nevarbiliyormusun yazar profili

ben seviyorum demek çok kolay
hadi, öl denince ölen var mı?

yaradan'ı başkasının gözünden idrak etme çabamız bizi onun uzağına atıyor. başka birinin tanrı algılayışına hapsettiğimizde onunla aramıza başka putlar koyuyoruz. "yaradan" dediğinizde kimin idrakiyle yaradan? anam babam usulü "cıs yapar/ yakar/ cezalandırır" idrakiyle onunla nasıl bağ kurabiliriz ki? otoriteyle olan ilişkimi gözden geçirdiğimde yaradan'ı da bu perspektiften algıladığımı gördüm. halbuki o, o da değildir. hem her şeydedir hem de hiçbir şey o değildir. sığınmak, aslında onu hatırlamak çabası. uzağında değiliz ki sığınalım, ayrı değiliz ki kavuşalım. çaresizlik ve çıkmaz sokaklar birer hatırlatıcı olarak görünürler hayatımızda, yolu bulmak için sıkışmak zorunda değilizdir. ama genelde böyle oluyor, neden bilmiyorum. *

#2810080

bu dünya bir rüya


yaklaşık iki yılın akabinde yine bolu yollarına düşünce dedim kendime, ben bu yollarda bişiler karalamıştım; neydi o? sonra hatırladım buraya yazdığımı, aylar sonra dedim sözlük beni çağırıyor herhalde. * normalde üstüne para verseler içmeyeceğim şu kimyasal ikisi bir arada yolculuğumun eşlikçisi, ve sinek kuşu bilekliğim.

sırtımda dağları taşıyan bir karınca gibi hissediyordum kendimi, kendimden elli kat ağırdı yüküm. dünya uzadıkça uzayan bir zindan hissiyatı verirdi, dayanmak ve direnmek zorunda hissettiğim. yaşamak bir zorundalıkmışçasına. iki koca yıl devirdim dünyanın sırtında, bir rüyadan bir diğerine. şimdi görüyorum ki hepsi geçiyor, aşılmaz olan aşılıyor. kendimi karınca zannederken bir bakıyorum kanatları olan özgür bir sinek kuşuyum! diyar diyar geziyorum, her turda hacmim genişliyor hem derinliğim hem idrakim. geçip gitmesine izin veriyorum, tutmuyorum; tutunmuyorum. acılar kemikleşti derdim bende, şimdi kuşların kemiklerindeki hava boşlukları gibi; hepsinden özgürüm. onları da serbest bıraktım.

kıpır kıpır yaşamak, kana kana doymak.

#3450820



bana geleli 6 aydan fazla olmuş. hayatımın elli dokuzuncu altı ayı.



hayatın iki yüzü var, görüneninden ziyadesiyle memnunum. senelerce görünen veçhesini inşa etmek için gösterdiğim gayreti, görünmeyeninin içinde giriftleşmiş şeyleri çözmeye yönelttim. el değmez, kuş uçmaz, kervan geçmez yanlarımı ehlileştirme girişimi.

tırtılın kelebek olma yolculuğu. tomurcukun meyveleşmesi. gözyaşının yağmurlaşması. döngülerce, genişlemelerce, büyümekler.

ankarada bir konser duyursa da gitsek.
"ele veriyordu seni sol yanağındaki gamzen"

çiçek gibi biri, mizahşör.

allahım inşallah geçmişimdeki tüm insanlar tarafından unutulmuşumdur. tutmayın kardeşim beni aklınızda kalbinizde, bitmiş gitmiş. lütfen rica ediyorum zerrem kalındıysa her birinden silinsin. durduk yere ya unutmadılarsa bi hortlarlarsa endişesi geldi. ne unutulması, unutulmamak endişelendirir beni. sapık mı ne, a.

incitirim, aman incinmesin diyerek senelerce kendini inciten biri olarak sistemime güncelliyor olduğum skill.

