kibirli cennet firarisi yazar profili

üst not : sonunda bir miktar veda barındıracaktır.

bugün ne kadar kötü geçebilirse o kadar kötü geçti. geçen haftadan beri bekliyorum, bugün venüs-jüpiter kavuşumu var diye. güya dua edip manifest yapıcaz kızlarla... al sana manifestin kralı geliyor.

bir ay önce bir tam gece boyunca uğruna göz yaşı döktüğüm adamı kalbimden çıkarıp atma kararıyla uyandım bugün. 5 yıl sonra. bugün anılarımızla, konuştuğumuz tüm o keyifli zamanlarla son bir kez zihinsel jenerik yaşayıp vedalaşma kararı aldım. çünkü o gitmeden doğru adam gelmeyecek artık bunu çok iyi biliyorum. bu şekilde tek haksızlık doğru adama yapılıyor çünkü...

neyse kafada bu planla uyandık ama enerji sıfır. moral sıfır. sabahtan beri başladı normalde 3 haftada gelecek müvekkil kırmızı alarmının bir güne yığılması hali. %99'u hatır işi. yolda car car aramalar. cevap verecek enerji var mı, eh işte güç bela.
ofiste zor durdum, hallettim işlerimi. kendimi dua edebileceğim bir yere atmam lazım. bugün törensel geçmeli diye bir düşünce var içimde.

bu arada haftasonu en kıymetlimle * yaptığım telefon konuşmasından beri ellerimin içi paramparça.. onu da belirtmiş olayım. bugün artık çingenelerin fal için baktığı çizgilerden yırtılmaya başlamıştı cildim.

her neyse, ofisten dışarı attım kendimi. hadi kcf biraz pozitif ol story paylaş hadi kızım telkinleriyle akıyorum yolda. hep gittiğim kilisede tam anılarımla vedalaşırken başka bir hatır işi için car car telefonum çalmasın mı... salaklık yemin ederim bende. sinir sistemim 5 dk dua edip bir tane de mum yakma süresince bekleyemeyecek kadar alarm halinde. çarmıha gerili isa heykeli beni süzerken elaleme mesajlar gitti bugün st antuan'da...

anılarımla vedalaşmam da b.k oldu. hastalığım vs tam her şeyi sallayıp içmeye niyet edecektim ki son anda tuttum kendimi kahveye geçtim. aaa nasıl unuturum geçmeden önce bir hatır işi için daha arandım. çünkü kcf, gazetenizin ücretsiz pazar eki. bayiinizden ısrarla istemelisiniz...

kahveden sonra ayaklarım beni malum kişiyi ilk ve de son kez kez gördüğüm yere götürmeye başladı. rota yeniden hesaplanıyor... vapura bindim. bindim binmesine lakin bir de arkadan bana bir mesaj yağmuru gelmesin mi... kcf sana bunları anlatmayacaktım normalde çünkü ne zaman anlatsam çözüm buluyorsun ve mahçup oluyorum... ama içim çok dolu anlatmam lazım lakin lütfen hiçbir şey yapma... o mesajların hiçbirine cevap bile veremedim çünkü okuduklarım içime taş gibi çöktü. göz yaşım içimde dondu kaldı.

kcf vapurda sadece başını kaldırıp üstünde morning star yazan gemiyi görünce kıyıya yanaştığını anladı.

şimdi neredeyiz, kadıköy sahil. artık mide bulantısından düşüp kalma seviyesine gelmiş haldeyiz. son kez -ritüeli tamamlamak için- malum mekanın önünden geçtim. artık gönül rahatlığıyla kapanış yapabilirim dedim. hadi bi yemek zamanı o zaman (yere yapışmaya beş var çünkü).

oturduğum mekanda bir başka mesaj dalgası. bu sefer çok milyonluk hatır işlerinden birinin samanlıkta iğne aramalı taramaları. kendime şunu çok söyledim, kcf işin sahibi kendi meselesini düşünmüyorsa sana ne oluyor dedim, yok içerdeki deli kız dinlemiyor.

