ilmek-sayar yazar profili

besledim, büyüttüm, tilkilere gece atıştırmalığı oldular ne yazık ki. çok ürkek ve hızlılardı.

az önce son bölümünü izlemiş bulunmaktayım. beğenmedim. kimse de beğenmemiş galiba.
80ler, 90lar yılı söz konusu olunca bütün klişeler sıralanırken, 2000ler yılını bu kadar yüzeysel işlenmesini anlamıyorum. giydir liselilere kot ceket, ver ellerine tuşlu telefon, 2000ler playlist arka planda açık olsun. tamam oldu da bitti gibi düşinüyorlar galiba. 2001 yılında liseden mezun olmuş biri olarak beni o yıllara götüremedi. liseli gençleri ve o yılları hep apolitik gösterme çabası var. 80ler de ülkücülere rahat rahat giydiren insanlar, 2000ler söz konudu olunca o malum insanlar hakkında konuşmuyor, en ufak bir imâda dahi bulunamıyorlar.

oyuncuların lise hali ile şuan ki hali arasında dağlar kadar fark var. sürekli bir gizem oluşturmaya, zoraki ters köşe yapmaya çalışılmış. ama olmamış.

gökçe bahadır ın hatrına izledim.

yeğenleri bir arada görünce, maşallah dedikten sonra, okuyup üflüyorum.

yaklaşık bir yıldır aboneliğim var, kızımın izlemek istediği çizgi filmleri yayınlıyor diye üye oldum, belki ben de bir şeyler izlerim diye düşünmüştüm. türk dizileri çerezlik, anlık popülerlik kazanıyor sonra unutuluyorlar. öyle akılda kalıcı, üzerinden seneler geçse bile tartışılacak bir yapıma rastlamadım.
belgeseller bir tuhaf. sandelyeye birileri oturuyor bir şeyler anlatıyor, sonra film sahnesi falan giriyor araya. belge, gerçek video, resim falan yok. hepsine maksimum 10 dakika dayanabildim.
hakketmiyorsun netflix bu ilgiyi, bu parayı.

ben arka sırada oturanların cezasıydım. en arka sırada oturan 4-5 kişilik erkek grubu vardı, gırgır şamata hiç eksik olmazdı. ben ise en önde tek başıma otururdum. sessiz sakin ders dinlerdim. öğretmenlerimin sabrı taştığı zaman, en arkada oturan haylazlardan birini yanıma oturturdu. zavallılar. sessizlikten baygınlık geçirir gibi oluyorladı.