bir ısrarlı teklife istemediğimi belirttiğim için sevdiğim bir arkadaşım tarafından iki üç haftadır konuşulmayarak cezalandırılıyorum. eski nvbm olsa elli kere mesaj atıp gönül almıştı. istememeye hakkım var, istemediğimi dile getirmeye hakkım var. saygı duyamıyorsan, bu tamamen senin problemin. eğer hayatımdan bu sebeple çıkmak istiyorsan seni tutmayacağım. seni sevdiğim için hayatımdasın, sana muhtaç değilim. işte bu özgürlüğün tadı var ya gençler, hiçbir sütlü tatlıda yok *

*metafor canım *

alt metninde anneciğinin düştüğünde dizindeki taşları temizleyen şefkatli elini arayan başlık. bir ilişkide var olmak tartışmanın, yorulmanın, ilgilenip ilgilenilmenin karşılıklı olduğu bir müessese. tartışmayı, biraz incinmeyi, sonra yeniden inşa etmeyi göze alamıyorsak ortada bir ilişkiden bahsedebilir miyiz?

gayret gibi algılansa da çok daha farklı bir anlama gelen kelime.
çırpınmak, çarpıp durmak. oldurtma gayretinde olmak.
gayret dediğimiz bizi a noktasından b noktasına yüzdürürken, çaba gösterdiğimizde bu a noktasının üzerinde suda kalmak için çırpınmaktan öteye geçiremiyor. ve zannediyoruz ki çabalarsak ilerleriz.

ben çabamı gayret sandığım çok mücadelelerin mağlubu olmanın burukluğundan sonra anladım ki, akan yol akıyor. olacak olan oluyor, insan tatlı su balığıysa tuzun içinde zehirlenmesine, okyanuslarda var olmaya çabalamasına gerek yok. ait olmadığın bir yerde kalmak için yorma artık kendini. kendi suyunu bul.

"nasıl olur?"

t:bir soru.

tercih edilmesi zor olan. hayat bir rüzgar ve ben de o rüzgara kapılmış olan kuru bir yaprak değilim ve değilsin. insanın kalıplaşmış zihin sisteminin dışına çıkabilmesi çetin ceviz, çatlayası yok. "hayatta kalma" güdüsü aktifken savaş&kaç modundayken bunu devşirmek çok fantastik ama imkansız değil. gerçekten güzel bakanın, hali şükür olanın, memnun olanın hayatı da buna evriliyor. neysen, onu yaşıyorsun. dilindeki hayatının gerçeği oluveriyor. sürekli aşındıranın, şikayet edenin, negatif bakanın da hayatı da böyle oluyor.

kaybolduğun yolun henüz bilmediğin bir kestirme olması mümkün, ve kaybolmuş olmaya odaklanmazsan yolu öğreniyorsun. hangi penceredeysen orası gerçekliğin, hayatını nasıl yaşayacağını sen seçiyorsun. böyleymiş.

tüm cemreleri düşmüş baharın coştuğu vakit, ilyasın hızıra kavuşumu. hıdırellezimiz kutlu olsun. <3

babannemin duasıyla hepinize güzel dileklerimi ileteyim:
"artsın artsın eğsilmesin, taşsın taşsın dökülmesin"

size sistemin bug'ını şöyle söyleyeyim. o çok olmasını istediğiniz şeyin olduğunu hayal edin. kavuştunuz, oldu yani. neyi kaybediyorsunuz? istediğimiz şeyleri gerçekten isteyip istemediğimizi anlamanın yolu ona sahip olduğundaki sende gördüğün o negatif durum. o negatif durum her neyse, bu sorumluluğun artması olabilir, rahatının kaçması olabilir, o çok istediğiniz aşka kavuşmayı reddetme sebebiniz kavuşursam aşk biter gibi hissetmeniz bile olabilir. kendi kodlarını okumayı öğrenmek, kendini bilmek ve anlamak bu dünyanın tadı tuzu. savrulan değilsiniz, bizzat akışın kendisisiniz.

