vişneizm yazar profili

oyuncak bebekti. ben değil ama misafirliğe gelen deccal çocuk atmıştı aşağıya. kıskançlık krizine girip bebeklerimin kollarını, bacaklarını sökerek fırlatmıştı. ağlamaktan helak olan o çaresiz çocuk bendim.. yıllar geçti üzerinden şimdi onunla karşılaştığımda halen kötü olurum. benim için tramvatik bir anıydı bu. **

ben mandal atardım ama aşağı attıklarımı toplayıp tekrar yukarı çıkarır bir daha atardım..*

aynı sorunun defalarca sorulması.
takıntılı bireyler istekleri cevabı alana kadar aynı konuyu sürekli tekrar ederler. o psikolojik baskıyı hissettikten sonra, normal bir şekilde yoluma devam etmem imkansız. iç kaygısını susturamayanlar senin de kaygılanmanı sağlarlar. böyle bir durumda itinayla raydan çıkılır. allah ne verdiyse yenilir, yutulur.

selam gençler,
baharın gelişini kutladınız mı?
ben kaçırmış olabilirim..
her mart ayında 'ben mart ayını sevmem' diye açılış yapıyorum..
bu kez geldiğini unutmuşum. bugün 2 mart, bu aya gizlice giriş yapıyorum. kutlu doğum haftasına giriş yaptım -2,5,20- martta sevdiğim güzel insanların doğum günleri var. sanırım mart ayında doğanları seviyorum. içli kelebeklerim benim..

marteniçkaları da bağladıysak kolumuza bizi kim durdurabilir. yürü ya kulum..

ben yazana kadar gün aydınlandı, aydınlık havada çalışmaya başlayabiliriz..

toplumumuzda sertlik ve baskınlık halen güç simgesi olarak görünüyor. oysa biraz derine inildiğinde, güvensizlik, değersizlik hissiyle baş etmeye çalışan insanların üzerine geçirdiği bir zırh olduğu anlaşılıyor. otoriter ebeveynler tarafından yetiştirilen ve baskılanan erkek çocukları aslında incindikleri bu duyguları görmezden gelerek, hayatlarına giren kadınlara eziyet ediyorlar. bu sağlıklı bir insanın yaklaşımı değil.
bu kafayı artık değiştirmek lazım, bir güncellemeyi hak ettik bence..

evcil hayvanlar sanki sahiplerinin küçük, tüylü ve konuşmayan halleri gibi.. gözlemlediğim kadarıyla çoğu aynı ruhu taşıyor. şaşırtıcı bir durum.

pazar ortamlarına adapte olamıyorum hatta biraz çekinirdim de: birden sesler yükselmeye başlıyor, harala gürele bir şeyler oluyor, anlamıyorum, zarif ruhum bunu kaldıramıyor..* ama kanıksadığım bir pazarcı var, senelerdir bir tezgah belirlenmişiz mesela iletişimimiz iyi direkt poşet uzatır, hangisini istiyorsan seç doldur der. insanın bildiği, güvendiği yer olacak canım her zaman derim. geçen denk geldim,- o gün pazar kısmı bana kaldı- benim alış veriş yaptığım tezgahtan bir kardeşimiz müşteri ile atışmaya başladı. ben pazarcımı ezdirir miyim? bulmuşum beni bilen, sorgulamadan poşeti uzatan güzel insanı onu yalnız bırakır mıyım? biz de deriniz, biz de boş değiliz.. pazarcımızı o buhranlı ortamda tek bırakmadık çok şükür.. böyle pazarcılara sahip çıkın..

gün selamlama eylemleri yurt genelinde tüm hızıyla devam ediyor.
günaydıncılar kar, kış demeden sahada..

vişne'nin ruh haline dönüyoruz,
mikrofon sen de vişne:
ayol bu ne soğuk, hava çivi çivi..
üste üste geçirdik bir kaç şeyi,
ne yapacağız yani açtık yine grup vitamini,
anca böyle çekebiliyoruz dertleri..
*
senin derdin dert mi ki acanım?
benim derdim yanında
senin etik sorunun var
benim kepek sorunum..

muhabir arkadaşımız:
rengarenk dertlerimize; mavi, turuncu, siyah..
geçer mi böyle eyvah!
al cuma günü geldi al, geldin işe al ne oldu?
*
eskiden mendil yeterdi
silmeye gözlerimin yaşını
şimdi tuvalet kağıdına
yatırır oldum maaşın tamamını

bugünde başardık dostlar.. ülke çapında en hareketli sabahı kendi imkanlarımızla yaratmaya çalıştık..
erken kalkanlar birliği sabah bültenlerinden bildiriyor:
ulusal günaydın seferberliğine sen de katıl.. burada gözler yarı açık ama panik olma herkes kontrol altında..

benim kalemim değil nefesim kuvvetlidir.
(bkz: nefesi kuvvetli yazar)

'bir yetkili üflesin'deki yetkili.

güzellik gözde değil zihinde demişler. insan zamanla bir şeye ermeli adı illa kemal olmak zorunda değil.
erelim, güzelleşelim..

yeni grup oluşturuldu: isviçre alplerine doğru
grup yöneticisi: heidi
kurallar basit: sadece dingin olanlar katılabilir.
ben günaydıncı tayfayı toparlarım, onlar gelirler.. *
(bkz: yürüyelim arkadaşlar)*

kirpik kıvırıcı hiç kullanmadım, kullanmam da. o şeyi gözüme sokamam..
illa kirpiklerinizin kıvrık durmasını istiyorsanız, kirpik liftingi tavsiye ederim.
tek bir işlemle beş-altı ay boyunca etkisini görebiliyorsunuz.

