ciddi bir sorunu olmayıp mutsuz olan insanlar

bu dert kıyasından nefret ediyorum. kusura bakmayın ya daha ciddi bir dert bulamadım a* k diyesim geliyor.
soruyorlar mesela; anlatıyorum bu sefer de buna mı üzülüyorsun, buna mı takıldın insanlar ne sorunlarla ne dertlerle uğraşıyor cart curt diye bir sürü şey sıralıyorlar.
sizin küçük gördüğünüz şeyler bana kocaman mutsuzluk sebebi oluyor, dert oluyor. hatta çoğu zaman mutsuzluktan ölesim geliyor. herkesin acı eşiği ve olaylara dayanma gücü farklıdır. kimsenin iç dünyasını da bilemeyiz. bu yüzden ne kimsenin sorununu küçümserim ne de eleştiririm. sadece elimden geldiği kadar sorununa çare olmaya çalışırım. çünkü kimse bana olmuyor.

meseleleri mesele edince mesele haline geliyor. bir büyük düşünürün de dediği gibi meseleleri mesele haline getirmezseniz mesele kalmaz.

dertler şey gibidir derler.
herkes en büyüğü kendininki zanneder falan işte.

bazen bazı şeylerin eksikliğini katı haliyle görmese de hissedebilir insan. belki ismini cismini bilmediği bir eksiklik istemeden mutsuz ediyordur. ya da küçük bir problemde bile kendini yıpratan biridir. konunun ciddiyeti ve üzülebilirliği de göreceli bir şey. buna mı üzülüyorsun diyip yargılamamak gerek kimseyi. herkesin derdi kendine.

arasın hallederiz

mutsuz olmanın kendisi ciddi bir sorun değil mi diyorsunuz..??

(bkz: gebeş)

mutsuzluğu sizin "ciddi sorun" algınıza göre yaşamayan insanlardır.

şimdi öncelikle sürdürülebilir ve sürekli mutluluk diye bir kavram yoktur. mutluluk, olaylara göre değişen bir duygudur. örneğin, iyi bir haber aldığın için mutlu olursun. yeni biri ile tanıştığın için mutlu olursun gibi. yani sürekli mutlu olamazsın. huzurlu olabilirsin ama mutluluk sürekliliği olan bir duygu değildir.

mutsuzluk da aynı şekilde olaylara bağlıdır. sürekli mutsuzluk diye bir kavram yoktur. huzursuzluk vardır. hayatınızdaki kötü gidişat sizi mutsuz ediyor olabilir. hiçbir işiniz yolunda gitmiyor olabilir. bunlar sizi huzursuz bir birey yapar.

tanımları bir kenara bırakırsak, hayatında hiçbir sorunu olmayan insanların sürekli mutsuz ya da huzursuz bir tavır takınması biraz şımarıklık gibi geliyor bana. herkes için aynı şeyi söyleyemesem de genele ait fikrim bu yönde.

küçük şeylerle ya da yaşadığı an ile mutlu olan insanlara bakarsanız, geçmişinde gerçek mutsuzluğu ve huzursuzluğu tatmış olduğunu görürsünüz. bir şeyin kıymetini bilmek için, öncelikle ondan yoksun olmanız gerekir. yoksun olduğunuz şeye sahip olduğunuz anda da gerçekten ona hak ettiği değeri vermiş olursunuz.

çok neşeli insanlarda da aynı şekildedir. gerçek mücadeleyi onların geçmişinde bulursunuz. bulduğu her şeye tutunarak mutlu ve huzurlu hissettiğini görürsünüz.

o yüzden de ciddi bir sorunu olmayıp, sürekli mutsuz ve huzursuz görünen insanların gerçek duyguları henüz yaşamadığını ve hayata hiç tutunamadığını düşünürüm.

bunun bir kıstası yok. mutluluk ve mutsuzluk süreklilik gösteren bir durum değil.
çoğunluğa bakarsın durumları toplarsın, bakmışsın genelinde mutsuzsun. düşünürsün orada hangi sorunların mutsuzluğu hak ediyordu? bu da tartışılır. bazen genel bir çöküş oluyor, sorun yok gibi duruyor ama kime göre, neye göre, ben bunu da basite indirgeyemem.

mutsuzluk defalarca önüne çıkan benzer engelleyecilere karşı artık direnç gösteremediğin zamanlarda da ortaya çıkıyor.

mutsuzluğun bulaşıcı olduğunu düşünmeye de başladım son zamanlarda. etrafındaki insanların toplamı kadar mutsuz oluyorsun. mutsuz insanların yan yana gelmesiyle de bu hastalığa tutuluyorsun. kötü durumlardan ve mutsuz insanlardan kaçışta her zaman kolay olmuyor. tek başına kaldığında da kendi kendini mutsuz ediyorsan o zaman geçmiş olsun. sorunun ben olması ürkütücü. asıl ciddi sorun bu.

tamam da kime göre ciddi veya neye göre ciddiyetsiz önce bunu netleştirelim.

sana nokta gibi gelen şey başkasına dağ gibi görünebilir, her insanın sabır ve dayanıklılık eşiği aynı değildir.