bakın en son garson beyle aramızda şöyle bir konuşma geçti,
-hanımefendi enginar dolması söylediniz ama... yenme usulünü biliyorsunuz değil mi? böyle yapraklarıyla... (o sırada çatalla içindeki pilavı yiyorumdur)
+biliyorum beyefendi sadece şu an ellerim tutmuyor, yapraklarını koparamıyorum...

aynı garson aradan 15-20 dk geçtikten sonra gelip şöyle dedi, uzaktan göz hapsimdesiniz, iyi görünmüyorsunuz yardımcı olalım isterseniz...

adama diyemedim ki iki saat sonra muhtemelen yediğim her şeyi istifra edeceğim diye...

kalkıp apar topar eve dönmeye çalıştım. ayaklar yeni yeni tutmaya başlıyor. çünkü kcf lokantada istifra etmemek için ağlamayı tercih etti. başka türlü vücudumdaki titreme hissi geçmiyor çünkü. ki cehennem sıcağı bile olsa yanımda trençkot vs olmadan asla dışarı çıkmam.

tam yola koyulacakken bir de kim arasın... bir zamanlar koyun koyuna uyuduğum kuzenim. alo kcf bana avukat lazım boşanıyorum. ablam kurban olayım teker teker gelin...

zaten abimi düşündükçe vücudum çöküyor, bir de kuzenim. bakın bu iki insan da ciddi adaletsizliklere uğradı.

en başta ne demiştim, bugünden çok umutluydum, venüs jüpiter kavuşumu vardı. gökyüzünde o iki gezegeni yan yana seyrederken geldi bu telefon.
şimdi soruyorum allah'ım, beni bu kadar haksızlığın orta yerine ne yapayım diye gönderdin....
yolda hala bugün daha ne kadar kötü geçebilir diye düşünürken, binama girdiğim zaman asansörde mahsur kalmış kedi üstüme fırlıyordu az daha.

kendimize hayrımızın olmadığı günde kediciğe nefes aldırdık en azından.

görüyor musun akrep kral, bi seni bırakmaya niyet ettik, evrende taş üstünde taş kalmıyordu az daha... ama kararımdan dönmedim. seni bıraktım bugün.
hem de yeni bir sayfa açarak değil defteri komple atarak.

bugün yolda bir yandan midemi üşütmeye devam ederken düşünecek bol bol vaktim oldu. bugün itibariyle tek önceliğim hayatımın çerçevesini yeniden çizmek. herkesin sorumluluğu üzerime öyle fütursuzca boca edilmiş ki, benim hayatımda bana yer kalmamış.

bugün mesleğimi bırakmaya karar verdim. bu işi sevmediğimi iliğimde hissettim. başarı, para veya övgüyle kandırmayacağım artık kendimi daha fazla.

ve bu mesleği bırakıp başka bir yol açana kadar bazı şeylerden biraz uzaklaşma kararı aldım. kafa izninden yeni döndüğüm için izin alamıyorum lakin uzun bir süre burada olmamayı düşünüyorum. önemli birkaç kişide telefon numaram var zaten. kendinize iyi bakın, sağlıcakla kalın a dostlar.
*
ve lütfen şu firarinin öğüdüne kulak verin: gerçekten ne istediğinizi bulmak için lütfen dönüp içinize bakın. yoksa kader, hayatınızı paramparça edip sizi binlerce parçalık bir kalp yapbozuyla başbaşa bırakıyor.

herkese sevgiler, keyifli sözlükler...

lucifer haydarpaşa limanı'nda...

düz vitesten alacağı zevki almıştır.

lakin bence otomatik vitesle araba kullanmak hiç zevkli değil. ben kafamdaki şeyi arabaya anlatamıyorum, dinleyip dinleyip bildiğini okuyor sanki*. ama düz vites öyle mi, motor aniden "sen abdülhamid'i savundun" bile diyor.

an itibariyle online'ız...

içinde oturmayı çok sevdiğim mekan. iki farklı köşede cam kenarı yerim var, aşırı güzel kafa dinlemelik noktalar. sokakta oturup konuşan insanları her şeyi gören göz gibi izliyorum.
bugün canım daha ne kadar sıkılabilir diye düşünüp kendimi bir alkol masasında bulmamak için son anda buraya çöktüm.
hadi bakalım hayırlısı...

not: sütlü kahve içiniz...

senin için dua ediyorum.

