istemeden birini kırmak

yapıldıktan bir süre sonra aşırı derecede pişmanlık duyulan eylem. hele ki nasıl toparlayacağınızı bilmiyorsanız kat kat beterdir, hepimiz hayatımızın bir döneminde elbet yaşamışızdır.

isteyerek dilenilen bir özür ile telafi edilebilir.

kırdığımızı biraz zaman sonra anladıysak daha da üzücü olan bir durumdur. yüreğime taş oturuyor sanki öyle berbat bir durum.

ben istemeden kimseyi kırmam. bana kırıldıysanız bunu bilerek yapmışımdır.

çiçeği dalından yanlışlıkla koparmak gibidir önemli olan solmasın diye uğraşmak, yerine yenisi açsın diye çabalamaktır.

sanırım istemeden ya da farkında olmadan yaptığım şey. genelde bilerek yada isteyerek kırarım birilerini. sertimdir çevremdekilere biraz. perdelerimi kaldırdıysam ve muhatap alıyorsam ve buna rağmen kırdıysam kesinlikle bilmeden farkında olmadan kırmışımdır.
özür dilemesini de bilirim ama.

benim bu durumla ilgili sıkıntılarım var. diyalog kuramıyorum insanlarla. belki ben sıkıntının kendisiyimdir bilemeyeceğim fakat içim içimi yiyor sonradan.çok pişman oluyorum.
tabii istemeden kırdıysam. bazen insanları bilerek kırdığım da olmuyor değil hani.

ben annemi sürekli istemeden kırıyorum. o da beni affediyor, sonra yeniden yaşanıyor, ve sonra, ve sonra.

yüzüne "anne, bu kadar vefasız olduğum için berbat bir insanım" diyemiyorum.

o yüzden, ben berbat bir insanım.

yaptım, allah kahretmesin, yaptım. içinde bulunduğum saçma ruhsal süreç yüzünden en sevdiğim insanları kırdım (biri de değil). aşırı derecede pişmanlık duyuyorum ki artık fiziksel acıya da dönüştü. bana olan etkileri bir yana arkadaşlığımıza olan etkisi beni bitiriyor. ikisine de yazıp özür diledim, yaptığından duyduğum pişmanlığı dile getirdim. biriyle konuştuk ve onarmam gereken bazı şeyler var. diğeri mesajı görmedi bile..

yaptım fakat oldukça uzun bir süre alttan aldıktan sonra ister istemez patlamak suretiyle kırdığımın farkındayım. olsun istemezdim tabiki ama bir insan sizden kendisi hakkında bir şeyi sakince yapmamanızı isterse onu dinlersiniz. üstelediğiniz takdirde karşınızdakinin peygamber sabrı bile olsa sonunda patlar. bu yüzden bir tık da olsa karşılıklı bir sıkıntı olduğunu bildiğimden vicdanım tüm suçu üstlenmiyor.

belki de istiyoruz.

ve belki de istemeden kırdım dediğimiz çoğu şeyi içten içe istiyoruz.
kurulup kurulup bir anda ortaya çıkardığım şeylerden sorumlu değilmişim gibi davranmak istemiyorum. ben birini kırıyorsam bunu istemiş olabilirim. yüzleşme olsun bu da.

daha dün birini kırdım.
istemeden oldu değil mi?
öfkemin yönü tam olarak o değilmiş gibi yaptım ama rol yapmak konusunda iyi değilim.
peki o bunu gerçekten hak ediyor muydu, ben hedef seçmiş olabilir miydim onu?
kendimi kandırmıyorum. doğru bir hedef değildi. benim tepkim belki ona bile değildi ama bir an sanki oymuş gibi algılamamı sağlayan, zihnimde dönen kötü bir oyunun esiri olmak istedim. özür bile dileyemedim çünkü kendimi anlamakta zorluk çekerken bunu bir başkasına anlatmaya çalışmamın faydasız olduğunu düşündüm. çünkü konu kendince kapanmıştı. net bir sonuca karşı boynum kıldan ince. zaten benim bir sonucu değiştirebilecek kadar büyük çabam yok.
böyle de bir dertleşme olsun.. beşer şaşar bir insan olmanın verdiği bir hüzün var içimde.
kendime de yaparım ona da derim oldu istemeden..

tüm kötü enerjilerin bir filtresi olmalı.
insan kendini gerçekten kontrol eden bir varlık olsaydı keşke..

çok korkarım.

benim minnoş kalbim öyle dan dan aklına ilk geleni söyler bazen lafın nereye gittiğini bilmeden. anlayan zaten der bu kızın kalbi saf ve temiz..

anlamaya gönlü olmayana da bahane oluyor işte..

bazen olması gerekenler olur..

isteyerek özür dilerseniz büyük ihtimalle çözülür. sonuçta insanlar birbirini zamanla tanıyor. tanıdığınız halde de kırmış olabilirsiniz. sorumluluk alıp, içten bir özür çoğu durumda çözüm olur. herkesin kötü zamanı olabilir, önemli olan düzeltme isteğidir her zaman.

insanın istemeden yapacağı tek şey osurmak pıtlamaktır.

onun haricinde her şeyi isteyerek tapar.

bir keresinde iş çıkışı eve dönerken açlığın ve amele gibi araba kullananların verdiği yetkiyle yolun ortasında duran birine ara gaz verdim ve görme engelli olduğunu fark etmemiştim. bir çocuğun mükemmek bir oyuncak görünce şaşırdığı gibi şaşırdı. o sırada anladım görme engelli olduğunu. size yemin ederim görsem ayaklarına kapanırım. beni o kadar etkiledi ve bir anda tokat gibi "nereye yetişmeye çalışıyorsun sanki!" dedi ki anlatamam. bu da benim seansım olsun madem. öyle istemeden o adamı kırdım belki de ama o asla benim olduğumu bilmeyecek olmasına rağmen benim küçük de olsa bununla yaşayacak olmam çan sıkıcı.
bununla yaşamak can sıkıcı.