vişneizm yazar profili

görülme ihtiyacı, makul ölçüdeyse sorun değil. ancak maslow'un ihtiyaç hiyerarşisinden öteye geçip varoluşunu başkalarının onayına sunuyorsan büyük sıkıntı.
beni gördünüz mü sorusu yerine ben kendimi görebiliyor muyum sorusu daha hakiki.
duygularımı, ihtiyaçlarımı, varlığımı görebiliyor muyum?
kendi enerjisini koruyamayan, ışığını bulamayan bir başkasının değer yargısı peşinde koşturan insanları hüzünlü sonlar bekler. bir yerde tıkanırlar, tükenirler..

hep onaylanıyorsam bir sorun var.. ekranları biraz nadasa bırakmalı..

aramızda dolaşıyorlar..şaka gibi..

ben 6 gün zor dayanıyorum 6 ay diyorlar. otel benim için zorunluluktur. her tatil dönüşü eve varınca tatlı bir huzur çöker içime.. oh be evi özlemişim demenin keyfi bile başka..

bu adam milli eğitim bakanı öyle mi? ne kadar acı!
çocukların salavatına, orucuna karışan, ayrıştıran, nefret kusan bir milli eğitim bakanı yapmışlar ha..
okullarda ilahi okutacaklarına öğretmenlere, öğrencilere sahip çıksınlar..
gerçekten acımasızlık ve ahlaksızlık bu..

ahlaki ve vicdani çöküş yaşıyoruz.. çocuk katiller gittikçe artmaya başladı. merhamet duygusundan yoksun çocuklar yetiştiriliyor.
dün haberlerde milli eğitim bakanı olduğu iddia edilen bir adama denk geldim; dehşet içinde izledim kendisini. işte örnek tipler artık bu adamlar oldu: vur, kır, öldür mantığı aşılayanlar, toplumu bu ahlaki çöküşe itenler, ayrıştıranlar.. başta cehaleti benimseyen siyasilerin değişmesi gerekiyor. cehaleti öven güruh olduğu sürece bu ülke düzelmeyecek. elini taşın altına koyması gereken kişiler, nefret dili kullanıyorlar, şiddeti meşrulaştırıyorlar.. ve tabii ki her gün böyle üzücü haberlere uyanıyoruz. çok üzgünüm..

hayat bu o kadar değişken ki, her zaman deneme-yanılma payı bırakmak gerekiyor. yanılma payını çok abartmamak kaydıyla..

oyuncak bebekti. ben değil ama misafirliğe gelen deccal çocuk atmıştı aşağıya. kıskançlık krizine girip bebeklerimin kollarını, bacaklarını sökerek fırlatmıştı. ağlamaktan helak olan o çaresiz çocuk bendim.. yıllar geçti üzerinden şimdi onunla karşılaştığımda halen kötü olurum. benim için tramvatik bir anıydı bu. **

ben mandal atardım ama aşağı attıklarımı toplayıp tekrar yukarı çıkarır bir daha atardım..*

aynı sorunun defalarca sorulması.
takıntılı bireyler istekleri cevabı alana kadar aynı konuyu sürekli tekrar ederler. o psikolojik baskıyı hissettikten sonra, normal bir şekilde yoluma devam etmem imkansız. iç kaygısını susturamayanlar senin de kaygılanmanı sağlarlar. böyle bir durumda itinayla raydan çıkılır. allah ne verdiyse yenilir, yutulur.

selam gençler,
baharın gelişini kutladınız mı?
ben kaçırmış olabilirim..
her mart ayında 'ben mart ayını sevmem' diye açılış yapıyorum..
bu kez geldiğini unutmuşum. bugün 2 mart, bu aya gizlice giriş yapıyorum. kutlu doğum haftasına giriş yaptım -2,5,20- martta sevdiğim güzel insanların doğum günleri var. sanırım mart ayında doğanları seviyorum. içli kelebeklerim benim..

marteniçkaları da bağladıysak kolumuza bizi kim durdurabilir. yürü ya kulum..

ben yazana kadar gün aydınlandı, aydınlık havada çalışmaya başlayabiliriz..

toplumumuzda sertlik ve baskınlık halen güç simgesi olarak görünüyor. oysa biraz derine inildiğinde, güvensizlik, değersizlik hissiyle baş etmeye çalışan insanların üzerine geçirdiği bir zırh olduğu anlaşılıyor. otoriter ebeveynler tarafından yetiştirilen ve baskılanan erkek çocukları aslında incindikleri bu duyguları görmezden gelerek, hayatlarına giren kadınlara eziyet ediyorlar. bu sağlıklı bir insanın yaklaşımı değil.
bu kafayı artık değiştirmek lazım, bir güncellemeyi hak ettik bence..

evcil hayvanlar sanki sahiplerinin küçük, tüylü ve konuşmayan halleri gibi.. gözlemlediğim kadarıyla çoğu aynı ruhu taşıyor. şaşırtıcı bir durum.

