iqnun duygusal durumları da iyi modere etmekle korele olduğunu gösteriyor. pek geçerli gelmeyen durum.

sürekli dizi. benson kim siz bulun. ben kas adam olacağım.

çikolotalı süt.

burada biraz ölçülü davranmak gerekiyor. başlığı açan yazara bir açıdan katılıyorum teknik ilerliyor bilim ilerlemiyor gibi hissediyorum bazen. özellikle içinde bulunduğum alanda. bazı temel kabulleri nesnel bilgiye dayanarak yapmak zorundayız. yaşamımızı devam ettirmek için bunu yapıyoruz. aydınlanma bize pek çok pozitif maddi şart da sağlamıştır. zaten aydınlanma biteli batı bunu tartışalı aydınlanmayı ağır şekilde eleştireli çok oluyor. bence burada kritik bir nokta bilgi tiplerini çok birbirinden ayırmamak gerek. bilim adamlarının çoğunun batıl inançları garip huyları sezgisel yönleri oluyor. ben insanı bir bütün olarak görmeye inanıyorum. yani sezgisel bilgiyle rasyonel elde edilen bilgi iç içe yaşayabiliyor. kozmosu araştıran bir astrofizikçi gördüklerinden etkilenip kendi hayatı üzerine düşünebiliyor. bu kadar ayrı şeyler değiller. ben bir şiir okurken aklımda yeni bir proje fikrini bulabiliyorum. insanın mitik yanı gerçekliğinden kopuk olmak zorunda değil. insanlardan bunu aldılar son zamanlarda. herhangi bir kuruma bağlılıkları yok. "bu tradisyonel kurumlar çok iyiydi, eski kurumsallaşmış inançlar mükemmeldi " övgüsü değil. ama insanı önemseyen yanları vardı. şimdi bir input output meselesinden başka bir şey değil sistemde. insan iki yanını da beslemeli aslında iki yan demek de az kalır. düalist mantığa çok yatkınız. benim de aklıma öyle geldi. mümkün olduğunca hayatta her sorusunun cevabını tatmin etmeye çalışmalı. neden niye nasıl fark etmez. insan zihni zaten bu kadar bölümler halinde çalışmıyor. bir şarkı size günlerdir kafanızı kurcalayan bir problemi çözdürebilir.

dem - can bonomo

bu konularda stratejimiz (bkz: weaponized incompentence) budur.

uzun yıllar sonra şampiyon olan takım. o iğrenç futbola rağmen hak ettiler.

olmadığım liste. bizim gibi yazarlar üç beş dakikada bir gelir. hemen unutulur.

jiçbir jereği jok jence je.

herkesi her şeyi anlayabilir gibi hissediyorum. çok feci bir bilgelik hissediyorum. belki biraz boşvermişlik ama bıkkın değil huzurlu bir şekilde. her şey benden içeri siz senden sen benden aman anladın işte. bir yunus değiliz sonuçta. elimizde klavye var bir sağa bir sola karalıyoruz. cidden mutluyum. öyle mutluyum ki. onu da affettim galiba. gerçi kim oluyorum da neyi affediyorum. hakkıydı ne yapacaktı, nereye kadar bekleyecekti. ama huzurluyum kendimle barışığım her şeyle barışığım. biriz birim. devasa bir bütünün düşünen bir parçasıyım.

wonderkid arıyorlar. serbest kalma bedelli kontrat yapacaklar herhalde. ıskartaya çıkartmasınlar sizi dikkat.*

bir şeylerin kıyısında olmak fakat erişememek acı veriyor. ne kadar süreceğini bilsem iyi olurdu.

sen başından geçen şeyi anlatırken bak ben de şunu yaşadım denmesi. yakın arkadaşla olur da sadece mecburiyetten okulda işte gördüğünüz insanlara yapmayın be şunu. insan tabiatı tabi birisinin anıları bizim de kendi hayatımızdan bir şeyler anımsatır mutlaka. zaten yoksa çok uzak bir deneyimse empati yapmak zor oluyor. ama yine de saygıyla dinleyip sonra dahil olmak lazım. ben de arkadaşlarıma yapmışımdır. onlardan özür diliyorum burada*.

allah mesut etsin.

açıkçası yirmilerin sonu diyesim geliyor ya da otuzların başı 30 diyelim düz çok dediysem affola az dediysem de affola.