hodrey yazar profili

‎ruhum; bu sığ asrın kıyısında, derin ve dilsiz bir gurbet,
‎fikrim; bugün "delilik" sanılan, yarınları doyuracak servet.
‎siz beni kalabalıkların aynasında bir "eksik" diye tartarken,
‎ben, kendi içimde asırları ağırlayan o muazzam halvet.
‎
‎​zihnim; yarının damarlarında dolaşacak olan kutsal mürekkep,
‎yalnızlığım; bu gürültülü cehalete karşı, sessizce mürettep.
‎anlaşılmamak; bir rütbedir benim göğsümde parlayan,
‎zira her büyük ışık, önce kendi karanlığında olur müeddep.
‎
‎​kıymetim; ben bu dünyadan sessizce çekildiğimde doğacak,
‎sözlerim; pas tutmuş vicdanlarınıza birer birer çivi çakacak.
‎siz bugün beni görmezden gelmenin konforunu sürün,
‎lakin her gerçek, eninde sonunda kendi evine dönecek.
‎
‎​mirasım; ellerinizden kayıp giden o paha biçilmez istikbal,
‎sesim; sizin gürültünüzde sükût etmiş, masum ve ulu bir lal.
‎bugün beni yok sayan o mağrur ve sağır bakışlarınız;
‎yarın, mezar taşımın gölgesinde eğilmeye mahkûm birer vebal.
‎

‎ sana yazıyorum, ey göklerde asılı kalan vicdan...
‎bir çocuk uyudu bu gece, karnı tok değil, gözü yaşlı,rüyasında ekmek gördü, uyanınca öldü sessizce, sessizce.
‎biz ise masalar kurduk, şaraplar içtik,
‎"afiyet olsun" dedik, hiçbir şey duymadık.
‎insanlık dediğin şey, bir zamanlar neydi ki?
‎şimdi sadece sözlükte kalmış, tozlu bir kelime,
‎bir muzafferiyet ilanı gibi söylenir dudaklardan,
‎ama eller kanlı, eller hep kanlı.
‎sınır dediğin çizgi, toprağın üstünde kalemle çekilmiş,
‎birinin evini öbürünün cehennemine çeviren sihir.
‎"biz" dedikleri taraf, "öteki" dedikleri taraf,
‎ikisinin arasında yatan mezarlar, kimin mezarları?
‎bir anne çığlık attı, duyan olmadı.
‎belki duyuldu, ama duyan duymadı.
‎televizyonlar sustu, gazeteler sustu,
‎sustu çünkü petrol akıyordu, kan değil, petrol.
‎hükümetler konuşur, dilleri altın kaplama,
‎sözleri gümüş, yürekleri çelik, ama paslı çelik.
‎"barış" derler, silah satarlar.
‎"kardeşlik" derler, sınırları dikenli tellerle örerler.
‎bir mektup yazdım, adresi yoktu dünyada,
‎çünkü her yer posta kutusu, ama hiçbir yer ev değil.
‎gönderdim rüzgara, o da iade etti
‎"boşuna," dedi, "burada kimse okumuyor artık."
‎düşmanlık nedir bilir misin?
‎seni tanımayan birinin, seni sevmemesi değil,
‎seni tanıyanın, seni unutması.
‎komşunun komşuya yabancılaşması,
‎sokak lambasının insanları aydınlatması,
‎ama gölgelerin insanları birleştirmesi.
‎bir kuyu kazdık, derin, çok derin,
‎adını "ilerleme" koyduk.
‎içine attık ormanları, denizleri, kuşları,
‎sonra kendimizi atmaya çalıştık
‎ama kuyu dar geldi, çünkü büyümüştük,
‎büyümüştük ama büyümemiştik.
‎zenginlik dediğin şey, bir avuç toprak kadar,
‎ama biz onu gökyüzü kadar büyüttük.
‎yoksulluk dediğin şey, bir gözyaşı kadar,
‎ama biz onu deniz kadar derinleştirdik.
‎birileri güldü, borsa yükseldi,
‎birileri ağladı, borsa yine yükseldi.
‎ekonomi dediğin bu muydu?
‎insan gözyaşlarının enflasyonu mu?
‎savaş meydanlarında ölenler,
‎asker değil, insan adını taşıyanlar.
‎emir verenler, emir alanlar,
‎ikisi de ölüyor, ama farklı
‎biri toprağa, biri yatağına,
‎biri şerefle, biri utançla,
‎ama ikisi de ölüyor işte,
‎ve ikisinin de annesi aynı dili konuşuyor,
‎ama farklı bayraklar için ağlıyor.
‎bayrak dediğin kumaş,
‎rüzgârda dalgalanması güzel,
‎ama bir kefen olduğunda,
‎hangi renk olursa olsun, aynı gri.
‎duyarsızlık bir sanattır bizde,
‎ustalıkla işlenir, nesilden nesile aktarılır.
‎"ben ne yapabilirim ki?" diyen milyarlar,
‎bir araya gelse, bir şey yapabilirler mi?
‎hayır, çünkü bir araya gelmek,
‎en zor sanattır bu çağda.
‎sosyal medyada ağlarız, beğeni alırız,
‎sokakta yürürüz, yüz çeviririz.
‎dijital vicdan, analog kayıtsızlık,
‎bu iklimde insanlık nasıl yaşar?
‎bir çocuk daha uyudu bu gece,
‎karnı tok, gözü yaşlı ama başka bir nedenden.
‎gördü rüyasında dünyayı, güzel bir dünya,
‎uyanınca anne sordu: "ne gördün?"
‎"kendimi," dedi, "başka birinde."
‎belki o çocuk büyüyecek,
‎belki o çocuk unutacak,
‎belki o çocuk yazacak bir şiir,
‎şiirin sonunda soracak:
‎"insan olduk, ama insan mı kaldık?"
‎ve cevap, rüzgârda kaybolacak,
‎çünkü rüzgâr artık taşımıyor sesleri,
‎sadece tozları, sadece hatıraları,
‎sadece bizi, eskiden ne olduğumuzu.
‎şimdi sessizlik.
‎uzun, derin, anlamlı bir sessizlik.
‎belki bekleyiş, belki kabulleniş,
‎belki de en korkuncu
‎yeni bir başlangıç için gerekli olan ölüm sessizliği.
‎yazıldı: insanlığın henüz ölmediğine inananlara,
‎ve onu öldürenlere ikisi de aynı aynada bakarken.