şimdi ve sonsuza dek. ve de başka evrenlerde. her daim.

böyle gidersem, sezen aksu şarkısı.

bir sanatsal etkinlik daha ve ben yine tek başıma oturuyorum.
şu hissi tekrar tekrar yaşamamak için uzun zamandır hiçbir etkinliğe gitmiyordum lakin bugün yine bir başıma festival broşürü ile balkonda oturmuş çiftleri kesiyorum.

artık hayatımı o' nun gelmesini bekleyerek ertelemiyorum ama bazı şeylere çok fena geç kalıyoruz sevgilim haberin olsun...

süreyya operası...


içerden gelen edit:

wolfgang amadeus mozart a ait bir opera eseri.

inşallah bir aksilik çıkmazsa bu akşam süreyya operası'nda izleyeceğim. şimdi oyuna dair bir tereddütüm var zira mozart'ın en eğlenceli operam dediği don giovanni bile beni izlerken derinden etkilemiş bir eser. bu ne kadar etkiler bilemiyorum. öte yandan kızın kaçırıldığı saray, bir türk'ün sarayı. *
öyle ya da böyle türkler opera eserlerinde de kendilerinden söz ettirmeyi başarmışlar...

ayrıca (bkz: rossini) - mehmet operası

son olarak, ulan mozart sen nasıl bi adamsın da her eserinde esas kadına konstanze demeyi tercih ediyorsun.. insan bi kcf dener... neyse izleyecek herkese iyi seyirler.
entarimizi giydik, takılarımızı taktık, makyajımızı yaptık beklemedeyiz..

spin kuantum döner.

saat yönünün tersine akan lezzet...

sayın romalılar bu konuda söylemek istediğim bir derdim var.
son zamanlarda çok sevdiğim* insan dolayısıyla çok üzgünüm. neyse. üzgünlüğü, kanaatimce hayatında varoş bir kadın olmasından kaynaklı.
daha dün bu konuda sohbet ettim yakınlarımdan biriyle.
varoşluk öyle her zaman dış görünüşe vurarak göstermiyor kendini. emin olun daha fazlası.
varoşluk insanın karakterinde olan bir şeydir.
duvar bir yerden su çekiyordur ve kısa süreli önlem almak için boya yaparsınız, iki gün sırıtmaz ama illa ki altından o kabarma çıkar günün birinde.

varoşluk böyledir işte. dış görünüşle, parayla, ortalama seviyede lisans eğitimiyle vs asla geçmez sadece maskelenir.

herkes aileden varlıklı değildir olmak zorunda da değildir. lakin aile adabı, edep, terbiye ve asalet yoksa ve de en önemlisi kişi bunlara sahip olmadığının farkında değilse....

varoşluk en temelde kişinin haddini bilmemesidir a dostlar. duygusal, kültürel, fiziksel ve maddi anlamda.
bu söylediğim cüretkar insanlara veya sınırını görmek için kendini aşmaya çalışan insanlara yapılmış bir meydan okuma değil.

bu haddini bilmeme hali farkında olmadan ayakta s.çma, kendini rezil rüsva etme halidir.
istemeye hakkı dahi olmadığı şeylerin doğuştan hak sahibi olduğu sanrısıdır.
bunu ister iki gündür tanıştığı flörtünün ilgisinin tamamını beklemede görün ister düğün alışverişinde kendini kaybeden gelin kızda.

hakkı olmayan bir şey el uzattığının arsızlığı ve çirkefliğini siz anlamasınız da kalbiniz hisseder.
varoşluk böyledir. ve maalesef kadınlarda daha çok görülür.

allah tüm sevdiklerimizi korusun.

küresel ısınmadan sebeptir.

şimdi git giy bakalım o deri pantolonu, siyah tişörtü. sıkar değil yakar...
bir de eğer hayatınızı bundan kazanmıyorsanız metal müziğin bir emeklilik yaşı var. bir yerden sonra beyin bu müziği ancak nostalji modunda kaldırabiliyor.