yirmisekizi böyle noktaladım.


olmadık yerlerde açan çiçekler beni toprağında açan çiçeklerden daha çok heyecanlandırır. içimde bir ümit hasıl olur, çiçekçiğe bak; taşı delmiş de açmış. gölgesiz, güneşin kavurucu sıcağında, rüzgarın deli estiği hem de yerden 40 metre yukarda bir taşın bağrını delip açmış. çiçeğim, sen gerçek misin?



hayatın yorgunluklarına, duyguların yoğunluğuna, çıkmaz sokakların karalanmış duvarlarına, ruhun karanlık gecelerine, çaresizliklerin kekremsi tatlarına, ayazın kestiği yaşlı yüze, donmuş parmak uçlarına, içinin denizlerinde boğulduğun zaman dilimlerine, farkındalığın, çözmelerin ve didiklemelerin artık kabak tadı verdiği analizlerin, içinin gurbetinde kalmaklığın, aidiyeti tadamamaklığın, neşeye eşlik eden buruk hüznün her birciğine teşekkür ederim. tüm yaşlarıma, hepsine bir bir teşekkür ederim.

ben artık böyle dik yamaçların, olmadık havaların, taşlarının arasında açmak çabasının, çırpınıp durmanın, azmin doğurduğu azimlerin, dişe takılan tırnağın, yaşamı bir kavga, bir mücadele bir savaş alanı olması halinden özgürleşmeyi seçiyorum hayatımda. yeni yaşımdan dileğimdir; bana ikindi vakti yumuşak esen çiçek kokulu bahar meltemlerinin öpmesi gibi bir hayat getirsin. tüm kavgalarımdan feragat edeyim, dengemi bulayım. sıradaki partta tüm yorgunluklarıma şifa, neşenin, dinginliğin ve yaşamın balına doyduğum bir ömür diliyorum. işte böyle, olması gereken yerde coşan kır çiçekleri gibi:

fasit daireden çıkış noktası, cesaret ve farkındalık harmanı. azim ve kararlılığın taçlandığı yer.

yirmidokuz.

o sabah içimdeki kışın bitmek bilmeyen çetinliği rağmına baharın ayak seslerini duymuştum.

kendi içinde kendine yuva olmak.
yalnızlığa mecbur kalınmış bir hale teselli niyetiyle yazmadım bunu. etkileşim ve birliktelik muhteşem nimetler. "muhtaçlık" halinden çıkıp "tercih edebilme" lüksüne kavuşmak.
"yalnız kalıyorum" diye çırpınıp rasgele yahut mecburiyet enerjisiyle bir birlikteliğin içinde bulunmak halinden sıyrılabilmek. söylediklerimi böyle olan birliktelikleri aşağılamak ve yargılamak için de söylemiyorum. yalnızca, bu da hayatta açılan farklı bir kapı. yeni bir oluş hali. tatlı bi yer. herkese diliyorum.

durduk yere içimde gerçekleşen monologların giriş kelimesi kendisi. içimden bir "haddizatında" duymuşsam bilirim ki içim dürtülmüş.

haddizatında insan bilmenin anlamlarını yeniden keşfettikçe, bildiklerinin bilmediklerini barındırdığını; bilmemeye çizilemeyen hududu, bilmenin o sarhoş edici keyfini, bilmediğinden açıldığı sularda bilmek limanlarına kavuşmanın heyecanını, öğrenmek iştiyakı. keşfedilecek tatlar, yerler, mekanlar, tanışılacak insanlar, hayatın hayret makamından çalınan ballar. bir de, bilip de gerçekleşmesini beklediklerin; yâkînin teorikten pratiğe evrilişi, gerçekleşeceği ana değin sabır, sabrın beklemek olmadığını, hele hele eylemsizlik hiç olmadığını idrak etmek. yaşamak bir de, bol bol kana kana doya doya yaşamak.