pazar ortamlarına adapte olamıyorum hatta biraz çekinirdim de: birden sesler yükselmeye başlıyor, harala gürele bir şeyler oluyor, anlamıyorum, zarif ruhum bunu kaldıramıyor..* ama kanıksadığım bir pazarcı var, senelerdir bir tezgah belirlenmişiz mesela iletişimimiz iyi direkt poşet uzatır, hangisini istiyorsan seç doldur der. insanın bildiği, güvendiği yer olacak canım her zaman derim. geçen denk geldim,- o gün pazar kısmı bana kaldı- benim alış veriş yaptığım tezgahtan bir kardeşimiz müşteri ile atışmaya başladı. ben pazarcımı ezdirir miyim? bulmuşum beni bilen, sorgulamadan poşeti uzatan güzel insanı onu yalnız bırakır mıyım? biz de deriniz, biz de boş değiliz.. pazarcımızı o buhranlı ortamda tek bırakmadık çok şükür.. böyle pazarcılara sahip çıkın..

gün selamlama eylemleri yurt genelinde tüm hızıyla devam ediyor.
günaydıncılar kar, kış demeden sahada..

vişne'nin ruh haline dönüyoruz,
mikrofon sen de vişne:
ayol bu ne soğuk, hava çivi çivi..
üste üste geçirdik bir kaç şeyi,
ne yapacağız yani açtık yine grup vitamini,
anca böyle çekebiliyoruz dertleri..
*
senin derdin dert mi ki acanım?
benim derdim yanında
senin etik sorunun var
benim kepek sorunum..

muhabir arkadaşımız:
rengarenk dertlerimize; mavi, turuncu, siyah..
geçer mi böyle eyvah!
al cuma günü geldi al, geldin işe al ne oldu?
*
eskiden mendil yeterdi
silmeye gözlerimin yaşını
şimdi tuvalet kağıdına
yatırır oldum maaşın tamamını

bugünde başardık dostlar.. ülke çapında en hareketli sabahı kendi imkanlarımızla yaratmaya çalıştık..
erken kalkanlar birliği sabah bültenlerinden bildiriyor:
ulusal günaydın seferberliğine sen de katıl.. burada gözler yarı açık ama panik olma herkes kontrol altında..

benim kalemim değil nefesim kuvvetlidir.
(bkz: nefesi kuvvetli yazar)

'bir yetkili üflesin'deki yetkili.

güzellik gözde değil zihinde demişler. insan zamanla bir şeye ermeli adı illa kemal olmak zorunda değil.
erelim, güzelleşelim..

yeni grup oluşturuldu: isviçre alplerine doğru
grup yöneticisi: heidi
kurallar basit: sadece dingin olanlar katılabilir.
ben günaydıncı tayfayı toparlarım, onlar gelirler.. *
(bkz: yürüyelim arkadaşlar)*

kirpik kıvırıcı hiç kullanmadım, kullanmam da. o şeyi gözüme sokamam..
illa kirpiklerinizin kıvrık durmasını istiyorsanız, kirpik liftingi tavsiye ederim.
tek bir işlemle beş-altı ay boyunca etkisini görebiliyorsunuz.

aktif değilsem ve grupta çok muhabbet dönüyorsa çıkarım. oradaki konuşma sayılarına çok kafam takılır. kimseyi uzaktan takip etmek istemem, öyle bir alışkanlığım yok. bu gruplara zaten haberim olmadan alınıyorum..
bazı gruplar bir dönem hareketli olur; ortak bir motivasyon yakalanır sonra kaybolur.. bu gruplarda sıkıntı yok; arada iletişim kurup bir bağ hissediyorsam kalırım. ama mesela üç ay sesi çıkmayan bir grup, benim için varlığını kaybeder açıkçası.. kalmak içinde kendimi zorlamam her türlü çıkarım..

kalsam mı, çıksam mı ikilemi yaşıyorsan tabii ki çıkacaksın..
grup adını değiştir: ikilemsiz.

(bkz: küçük hesapları zeka parıltısı sanıp sevinmek)

bir ilanda denk geldim; 'seni öne çıkaranlar özellikler' diye maddeler halinde sıralamışlar..

güçlü iletişim,
yüksek sorumluluk
yüksek koordinasyon....
yüksek maaş beklentisi (tabii ki bu madde yok)

ama şunu da düşünüyorum: çok yükseğe çıkmanın bir bedeli olmalı. yüksek yüksek tepelere ev kuruyorsanız bir bedeli olmalı.. kaç şirket bunun karşılığını ödeyebiliyor? en düşük maaş aralıklarını filtreleyip en yüksek kriterleri seçmek, işin show kısmı bence..

iletişimde güç zehirlenmesi yaşamadığı için daha başlamadan ilk maddenin üzerini çizenler; kalan adaylara proaktif yaklaşımla el sallıyor, o güzel atlara binip gidiyorlar...

analitik düşüncenizden öperim, saygılar..