nevarbiliyormusun yazar profili

1 zamanlar birileri bişiler anlatırdı. yok mu bizi şenlendirecek üj bej kişi arkşlar.

alaturka ritimleri çok seviyorum, okumuşlar: olmuş.
aaaaa, aramızda uçurumlar

rüzgarı tutmaya çalışmanın beyhudeliği. ellerini açarsın, rüzgar parmaklarının arasından esip geçer; tutulası değil.

bir sufle şarkısı.


hayatımın belki en neşeli günlerindeyim -şimdiye kadarki partın- ama öyle güzel bi şarkı ki; saka oldum yanlışlıkla.

almıyım canım ya.
t: bir olasılık.

#4015796
bugün kucak yok, dayak var: yersen. *

koştur koştur gelerek kucağıma kuruldu. geceye puanım 11/10.

ankarada deniz yok ama diyenler utanır mı, sanmam. *


tüm eşyalarım paketli, valizler hazırken cuma günü tek bir imza yetişmemesi üzerine iki gün daha burada kalmayı ben de beklemiyordum. madem istanbula gidemedim ankaranın istanbuluna geleyim, dedim.

çiçeklerin sembolik okumasını yapmayı çokça sevdiğimi -esasında her şeyin- buraya her gelişimde bi çiçekle gelişiminden bilirsiniz. bugünkü assolist "gülhatmi"



boynu bükük görünce arka planda çalmaya başladı:


ruhun karanlık gecelerinden, defalarca değişim eşiklerinden, ölüp ölüp dirilmeklerin cenneti haline gelen ömrümde bir yeniden doğum ve kabuk değiştirme eşiğinden geçiyorum. ve esasında bu sefer biraz başaracağıma dair ümitsizliğe kapıldığım bir dönemin ta ortasından.

gülhatmi gibi, kayaların ortasından, dimdik ve şifa dolu. dilerim başarabilirim, dilerim.

#3413384
"kalasımın da kaçacağı vakti bekliyorum." demiştim. sistem güncellenmesi tamamlandı. *
bundan on altı yıl önce, haftasonları tam olarak buradan trene binip gider gelirdim. şimdi, üzerine bin bir türlü öykü yazıp çizdiğim hayat yolum beni yeniden buraya getirdi. yeniden başlamaklarla bezeli seyyah ruhuma bu sefer memleket diliyorum. köklenmekler ve çoğalmaklar.

"ama ben değişmezsem, ben olamam ki"

bağımlılık yaptı, ne güzel şeysin.

#3968091
mesaj alımı kapalıymış, buradan teşekkürlerimi ileteyim *
dilerim bilgeliği coşkuyla gelir diyelim. var olun.

#3551633
29'u böyle noktalıyorum. hoşgeldin 30 yaş bebek. *
*foto eklemeyi unutmuşum*


kendi doğumgünü kutlamasına dahi vaktinde gelip diğerlerini bekleyen bir dakiklik abidesi olmamın şerefine bir entry girimleyeyim dedim.
kır çiçekleri böyle şık masaları da süsleyebilirmiş mesela. şefleramı merak eden varsa, o da pıtır pıtır yeni filizler vermeye devam ediyor. *
bol ağlamalı bir gündüzün akabinde şıkır şıkır giyinip dışarı çıkmak gibi işte. içimde ölen eski bana dair bir yas var, ve doğurduğum yeni kendime dair coşku.
sevgili otuz yaşım, sana aşk diliyorum. özünle tam anlamıyla kavuştuğun bir yıl olsun, neşeyle sıralansın adımların. çok büyük ümitlerim var sana dair. sevgiler.

ben seviyorum demek çok kolay
hadi, öl denince ölen var mı?

yaradan'ı başkasının gözünden idrak etme çabamız bizi onun uzağına atıyor. başka birinin tanrı algılayışına hapsettiğimizde onunla aramıza başka putlar koyuyoruz. "yaradan" dediğinizde kimin idrakiyle yaradan? anam babam usulü "cıs yapar/ yakar/ cezalandırır" idrakiyle onunla nasıl bağ kurabiliriz ki? otoriteyle olan ilişkimi gözden geçirdiğimde yaradan'ı da bu perspektiften algıladığımı gördüm. halbuki o, o da değildir. hem her şeydedir hem de hiçbir şey o değildir. sığınmak, aslında onu hatırlamak çabası. uzağında değiliz ki sığınalım, ayrı değiliz ki kavuşalım. çaresizlik ve çıkmaz sokaklar birer hatırlatıcı olarak görünürler hayatımızda, yolu bulmak için sıkışmak zorunda değilizdir. ama genelde böyle oluyor, neden bilmiyorum. *

#2810080

bu dünya bir rüya


yaklaşık iki yılın akabinde yine bolu yollarına düşünce dedim kendime, ben bu yollarda bişiler karalamıştım; neydi o? sonra hatırladım buraya yazdığımı, aylar sonra dedim sözlük beni çağırıyor herhalde. * normalde üstüne para verseler içmeyeceğim şu kimyasal ikisi bir arada yolculuğumun eşlikçisi, ve sinek kuşu bilekliğim.

sırtımda dağları taşıyan bir karınca gibi hissediyordum kendimi, kendimden elli kat ağırdı yüküm. dünya uzadıkça uzayan bir zindan hissiyatı verirdi, dayanmak ve direnmek zorunda hissettiğim. yaşamak bir zorundalıkmışçasına. iki koca yıl devirdim dünyanın sırtında, bir rüyadan bir diğerine. şimdi görüyorum ki hepsi geçiyor, aşılmaz olan aşılıyor. kendimi karınca zannederken bir bakıyorum kanatları olan özgür bir sinek kuşuyum! diyar diyar geziyorum, her turda hacmim genişliyor hem derinliğim hem idrakim. geçip gitmesine izin veriyorum, tutmuyorum; tutunmuyorum. acılar kemikleşti derdim bende, şimdi kuşların kemiklerindeki hava boşlukları gibi; hepsinden özgürüm. onları da serbest bıraktım.

kıpır kıpır yaşamak, kana kana doymak.

#3450820



bana geleli 6 aydan fazla olmuş. hayatımın elli dokuzuncu altı ayı.



hayatın iki yüzü var, görüneninden ziyadesiyle memnunum. senelerce görünen veçhesini inşa etmek için gösterdiğim gayreti, görünmeyeninin içinde giriftleşmiş şeyleri çözmeye yönelttim. el değmez, kuş uçmaz, kervan geçmez yanlarımı ehlileştirme girişimi.

tırtılın kelebek olma yolculuğu. tomurcukun meyveleşmesi. gözyaşının yağmurlaşması. döngülerce, genişlemelerce, büyümekler.

ankarada bir konser duyursa da gitsek.
"ele veriyordu seni sol yanağındaki gamzen"

çiçek gibi biri, mizahşör.

allahım inşallah geçmişimdeki tüm insanlar tarafından unutulmuşumdur. tutmayın kardeşim beni aklınızda kalbinizde, bitmiş gitmiş. lütfen rica ediyorum zerrem kalındıysa her birinden silinsin. durduk yere ya unutmadılarsa bi hortlarlarsa endişesi geldi. ne unutulması, unutulmamak endişelendirir beni. sapık mı ne, a.