‎mutsuzlar kervanına katılanlar
‎zincir taşımaz;
‎zincirin nabzıdır bileklerinde atan.
‎gecenin örsünde dövülmüş soğuk halkalar gibi
‎karanlığa ısınırlar
‎ışığa değil, yanmaya alışan.
‎bin gece iner omuzlarına,
‎ay değil, isi kalmış bir sema.
‎uykuları firaridir onların;
‎pişmanlık nöbettedir,
‎vicdan firarda.
‎keşkeler
‎ömür defterinin küsuratı sanılırdı eskiden;
‎oysa bu çağda bileşik faizdir hüsran,
‎her sabah artan,
‎her akşam tahsil edilen bir ziyan.
‎sorma nasıl dağıldığımızı;
‎çöl değil içimiz,
‎içimizde çökertilmiş bir meydan.
‎yutkunarak gömdüğümüz her kelime
‎boğazımıza gerilen ince bir ferman;
‎infazı ertelenmiş her susuş
‎bir sonraki çığlığa zemin hazırlayan.
‎ah’lar, rutubetli bir mahzende saklı kayıtlar,
‎kin ise karanlıkta semiren bir hayvan;
‎biz sustukça serpilen,
‎biz haklı çıktıkça şahlanan.
‎erdem artık masum bir kavram değil;
‎soğuk bir masada açılmış bir dosya,
‎üzerinde parmak izi aranan.
‎iyi olmak değil muradımız
‎incinmemek için taş kesilen
‎son insan.
‎mutluluk kervanı dedikleri?
‎belki de bir seraptı uzaktan.
‎kelepçesiz sandıklarımız
‎zinciri bileğine değil,
‎yüreğine takanlardı çoktan.
‎şimdi söyle
‎tutsak eden hayat mıydı gerçekten,
‎yoksa biz mi karanlığı ev sayıp
‎anahtarını cebimizde saklayan?
‎

‎enkaza uğramış kentlerden geçtim eskaza,
‎çatlak duvarlarla hatim ettim yalnızlığı.
‎küllerimden her doğuşum, aslında bir eksilme;
‎gönlümden düşürdüğüm ayların gurbetindeyim.
‎​yokluğu sordum tokluğun o sağır baharına,
‎cevap diye bir avuç zehir bıraktılar avucuma.
‎adımlarım yorgun, anılarım ise kimsesiz;
‎bir boşluktan diğerine devriliyor gölgem.
‎​çünkü öğrendim ki bunca yoldan sonra;
‎insan en çok, kendinden vazgeçtiği yerden vurulurmuş.
‎

‎varlık, yokluğun üzerine çekilmiş ince bir perdedir,
‎ben o perdeyi kanatarak kendi içime sızdım.
‎zaman; kemik sesiyle ilerleyen sağır bir saattir,
‎daha doğarken, ölüme binlerce mektup yazdım.
‎
​zihnim; kendi celladını besleyen bir dar ağacı,
‎hangi fikre tutunsam, ip boynumda acılı bir sancı.
‎dünya dediğin; zehrini balla sunan bir yabancı,
‎her yudumda ruhum biraz daha daralır,yutkunur darağacı.
‎
‎

enkaza uğramış kentlerden geçtim eskaza,
çatlak duvarlarla hatim ettim yalnızlığı.
küllerimden her doğuşum, aslında bir eksilme;
gönlümden düşürdüğüm ayların gurbetindeyim.
​yokluğu sordum tokluğun o sağır baharına,
cevap diye bir avuç zehir bıraktılar avucuma.
adımlarım yorgun, anılarım ise kimsesiz;
bir boşluktan diğerine devriliyor gölgem.
​çünkü öğrendim ki bunca yoldan sonra;
insan en çok, kendinden vazgeçtiği yerden vurulurmuş.

insan; henüz gerçekleşmemiş bir ihtimalin özlemiyle, artık var olmayan bir geçmişin gölgesi arasında yankılanan, ama yalnızca şimdinin sessizliğinde kendini bulan sonsuz bir boşluktur