şu an benim bas gitarım ve abimin elektro gitarı abimlerin evinde dekor niyetine duruyor. küçük yeğenim bas gitarıma sarılarak uzayan boyunu ölçüyor.

koşarak uzaklaşılması gerekir.

bu kafalar bırakın yetişkinliği, ergenliğe bile adım atamamış oluyorlar.

(bkz: dolores umbridge)

şu kadın bile beni pembeden soğutamadıysa kimse soğutamaz.
hoş pembe sevmekle giymek de ayrı şeyler ama şimdi bundan size ne..

haklı çıkacağını bildiğin halde inatla yanılmayı ummak...

dün gece buradan ismi lazım değil bir yazarla sohbet ediyoruz telefonda, konuşmanın bir yerinde adımı söyleyecek gibi oldu ve dümdüz "senin adın neydi ya" dedi.
telefonuna ne diye kayıtlıyım diye sordum, "cennet" dedi.
hayatımda ilk defa kendimi sahne adı olan insanlar *gibi hissettim...
bu nicknameler çok tehlikeli azizim, paralel evrende birinin cenneti olmuşuz haberimiz yok.

gelmiş geleceği kadar. harf değiştirip içine nokta veya yıldız ekleyip istediğini söylüyor zaten yazarlar.

çok tuhaf şekilde 2025 yılı içinde iki farklı gün bu eylemi deneyimledim.

birinde otelden anıtkabir'e kadar gidip, kabri gezip sonra oradan kızılay'a kadar yürüyüp sonra babamın takıntılı şekilde sevdiği köftecisine gittim. kucağımda bir sırt çantası, yaralı ellerle ve yaralı bacaklarla ortalıkta muhtar gibi dolanan babamın arkasından yürü allah yürü. felaketti. içimden abime küfretmeme az kalmıştı.

ikinci seferde de abimle yürüdük. bana anılarını anlattı. yavrum anestezi etkisinde olduğu için bir aşağı bir yukarı gidip geldik.

iki gidişimde de saçma sapan haller yaşadık geçti lakin.

her şeyi bırakıp yeni bir başlangıç yapmak.

verilmiş tüm sözleri, edilmiş tüm yeminleri, tutulan kinleri, sabırla beklenen dönüşleri, hasret kalınan vedaları, kıymık gibi batan yarım kalışları...

varlığımdan, kişiliğimden ve de en önemlisi hep orada duruşumdan emin olan herkesi şaşırtıp bir sabah çekip gitmek.
hayatlarında hiç olmamış, bu dünyada hiç tanışmamış gibi.

birkaç kişi tanıyorum, kaç hayat yaşarsam yaşayayım onları bir şekilde bulup yine arkadaş olacağımdan emin olduğum. sadece onları bavuluma atıp hiç bilmediğim bir yerde sıfırdan başlamak istiyorum.

cesaretimi toplayıp bir adama güvenmek istiyorum. tek bir an olsun kontrolü o'na bırakmak, beni mahvetmeyeceğine inanmak, kafasının içinden geçenleri oturduğum yerden merak etmeden huzur içinde başımı omzuna koymak istiyorum.

ölüme bir an için çok yaklaşıp zihnimde taşıdığım tüm ağırlığı o perdede bırakmak istiyorum. ölüme bir perdenin ardından bakmak istiyorum. biri çıksın ve beni o kadar yakınken o perdeyi aralamaktan alıkoysun istiyorum.

zeki müren'i haklı çıkarmak istiyorum. elbet bir gün buluşalım istiyorum. aldebaran kralıyla dünyayı ters yüz etmek istiyorum.

aşırı düşünceli bir adam.
bütün zevklerimi bilir ve önemser.

misal, antik yerleri çok severim, bi görüntülü arar kızım bak machu picchu dayım der.

kahve çok severim. brezilya, venezuela ve envai çeşit yerden arayıp şu an seni düşünüp kahve içiyorum der.

şelalelere bayılırım. gidip ikazu şelalesinin önünden arayıp "şimdi burada bayramda yaptığın yemek çok iyi giderdi" der.

az önce de çok beğendiğim goldan gate köprüsünden konum atmış bana, sanırım artık görüntülü aramaya utanıyor.*

gün pekmezini de çok severim. hissediyorum bir hafta sonra kanada'dan akçaağaç şurubu fotoğrafı atacak ...