bazen bu hataya ben de düşüyorum açıkçası başkasının derdini küçümsemek aslında ahmaklıktır. sen de yaprak kıpırdatmayan başkasını kökünden sökebilir. o yüzden ciddi bir sorun veya ciddiyetsiz bir sorun diye bir şey yoktur kişi nasıl hissediyorsa konu onun için öyledir.

efenim sorun'un ciddiyetini hangi haşmetmeabları belirliyor diye insan soramadan edemiyor. nerede şu grafikler çıkarın bana da gösterin, merak ettim. çıkarın gösterin dedim diye konu başka yerlere kaymasın rica edeceğim, şurada iki satırı da herhangi bir jaws hayvanının radarına girmeden yazabilme imkanımız olsun.

elinde cvsiyle sıraya girmesi gerekiyor sanki mutsuzluğun da, travma referansı yoksa öte mi iteliyoruz? bakanlık onayı mı gerekiyor nedir yani? bir sebep olması gerekmiyor, bazen sadece içsel monolog değişir efenim, olabilir. dert yolunda hepimiz acıların çocuğuyuz, kimisi bunun farkında, kimisi değil sadece.

şimdi şöyle ki hiçbirimiz aynı değiliz. aynı olmadığımız gibi duygularımız, hislerimiz, hayata bakış açımız, beklentilerimiz aynı olamaz. kimi çok güçlü, kimi bir o kadar dirayetsiz. acı eşiğimiz eşit olamaz bu yüzden "kime göre neye göre ciddi ya da değil" diye tartışmaya açık bir konu.
hal öyle olunca karşımızdaki insana ön yargılı davranmamak gerekiyor. birazcık empatı işe yarayabilir. kimisi bununla yaşamayı öğrenmiş ve her şeye rağmen mutlu olabilir kimi de ne yaparsa yapsın göz ardı edemiyordır... sonuçta hepimiz insanız.
ciddiye almamız içln illa sağlığıyla mı savaş vermesi lazım ya da birini mi kaybetmeli onu dikkate almamız için?
senin değil onun ne hissettiği önemli daha çok?
acı , dert, sıkıntı, yarıştırmaya girmeyince anlıyorsunuz bazı şeyleri.
herkesin yükü kendine ağır kimi taşıyabilmeyi öğrenmiş kimi çuvallayıp duruyor siz de öyle uzaktan bakıp duracağınıza elinden tutup kaldırın
unutmayın " iyilik iyidir ."

aslında mutsuz olmayan ama kendisini mutsuz sanan biri olabilir.

şöyle örnek vereyim: dün gece yurtta mutfağa girdim, kızlardan biriyle karşılaştım. nasılsın diye sorduğumda mutsuz olduğunu söyledi. tabi ben de sebebini sordum, belki yardımcı olabileceğim bir derdi vardır diye. şunları söyledi: "pandasuratli abla, her gün aynı şeyler. çok sıkıldım, o yüzden mutsuzum."

mutluluk ve mutsuzluk sanırım biraz yanlış anlaşılıyor. her gün içimizde kelebekler oynayacak diye bir şey yok. monotonluktan sıkıldıysanız da ufak bir değişiklik ile o günü farklı hale getirebilirsiniz. dilerim kimsenin büyük sıkıntıları, mutsuzlukları olmasın. ama arada sırada da olsa illaki canınızı bir şeyler sıkacak. onların çözülmesi bile mutlu eder insanı.

mutluluğu çok uzakta aramayın. bakın bugün ısınmak için benim kucağımı seçerek kim beni mutlu etti:

entropi arttırmak için yaşayan bir bünye insanın ki. habire düzensizliklere dalacak, kavga, dövüş, düzenleyecek, tasnifleyecek.

işte; zihin bu nedenle ''kaos'' istiyor. dalacak o kaosa düzen yaratacak. düzen varsa sıkılacak. düzeni bozmaya meyledecek.

mutsuzluk değil demek ki bu; sıkılmak, kaos aramak, düzensizlik özlemi... falan filan

mutsuzluğu ciddi bir sorun olarak görmemek gerektiğini mi söylüyorsunuz..?

şuan tam olarak böyleyim.beyaz kapatıcı aldım, sevdim.sonra hergun kullansam mi dedim,yapay zekaya sordum.hergun olmazmış ama olabilecek pudra tarzda olanlar varmış. hemen alayım dedim, sevindim.oooooo reis tamamdır bu konu derken... türkiye'de satışı yok ürünün.

1-l’oréal root touch up pudra / stick**
2- wella ınsta recharge root concealer powder (toz form)

ayıptır akp. ulan basit mutluluğunuzun ürünü neden yok ülkede?

erken antropoz yaşıyoruz şurada belki de? 20 li yaslarimi istiyorum. saçın yan taraflariharici ayni.eeee mal var türkiye'de yok. olmaz böyle şey, üzülürüm.

herkesin derdi kendine büyüktür. bacağı kopan birinin bacağı koptuğu için çığlık atar. parmağı kanayan çocuk, parmağı kanadığı için. sorunlara ciddi değil gözüyle bakmak kibirdendir. kibir çok büyük günağğğhhh.

ciddi srounu vardır
dayak eksikliği çekmektedir