vişneizm yazar profili

yalan haber olmasını temenni etmiştim. dünden beri haberleri çıkıyor galiba bu kez inanmak istemedim. çok değerli bir insandı, gençlere gerçekten örnek oldu. azmine hep hayran kaldım. elinde bastonuyla gitmediği yer yoktu. kendisiyle bir orkestra konserinde karşılaşmış, selamlaştım. belki ayakta zor duruyordu ama yine de yaşamın küçük zevklerinden vazgeçmiyordu...

en son okurlarına seslenmişti, unutmamız gerekiyor:
sıkıntılı hayat yaşadığımızın, ekonomik dertlerle boğuştuğumuzun elbette farkındayım. ancak hayat, bütün bunların içinde kendimizi zehir etmeye gelmez. etrafımıza biraz daha dikkatli bakmak, hayatımızı küçük zevklerle de olsa yeniden düzenlemek bizim elimizde.

o gençlere umut aşıladı, yalın bir dil kullandı.
verimli bir ömür yaşadı, insan daha ne ister ki?
okuyalım, gezelim ve bundan sonra ilber hocayı analım.
görevini yapan insanların anılarını yaşatmak dileğiyle..

bu hesaba göre metro turizm'in otobüsle değil yeraltından gitmesi gerekirdi.
bu arada 'yeraltı turizmi' metro turizm için gayet uygun bir tabir oldu.. büyük resmi gördüm.. .işte bu.. *

kavga edilir, bütün taşlar dökülür bir rahatlama gelir sonra 'kusura bakma, kalbini kırdıysam' denir, arkasından 'gel bir çay içelim' gelir.
ben çok severim böyle şeyleri...
helalleşeceğim kavganın da, o çayında tadı bir başka olur..

rutinin dışına çıkıyorum, sonra bir bakıyorum; içi de aynı, dışı da... konfor alanımda daha çok eğleniyormuşum demeye başlıyorum hemen, bu basit şeyi fazla çılgın bulup başlangıç noktama geri dönüyorum.

nur topu gibi bir anksiyeteniz var demektir.
yalancı bir tehlike hissi.. hiçbir şekilde güvende hissetmezsin kendini. mantığın tamamen devre dışı çıktığını bir durum.
ben araba sürmeye çalıştığımda bu anı yaşıyorum. ana fazla odaklanıyorum, aklıma sadece kaza yapma olasılığım geliyor. böyle durumlarda ya savaşacaksın, ya kaçacaksın. ben ihtimalleri fazla taradığım için genelde kaçıyorum. geçmiş travmalarla bir ilgisi yoksa aşılmayacak bir dert değil aslında. bazen de genetik faktörler etkili oluyor. anneniz, babanız kaygılı insanlarsa siz de öyle olabiliyorsanız gibi..

umarım bir gün kaygılarımızı yenebiliriz...tabii önce savaşmak gerekli..

psikolojide empati: kendini karşındakinin yerine koymak.
bizdeki empati şöyle:

giriş-sonuç.. biz de gelişme yok gelişine var..
biz de empati kurabiliyorduk bir zamanlar ama hayat bize bunu öğretti.. anca kendime empati..

selamlaşma mıdır, gelenek midir, nedir bu? ilkel bir görüntü ve gerçekten çok kötü. tostlayarak selamlaşma olmaz, hiç kimseye yakışmaz.

olmuş olmuş bu iş...

beklentiyi yüksek tutmadığım ama daha ilk bölümü ile beni içine çeken bir dizi oldu. polisiye- suç serüveninden çok psikolojik tahlilleri, gerilimi çok hoşuma gitti. dizi de hemen hemen herkes, konuk oyuncular dahil, çok iyi performans sergilemiş. sadece sibel adındaki sorgu memurunun aşırı tepkili duruşu beni biraz yordu; rolünün devamlılığı yok gibiydi.
tek plan çekimi yapılmış olmasına rağmen dizi kesinlikle sıkıcı değil. sıra dışı, ışıklı sorgu odası ve görüntü açıları oldukça başarılıydı.


ertan saban gerçeği ile bir kez daha yüzleşiyoruz efenim. bu adam gerçekten çok tatlı, şahsına münhasır bir karakter. bu durum oyunculuğunu farklı bir boyuta taşıyor. kendisi yiğit dağlı karakteri ile yazar, psikolog, suçlu, sorgu memuru, abi, baba, bacı* her şey olmuş diyebiliriz. yani fazla misyon yüklenen bir karakter. yiğit ile polis memuru eski eşi burcu'nun kişisel meselelerinden başlayan ters köşe başlangıç dizinin sonuna da yansımış; ters köşelerden düzü bulamaz hale gelmemizi sağlamışlardır.
ben yiğit ile burcu'nun hikayesinden çok sorgu ekibinin hikayesini daha başarılı buldum; bu yüzden bu eski karı-kocanın hikayesine odaklanılan son iki bölümü biraz sıkıcı buldum.