aktif değilsem ve grupta çok muhabbet dönüyorsa çıkarım. oradaki konuşma sayılarına çok kafam takılır. kimseyi uzaktan takip etmek istemem, öyle bir alışkanlığım yok. bu gruplara zaten haberim olmadan alınıyorum..
bazı gruplar bir dönem hareketli olur; ortak bir motivasyon yakalanır sonra kaybolur.. bu gruplarda sıkıntı yok; arada iletişim kurup bir bağ hissediyorsam kalırım. ama mesela üç ay sesi çıkmayan bir grup, benim için varlığını kaybeder açıkçası.. kalmak içinde kendimi zorlamam her türlü çıkarım..

kalsam mı, çıksam mı ikilemi yaşıyorsan tabii ki çıkacaksın..
grup adını değiştir: ikilemsiz.

(bkz: küçük hesapları zeka parıltısı sanıp sevinmek)

bir ilanda denk geldim; 'seni öne çıkaranlar özellikler' diye maddeler halinde sıralamışlar..

güçlü iletişim,
yüksek sorumluluk
yüksek koordinasyon....
yüksek maaş beklentisi (tabii ki bu madde yok)

ama şunu da düşünüyorum: çok yükseğe çıkmanın bir bedeli olmalı. yüksek yüksek tepelere ev kuruyorsanız bir bedeli olmalı.. kaç şirket bunun karşılığını ödeyebiliyor? en düşük maaş aralıklarını filtreleyip en yüksek kriterleri seçmek, işin show kısmı bence..

iletişimde güç zehirlenmesi yaşamadığı için daha başlamadan ilk maddenin üzerini çizenler; kalan adaylara proaktif yaklaşımla el sallıyor, o güzel atlara binip gidiyorlar...

analitik düşüncenizden öperim, saygılar..

fıstığı falan boş verin bunlar karın doyurmuyor. bilim 40 yaş üstü insanlara haftada 4 gün dinleme hakkı verin diyor.
bu millet köle geldi, köle gidiyor. fıstıktan, çekirdekten çok biraz da bunlara odaklanmak gerekiyor ki, beyin canlansın insanlar bir kendine gelsin. insanlar yorgun, insanlar aç fıstık diyorlar. *

aslında o durduk yere değildir, gıcık olmuştur. arada olur öyle.. ben sataşmaların karşılıksız olduğunu düşünmüyorum. bana sataşan varsa ben de yapmışımdır bir şeyler. birine sataşıyorsam hiç masum değildir, bundan da eminim.
çok şükür bugün de yüzleştik, bugün de arındık, tertemiz insanlar olduk..

her cuma akşamı alarm çalmayacak olmasının huzurunu dolduruyorum içime. o anın güzelliğini doyasıya hissediyor ve huzurla uykuya dalıyorum.. cuma akşamları bu duyguyu yaşamak için kendime hatırlatmalar yapıyorum. cumartesi akşamlarını es geçiyorum. bu benim için sadece cuma akşamı aktivitesi..

bugün alarmın sesini duymadan yağmur sesi ile uyandım. yatakta otururken, alarm çalmadan önce hemen kapattım. o anlarda çok keyifliydi..
sen kimsin oğlum diyerek o sesi kesmek çok güzeldi..
mutluluğu kendimiz yaratıyoruz, basit anlarda alarmları alt ederek.. (bkz: direne direne kazanacağız)

vizesiz viyana kapılarına bile dayanamıyoruz, peki o zaman ben kimin kapısını zorlayayım, hırvatistan mı?
görüldüğü üzere balkanlardan çıkamıyoruz. oraların soğuk olacağını düşündüğüm için ben yerleşemiyorum, kusura bakmayın, yalnızca kapılara dayanır: - geldim ulan açın şu kapıları diye bağırırım..

doğru bir tespit. ilk yarım saat başladı. dışarda gelen geçen tırlara, arabalara bakıyor, içerde ise şimdilik bomboş olan ofisi süzüyorum. kimler gelmiş diye göz ucuyla puantaj alıyorum, sisteme bir yarım saat sonra geçeceğim. en bir sevdiğim çalışma arkadaşım bugün hastaymış. henüz hava aydınlanmamış..aynadan kendime bakıyor ve sabah suretimi selamlıyorum..bu halimi seviyorum..

ilk yarım saat güne ekran camından değil ofis camından başladım..değişiklik şart..

engin günaydın'a bayılıyorum. dahil olduğu tüm projeleri güzelleştiren adam. bu dizinin senaryosunu da kendisi yazmış, yaratıcılığını konuşturmuş. samimi, absürt komedi tadında bir iş olmuş. oyuncuların hepsi birbirinden başarılıydı; özellikle bir çoğumuz artık sevmese de tamer karadağlı'nın oynadığı halit karakteri oldukça göze çarpıyor. ben kafamda halletim çünkü dedi ve hindistan'a gitmeye çalışırken cassandara'sına kavuştu.

dizinin çekildiği marmaris'e de mavi, mavi kalpler yolluyorum.. beni nasıl çekti bir bilseniz.. kalbim o mavi sularda kaldı..