yaradana sığınmak

ateist değilim, teist değilim, deist hiç değilim sevmem ne şiş yansın ne kebapçıları. yaradana sığınmak da öyle romantik bi şey değil. insanın bütün kapıları yanlış anahtarla zorlayıp en son çatıdan atlamaya karar verdiği anda oluyor bu işler.

mesela horozu ele alalım. alalım. merhametsiz bakıyor. merhamet yok bakışlarında. bunun allah'ı yok belli ki.

kedi var evde. bu da nankör bakıyor. bi üstten böyle, kibirli, şımarık. bu noktada 3 soru gelir akıllara; 1- allah'ın var mı lan senin? 2- senin allah'ın var mı lan? 3- allah var mı lan?

elimizdeki verilerden nereye vardık? tüme. bence yaradana sığınmak güçlü insan işi. çünkü güçlüler yalnızdır. ben yediğim her dayakta tektim. niye düşeriz? kalkmak için.

yaradana sığındım ama dua etmedim. dua lüks iş. daha sade bir şey yaptım. karışma dedim. sadece karışma. bana değil, ona değil, kimseye. olay olduğu gibi bitsin.

bitti.

(bkz: şeyma subaşı mode on)

"olanca gücüyle" yerine kullanılır. örneğin akp "yaradana sığınmış" vaziyette memleket için elinden geleni esirgemez bir gayret içinde yıllardır şeediyor. memleketin durumu ortada..
ama halâ "durum" konusunda millet kendi içinde anlaşabilmiş değil..
akp daa netsin kardeşim..!

yaradan'ı başkasının gözünden idrak etme çabamız bizi onun uzağına atıyor. başka birinin tanrı algılayışına hapsettiğimizde onunla aramıza başka putlar koyuyoruz. "yaradan" dediğinizde kimin idrakiyle yaradan? anam babam usulü "cıs yapar/ yakar/ cezalandırır" idrakiyle onunla nasıl bağ kurabiliriz ki? otoriteyle olan ilişkimi gözden geçirdiğimde yaradan'ı da bu perspektiften algıladığımı gördüm. halbuki o, o da değildir. hem her şeydedir hem de hiçbir şey o değildir. sığınmak, aslında onu hatırlamak çabası. uzağında değiliz ki sığınalım, ayrı değiliz ki kavuşalım. çaresizlik ve çıkmaz sokaklar birer hatırlatıcı olarak görünürler hayatımızda, yolu bulmak için sıkışmak zorunda değilizdir. ama genelde böyle oluyor, neden bilmiyorum. *