ecen uzun'un oynadığı bölüm efsaneydi.. aslında 50 yaşlarında erkek bir oyuncuya yazılan rolü ecem uzun oynamış -hem de ne oynama-kaşıyla, gözüyle her bir hareketiyle sadece oyunculuk izledim. fireya tujman dizide aklıma yer eden karakterlerden oldu.

sadece olaylar ve sorgu anlarıyla bile hikaye her türlü devam eder çünkü temelini sağlam kurmuşlar. dizinin devamını bekliyorum, umarım gelir..

hem mükemmeliyetçi olmadığımı, hem de mükemmeliyetçi olmama rağmen fazla kasıldığımı fark ettim. kendimce yine iyi iş çıkartıyorum.. tek sıkıntı şu: mucize kıvamın tam tersiyim..

sabahın 06.30’unu bana kimse sevdiremez, mümkün değil. o saati vururum ben.*

(bkz: allah başka dert vermesin denilen durumlar)
benim yarım kalan cümlelerim var. yazım hatası olmuş çok mu? *...

bana bir deniz kenarı yeter ama hava esmeyecek, tir tir titretmeyecek. sonra hasta olurum; öyle rahatlama mı olur canım.

bu nasıl zeka allahım, aklım kamaştı.

sözlük yazarlarının birbirini dövmediği başlık.. gözlerim yaşarıyor..

beni hiç bozmayın sızlanmaya geldim yine..
hastayım, mutsuzum, enerjim düşük, güne tutunmaya çalışıyorum..
motivasyonum kalmamış işin başına geçip oturamıyorum..
tatsız, tuzsuz, fersiz, nursuz öyle hasbelkader bir yaşantı.
hani biz direne direne kazanacaktık?
hani benim hayata tutunma şevkim?
hani, hani, hani...

şöyle bir ortamda nasıl prensesi kurtarabilirim?
kurtarabilene helal olsun.. ben elendim mario..

afyonun kültür delisi bak bak bak.. demek başlığı bile var.
bu adam müzik öğretmenimizdi. tam bir ruh hastasıydı. öyle travma yaşatmıştır ki bizlere müzik dersi denildiğinde midemize kramplar girerdi. veli-öğrenci desteği ile şikayet edilse bile arkası sağlam olacak ki okuldan bir gider, bir geri gelirdi. küçücük çocuklara şiddet uyguluyordu. psikolojisi bozuk olduğu halde o dönem hangi akla hizmet eğitmen sıfatıyla karşımızda oturdu hiç anlamadık.
tarih seni affetmeyecek başkadem amca. you tube da videolarına denk geldim. öğrenciler nefret kusmuş sana, yemişim sanatını.

şikayet ettik diye ispiyoncu olduk iyi mi?
beni üzdün sözlük..
hadi ekibi gönderin...

kaf dağından sonra buz dağının görünmeyen yüzünü keşfetmek için yola koyulan ekip içinde eski patronun donarak ölmek üzere olduğu görüldü. geride kalanları ise büyük bir sürpriz bekliyordu: kar canavarı ile karşılaşacaklardı...

boğaz ağrısına tazmanya canavarının iyi geldiğini düşünemezsin..
ne kadar da şapşal..

carbon copy
mailde bilgilendirmeye aldığınız kişileri bilgi (cc) kısmına alıyorsunuz.
asıl görüşme yaptığın kişi belli onlar seyirciler.
-bir tiyatro sahnesi gibi düşünelim bizi izliyorlar-
biz iki oyuncu oynuyoruz, ay pardon çalışıyoruz diyelim.. bazen kime kısmındaki kişi bana, ben ona sallıyorum. işte burası kritik: cc ye aldığın kişi sayısı fazlaysa izlenme oranı yüksek demektir..
cc alınan kişilerin sıralamaları da var:
yok efendim ilk senin müdürlerin sonra onların müdürleri ve en son gariban çalışanları ekle. onları da gereksiz ekleme sadece iş ile ilgili olanlar yeterli... burada sizi bilgilendirmeleri gerekiyor. kim kiminle ne kadar ilgili?
hatalı yazımlar..
cinnet sebebi, defalarca kontrol etmene rağmen bazen boş bulunuyorsun. bazen çok kontrol ettiğim için gereksiz bunalıma giriyorum mesela hadii gönder hadi amaaa.. bir kaç işi bir arada yapmak durumunda olduğun zamanlarda hatalı bir mail gönderdiğini fark ettiğinde maili olabildiğince erken geri çekebiliyorsan şanslısın..

ben sıkıldım ama bu işten ne yalan söyleyeyim..
herkes bilgi peşinde.. onlara 'işimizin başındayız ama siz bizim başımızda olmayın' demek gerekiyor..
basit bir iş için bu kadar stratejiye gerek yok açıkçası..